languedoc

  • Ontmoetingen met een druif: Chasselas

    Pin it!

    (Ofte Gutedel ofte Perlan ofte Fendant ofte Dorin ofte Marzemina ofte nog zo'n 200 andere benamingen, zoek maar eens op op Wikipedia.)

    chasselas.jpg

    http://tourisme.moissac.fr/chasselas-moissac/

    Chasselas is een druif met een niet al te goede reputatie. In Zwitserland wordt er Fendant mee gemaakt, een aardige witte wijn die de vele kaasfondues tijdens het skiseizoen begeleidt, in Frankrijk staat ze vooral aangeplant als tafeldruif en in Duitsland (vooral in Baden) is ze verantwoordelijk voor vele literflessen fruitige wegdrinkwijn. Ze heeft de neiging om overproductief te zijn en dan wordt de wijn nogal dun, heel fruitig en karakterloos. Ze houdt van hoogte en heeft een gematigd klimaat nodig. In de Elzas zou het bijvoorbeeld te warm geworden zijn en wordt ze alleen nog gebruikt in Edelzwicker, de simpelste wijn van de regio, een blend van verschillende druiven.

    Maar het is ook een druif met een hoog Sneeuwwitje-gehalte, en een paar wijnboeren hebben relaties met een wijngaardfee die hun druiven omtovert tot zeer interessante en soms ontroerend lekkere witte wijn. De laatste twee jaren heb ik er een paar zeer mooie geproefd, en nog onlangs liep ik er dankzij Mark Longin van Proef de Passie www.proefdepassie.be weer eens één tegen het lijf.

    Lady Chasselas, Vin de France, Mylène Bru

    Er zijn niet veel mensen die het weten, maar ooit was de Chasselas in de Languedoc breed aangeplant als tafeldruif. Vandaag blijven daar nog eilandjes van over, vaak verwaarloosd, en vaak in struikvorm, maar sommige van die stokken dateren uit het einde van de 19de eeuw en zijn vlak na de phylloxera crisis aangeplant. Mylène Bru, in Saint-Pargoire, bij Sète in de Languedoc bezit zo'n wijngaard en maakt er deze prachtige wijn mee. De stokken zijn 120 jaar oud. Het aroma is kruidig, met witte bloemen. In de mond heel aardig, heel droog, zelfs wat uitdrogend, maar met een heel mooie fraîcheur. Ook hier worden de witte bloemen geflankeerd door kruiden en zit er een heel leuk klein fruitje verborgen onder al die droogheid. Heel aangename wijn, heel lekker, en misschien wat te jong gedronken. Mme Rick vond hem eveneens gewéldig. *** 14,9 euro bij Proef de Passie.

    lady chasselas.jpg

     

    Gutedel, Steingrüble, Ziereisen, 2009

    Mijn eerste kennismaking met een écht goede Chasselas. 25 jaar oude stokken. De fermentatie wordt in gang gezet door de eigen gisten. 11 maanden op holzfass, sur lie. Deutscher Tafelwein, te apart om te worden erkend onder de appellatie, maar wijngaard en domein liggen in het Markgräflerland in Duitsland, tegen Basel. Geproefd in september 2012: zeer mooi en complex aroma, kruidig en mineralig. In de mond heel mooi en evenwichtig met veel body en structuur, een mooi bittertje met een mooi zuurtje en een heerlijke smaak, een beetje kweepeerachtig maar ook kruidig. Dag 2: iets versmoltener, nog steeds prachtig. Ook in de mond nog steeds schitterend, interessant en lekker, met een veel langere afdronk en een echt prachtige complexe finale. *** 17 oktober 2014: goudgeel, bijna stroperig. Een rond en versmolten aroma, maar na walsen komt er een prachtige en intrigerende complexiteit naar boven zoals alleen een oude witte wijn dat heeft. Ook in de mond complex en "edel" en zéér lekker, met prachtige fijne zuren, vleugjes exotische kruiden en kweepeer in de afdronk. Pracht van een wijn. Werd na een uurtje of drie licht oxydatief. Op beide dagen ging het over een klein flesje van 37,5 cl. Prijs ? 5,5 euro op het domein...

    Gutedel, Steingrüble, Ziereisen, 2011:

    Een fles van 75cl, deze keer. 6 november 2013: Mooi aroma, duidelijk hout nog, maar ook sinaasappel en mineraliteit. In de mond appelsienzeste, hout, heel mooie zuurtjes, heel zuiver en mooi in balans. **(*)

    Heugumber, Ziereisen, 2012

    Dit is de "simpele" Gutedel van Ziereisen. 50% op inox en 50% op holzfass. 8 maanden rijping. 5,4 euro, op het domein. Bloemekes, lentejurkjes en citrus. In de mond hetzelfde, eenvoudig en fris, maar met net genoeg mineraliteit (complexiteit) om de zaak leuk te houden. Eén van mijn favoriete no frills wijnen. **

    gutedel ziereisen.jpg

    Pouilly-sur-Loire, Jonathan Didier Pabiot, 2012

    Onder deze AOC worden 100% Chasselas wijnen gemaakt op een schamele en nog steeds krimpende 40ha wijngaarden. De neus is echt lactisch en doet denken aan botermelk, maar er hangt een mooie mineraliteit rond. Dag 2 kwamen daar laagje honing bovenop, en steeds weer die mooie minerale toetsjes. **(*) en waarschijnlijk wat te jong gedronken.13,5 euro bij Quality Wines in Veurne. www.qualitywines.be

    Omdat ik vroeger redelijk veel in de luchthaven van Zürich kwam heb ik redelijk veel Fendant's geproefd en die waren meestal aangenaam en lekker, maar vaak wat te mollig en met een gebrek aan zuren. Inderdaad lekker bij Zwitserse kazen, maar geen enkele bleef me echt bij. In de Savoie staat ook wel wat Chasselas, maar ik heb er nog geen geproefd. Proefflessen zijn uiteraard welkom :-) .

     

  • Kleingeld: 2 x wit, 2 x rood

    Pin it!

    Jour de Fruit, Domaine L'Ancienne Cure, Bergerac Sec, 2010: 70% sauvignon en 30% semillon, en het is precies deze combiantie die deze witte net boven de middelmaat doet uitstijgen. Daarenboven is hij professioneel gemaakt door Christian Roche, www.domaine-anciennecure.fr , een wijnmaker die heel secuur is in al zijn cuvées (ook de goedkopere). Ik heb altijd al een zwak gehad voor goede wijn uit van die onderschatte streken als Bergerac of Buzet, je kan er voor weinig geld héél lekkere dingen kopen. Deze fles kostte 7,05 euro en werd met veel succes geschonken op 49 jaar Mme Rick (zowat iedereen vroeg waarhij vandaan kwam en wat hij kostte). Mooi opstuivend aroma met veel sinaas en een leuke complexiteit door de blend. Lekker en goed gestructureerd, fris en met voldoende volume en een aardige afdronk. Wijn om indruk te maken op de familie. www.dulst.be

    Alexaume, Domaine de Crès Ricards, Mont Baudile, IGP, 2009: Een goed jaar en een leuke blend (cabernet sauvignon, merlot, syrah en carignan). Een "kleine" wijn met wat allure, met fruit maar ook kruidgheid en zelfs wat complexiteit in de neus, in de mond rijp en rijk, met geen spoor van de storende kartonsmaak van filter die je vaak in dit soort wijntjes vind. Geen pretentie, gewoon lekker, 6,36 euro, en ook deze was op Mme Rick's verjaardagsfeestje een hit. Het domein werd in 2001 gesticht door twee geprepensioneerde managers en gaat er elk jaar een beetje op vooruit. Ik ben een fan de iets duurdere Stécia, maar ook in klein moet je groot kunnen zijn! www.cresricards.com  www.dulst.be

     eventprojat 043.jpg

    Cuvée L'Arboussède, Domaine Costeplan, Vin de Pays d'Oc, 2009: Wie hetzelfde feestje organiseert als hierboven, getroffen wordt door het ongeluk dat zijn vriendenkring uit wijnkenners bestaat en tegelijk financieel toch wat beperkt is, kan ik deze wijn aanraden. Het verschil ? Ervaring (bezig sinds 1982), biologische wijnbouw en vinificatie op cement. De overeenkomst ? Het is eveneens een blend, maar dan van 45% syrah, 35% grenache, 10% carignan en 10% merlot, wat eveneens diepgang en een zekere complexiteit oplevert en de wijn komt van hetzelfde jaar. Het verschil is hier het evenwicht. Deze wijn is mooier gestructureerd, geeft voldoende fruit zonder de vaak voorkomende plakkerigheid in dit type van zijn wijnen, en is net zoals de vorige zonder een spoor van agressieve filtering. Mag ook koel worden gedronken in de zomer. Aan 5,75 euro een koopje. www.costeplane.com www.vinikus.be

    Le Blanc qui Tente, Château Lassolle, Vin de France: 100% sémillon op originele onderstam en geen jaartal want Vin de France en geen appellatie, maar volgens Laurent Mélotte oogst 2007. Geen wijn voor een feestje, maar voor u zelf en aangenaam gezelschap, om 's avonds langzaam leeg te tutteren en te genieten van elkaar. Ook afkomstg uit zo'n onderschatte appellatie uit de Sud-Ouest, de Côtes du Marmandais, maar niet gehomologeerd door de beroepsorganisatie als een echte AOC vanwege te afwijkend (te goed?). Stéphanie Roussel, een Normandische, baat dit kleine domein uit sinds 2002 en werkt biodynamisch in de wijngaard. In de kelder laat ze zich inspireren door de natuurlijke wijnmakers. De kleur is oud, geel met zelfs een toetsje bruin, en de wijn geurt naar de biowinkel en drop. In de mond heel hedonistisch fruit, alhoewel ik niet kan plaatsen wélk fruit. Héérlijke wat warme afdronk. Een beetje zoals dromen dat je terug 8 jaar bent en de keuken van oma binnenstapt. Op de tafel staat een afkoelende perentaart, en wanneer oma zich omdraait krijgt ze plots het gezicht van je mama die je al twee weken niet gezien hebt. De hele fles lang zit je met haar aan tafel terwijl ze stukken voor je snijdt. Dan is de taart op, de fles leeg en wordt je terug wakker. Je dochter buigt zich over je heen, vraagt of je leuk gedroomd heeft en zegt dat ze nu toch echt naar huis moet...

    Te koop bij Laurent Mélotte aan 9,9 euro (prijs per zes flessen). Leuk etiket. Leuke vrouw.

    stephanie.jpg

     

       

     

  • Bericht uit Oostende 5: Clair de Lune met Le Conte des Floris

    Pin it!

    DSC01235

    Wanneer je mij veertien dagen naar een niet-wijnstreek op vakantie stuurt neem ik mijn voorzorgen. En één van de pretpakketjes die ik samenstelde voor mijn verblijf kwam van Cavopro, en bevatte drie witte wijnen van het Domaine Le Conte de Floris. Ik vond zo'n lange luie vakantie zonder verplaatsingen ideaal om eens wat vergelijkend te proeven.

    Daniel Le Conte de Floris is een ex-journalist van het Revue de Vin de France. Hij startte na een opleiding in de Bourgogne in 2000 met zijn eigen domein, zocht en kreeg het advies van grootmeesters als Gérard Gauby en Oliver Jullien en koos als zijn signatuurdruif de relatief onbekende carignan blanc. Hij maakt maar 20.000 flessen per jaar, maar ze behoren nu al tot de top van de witte AOC Coteaux du Languedoc. Het zijn smakelijke en precieze wijnen, vaak met verrassende aroma's. 

    1: Arès Blanc, Coteaux du Languedoc, 2006: Ondergrond van basalt, leisteen en grès. 60% marsanne, 15% terret bourret en 25% carignan blanc. 25 hl/ha. Gefermenteerd en gerijpt op eik (een jaar op tweede tot vijfdejaarse vaten) en inox (de laatste zes maanden). Goudgeel. Aroma van vernis, kruiden, sinaasappelschil en gedroogd fruit. In de mond fris, goed gestructureerd en erg smaakvol. 13,15 euro bij Cavopro. ©©(©)

    2: Lune Blanche, Coteaux du Languedoc, 2007: Leisteen, grès en klei. 80% carignan blanc, 20% terret bourret en marsanne. 25 hl/ha. Fermentatie en opvoeding op eik (een jaar), 15% nieuwe, de rest op eerste tot vierdejaarse, daarna nog drie maanden op cuve. Complex aroma met wat venkel, koekjes, kokos en meloen. In de mond dezelfde toetsen, maar fris en zeer droog, redelijk complex. Was dag 2 wat peperiger. 16,45 euro, Cavopro. ©©(©)

    3: Lune Rousse, Vin de Pays de Cassan, 2006: Leisteen, grès en klei. Carignan blanc, roussanne en grenache blanc. 20 hl/ha. Gefermenteerd en gevinifieerd op eik, met één derde nieuwe en twee derde eerste en tweedejaarse (een jaar). Daarna 6 maanden cuve. Heel fijne, maar ook erg aromatische neus, met een duidelijke eiktoets; ondertonen in het aroma zijn eerder vegetaal dan kruidig, meloen ook. In de mond droog en heel fijn en elegant. Heel complex en veellagig, met vleugjes limoen. Een hele lekkere wijn om aan te blijven snuffelen en zoeken. 20,45 euro, Cavopro. ©©©(©)

    DSC01286

      

     

     

  • Terroir or not to terroir

    Pin it!

    De woorden van mijn vorig blogbericht waren nog niet koud of het Lot besloot me al een neus te zetten. Op één avond kwamen twee wijnen voorbij die allebei geen zak met terroir te maken hadden en ik vond ze allebei erg lekker. De eerste was trouwens de complete ontkenning ervan, omdat hij zelfs het jaartal niet vermeldde.

    De Reméage, een non-vintage Vin de Table Français, wordt gemaakt door Les Vins de Vienne, een in 1996 opgericht domein in de Rhône met als doel de historische wijnregio Seyssuel op de linkeroever van de Rhône te herscheppen.  De steile hellingen van Seyssuel werden na de phylloxera-epidemie verlaten omdat ze niet mechanisch bewert konden worden en werden in 1996 in ere hersteld door drie straffe wijn-gasten: Pierre Gaillard, François Villard en Yves Cuilleron, alledrie bevlogen en succesvolle wijnbouwers in de Noordelijke Rhône. De drie willen hier het leisteen terroir van Seyssuel combineren met moderne technieken en slagen daar wonderwel in, maar deze Reméage is een absoluut buitenbeentje.

    De Reméage is een lokale uitdrukking voor een pelgrimstocht van een wijnbouwer en slaat op de zoektocht van de drie naar geschikte druiven om in deze blend onder te brengen. De viognier, marsanne, roussanne, cugnette en chardonnay komt dan ook van veschillende wijngaarden, ook buiten Seyssuel, en elk jaar selecteren de drie de meest geschikte stukken. Opmerkelijk is ook dat ze er geen jaartal op plakken, wat hen de vrijheid geeft om te blenden over de jaren heen en zo naar een heel consistent karakter te zoeken. In de tijd voor de AOC's gebeurde dit wel meer, en dit is dan ook één van de redenen waarom dit een Vin de Table Français is.

    Volgens de website bleef hij 9 maanden op cuve (geen hout) en als dit klopt blijkt nog maar eens hoe moeilijk proeven kan zijn: door het non-vintage karakter zit hier oudere wijn in, meer dan waarschijnlijk ook met malolactische fermentatie, en houtrijping is uiteindelijk een vorm van oxydatie...in het kort, ik zou gezworen hebben bij houtrijping. Het aroma was massief, maar wel mooi, met amandel, bloemen en een vleug agrumes. in de mond minder dik dan verwacht, eerder elegant, zeer goed gestructureerd en gewoonweg lekker en heel toegankelijk. De mooie afdronk doet eveneens aan eik denken (grote houten vaten, geen nieuwe). Men kan de wijn wat gebrek aan diepgang verwijten, maar hij is gewoonweg heel lekker. 9,23 euro bij Sobelvin en ©©, en het enige spoor van terroir hier is "Noordelijke Rhône".

    remeage

                                                                                                                                              

    De Tourmaline, een Coteaux du Languedoc 2007 van Chateau L'Euzière, kocht ik bij Vinipure in Leuven aan 7,7 euro. Luc raadde me aan om hem wat gekoeld te drinken, een goed advies wat er zaten hier wel wat suikers aan het raam te loeren. Hij bevatte 60% grenache en 40% syrah en wordt gemaakt met de druiven van de jongste stokken, die waarschijnlijk minder hun terroir weergeven (glad ijs hier, hoor). Ik ondervond een mooie, kruidige neus, met zuiver fruit en duidelijke syrah toetsen. In mond nog eclatanter fruit, een heel aardig volume, lekker rond met een mooie finish en een redelijk aardige afdronk. Pas toen hij in het glas wat opwarmde werd hij wat plakkerig. Net als de vorige puur drinkplezier en een heel aardige leuke wijn, echt wel geen vin de meditation, maar 75cl puur drinkplezier, een hele goede partner voor de barbecue (in de ijsemmer, wel). ©©

    Beide wijnen hadden eigenlijk één ding gemeen toen ik er over begon na te denken (waar joggen al niet goed voor is): de hand van de wijnmaker was hier belangrijker dan het terroir. Ik denk dat je met goed materiaal uit de wijngaard twee dingen kan doen: het terroir laten spreken door minimaal te internveniëren...of de wil van de wijnmaker laten overheersen door een duidelijk profiel te kiezen en daarop te mikken.

    Een dag later vond het Lot (having a jolly good weekend) het leuk om mij een pure terroirwijn langs te sturen, de Cùmaro 2004 van Umani Ronchi, een Rosso Conero Riserva ©© uit de Marche (14,02 euro bij de Auchan). Hij werd gemaakt met 100% montepulciano druiven van de San Lorenzo wijngaard die vlakbij de zee ligt en volgens de makers althans kan je dit ook echt proeven. Op een bijna grappige manier kon je dit ook proeven, of was het inbeelding ? Maar de wijn had iets aparts, een soort mantel die hem omwikkelde en die vaag deed denken aan iets zilts, maar dan meer de geur die je krijgt als je nog een vijftal kilometer van de zee bent: er is iets "anders" in de lucht, maar je ziet het nog niet. Mijn nota ? warm rood fruit, kruiden, vooral laurier; in de mond een zachte fluwelen attaque, daarna plooide hij zich open rond kruiden en rijp rood fruit, heel evenwichtig en met iets zuivers zoals je dat ook wel bij bergwijnen proeft; de finsih was een beetje prikkend, met zachte tannines. Heel veel zaksel. Een dag later en dus gefilterd: chocolade en rook; eerst wat kort in de mond, daarna winnend aan volume en diep en rijk eindigend; mooie en eveneens diepe afdronk met vlezige en rokerige toetsen. Nu ©©(©).


    monteconero3

  • The attack of the screwcap !

    Pin it!

    Eén van de dingen (op gebied van wijn) die mij tijdens deze zomervakantie opvielen was de opkomst van de screwcap of schroefdop in Frankrijk. Waar vorig jaar nog menig wijn-handelaar of -maker zich verslikte in zijn degustatieglas wanneer je nog maar het woord capsule à vis uitsprak, vond ik deze keer zéér geregeld fruitige drinkwijntjes terug die ermee uitgerust waren.

    Eentje ervan was zo'n schoolvoorbeeld dat ik er hier melding van wil maken. De 100% grenache van Domaine la Colombette, een vin de pays des coteaux du Libron, was zo'n uitbarsting van vrolijk, zuiver en clean fruit dat, inderdaad, een kurk bijna zonde geweest zou zijn. Ik geloof hier dan ook in: kurk voegt "iets" toe dat soms positief is (bij een topwijn en een topkurk), maar dat bij kleine wijnen eerder negatief is. De wijnmakers van La Colombette zijn vernieuwers (kijk maar eens op hun site waar ze vol enthousiasme praten over de schroefdop, maar ook over hun machine om low alcohol wijnen te maken), maar ook in de Jura, toch bij uitstek een wat minder commerciële, traditionelere wijnstreek vond ik een aardige rosé van benoit Badoz met dezelfde sluiting.

    Hierboven dan ook graag een kleine handleiding over hoe je "elegant" zo'n fles opent. Een kleine tip: doe de derde methode traag en niet met een wit hemd...mijn eerste poging was niet bepaald indrukwekkend...alleen bij de wasserette waren ze behoorlijk onder de indruk. 

  • The Old Man, the Kid and the Spook

    Pin it!

    Ofte de Heilige Drievuldigheid ! De uitdrukking in de titel komt uit een detective boekje van de Texaanse Jood Kinky Friedman, één van de meest humoristische Amerikaanse schrijvers in het genre. Ik vond de vertaling van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zo leuk dat ik ze vaak toepas op wijn, met cabernet sauvignon als The Old Man, merlot als The Kid en cabernet franc als The Spook. Cabernet Sauvignon is het strenge, onbuigzame, overheersende element, merlot is de meer vrouwelijke, verzachtende factor (Heer, vergeef het hen, ze weten niet wat ze doen…) en cabernet franc is absoluut de grote geheimzinnigaard die van de blend van de vorige twee iets magisch maakt.

    Nu heb ik een haat-liefde verhouding met de Santissima Trinidad: ik ben me bewust van wat de combinatie kan teweegbrengen in goede Bordeaux wijnen en dat kan ongelooflijk lekker zijn (en ik schrijf dit met een glas Chateau Saint-Robert, Cuvée Poncet-Deville, 2003 in de hand, een waarlijk wondere wijn). Tegelijkertijd haat ik hoe zowat overal ter wereld wijnbouwers dit proberen te kopiëren in plaats van zich te concentreren op wat bij hun streek en terroir past. Omdat ik mij onlangs twee keer op rij liet overhalen om een fles te kopen uit de Languedoc die met deze combinatie gemaakt werd (twee keer niet goed opgelet, eigenlijk), was het moment rijp voor een mini-degustatietje.

    holy_trinity-1

    Wijn nummer 1 was de Les Plôs de Baumes, een Vin de Pays de l'Hérault, 2003, van het Domaine d'Aupilhac in Montpeyroux. Sylvain Fadat is een begenadigd wijnmaker, volgens Decanter "na vier dochters en twee open-hartoperaties nog steeds even onvermoeibaar", en bekend als de man die Montpeyroux als een apart terroir ontdekte. Sylvain is een terroir-man die zeer veel aandacht heeft voor de wijngaard en het gebruik van vreemde gisten mijdt. De druiven van deze cuvée komen van de oude wijngaard van zijn grootvader in Aniane, met een sterk kiezelhoudende grond en aangeplant met het Goddelijke Trio. De wijn rijpte 30 maanden op vat. Cabernet sauvignon, dan cabernet franc, dan merlot. Ik betaalde de fles 16,9 euro bij ViniPure in Leuven. De degustaties vonden plaats op 18 april van dit jaar. Mooie heldere kleur. Rood fruit, cederhout, tabak, kruidnagel, specerijen en warm wat opgewarmd fruit, erg mannelijk (in tegenstelling tot de tegelijk geproefde Sauvageonne); in de mond fris, zwart en een beetje rood fruit, achteraan veel tannines maar goed gestructureerd, niet uitdrogend; een zeer smakelijke lekkere ondertoon maakt deze wijn wel leuk. ♥(♥). Een dag later nog steeds mooi fruit, mooier versmolten, kruidiger en wat meer tabak en leer; in de mond rond en smakelijk nu, nog steeds goed gestructureerd, met fraîcheur en tannines, maar met een veel lekkerdere afdronk. ♥♥

    Wijn nummer 2 was de La Sauvageonne, een Vin de Pays du Mont Baudille van het domein La Sauvageonne. Het domein met 32ha wijngaard ligt binnen de sub-appellatie Terrasses du Larzac. Sinds 2001 wordt het bestuurd door de Engelse ex-sommelier Gavin Crisfield, alhoewel het domein en de meeste druivelaars al zo'n 30 jaar oud zijn. De druiven voor deze blend komen van hoger gelegen percelen (25O-400m) met veel leisteen in de ondergrond. De druiven ondergingen vier weken schilweking en 18 maanden eik, met 15% nieuwe. Vooral merlot met kleinere hoeveelheden van de twee cabernet's. Ik kocht hem voor 11 euro bij Les Verres Bavards in Schoonaarde. Mooie kleur met diepgang; in de neus eerst cassis, heel rond, met een zoet element, na walsen complexer met kruiden, een eerder heldere wijn qua neus; in de mond nogal mollig eerst, rond, een klein vreemd toetsje (koetjesreep, vis), tannines en zuren komen vooral door in finish en afdronk waar ook een menthol element in zit; best wel sympa, lekker en goed gemaakt (mis ik wat terroir ? ) ♥♥ dag 2: nog meer cassis, nog meer zoet, kruiden op de achtergrond; in de mond nu heel rond en zacht, een beetje australisch qua type; zuren en tannines echt helemaal achteraan; ♥

    Slecht kon je geen van deze wijnen noemen, en de eerste vond ik zelfs interessant. Maar net als voor de Nieuwe Wereld blends missen ze dat ene toetsje dat de Bordeaux zo onderscheidt en uniek maakt en waarom alle kopieën uiteindelijk niet meer dan dat zijn: kopieën. Die unieke lichtvoetigheid, dat magische beetje extra ontbreekt hier. Dat ontspoort in de Bordeaux ook wel, want makkelijk is het allemaal niet, maar die combinatie van grote smakelijkheid, fraîcheur en toch karakter en diepgang is uniek en kan in mijn ogen niet worden nagemaakt. Laat de Languedoc dan ook blijven bij wat ze sterk doen, bij hun oude grenaches, hun gsm, hun mourvèdre en ja, zelfs hun syrah's. En dat je voor de lokale restauratie deze flessen moet maken: ook ok. Maar stop om ze voor te stellen als uw topcuvée: dat kan het niet zijn en zal het ook nooit zijn…

  • Never Mind the Bollocks ! 100% Xavier !

    Pin it!

    Xavier Vignon, geboren in 1970, is een jonge oenoloog die studeerde in Reims en Montpellier. Hij begon zijn carrière bij Moët & Chandon in de Champagne en bij professor Boidron in de Bordeaux, een expert in aroma's. Hij werkt al sinds 1995 in de Rhône als consultant, vandaag al voor een honderdtal domeinen, en hij staat aan het hoofd van één van de belangrijkste labo's van de Châteauneuf-du-Pape. Ondertussen blijft hij ook actief als meester-blender bij Moêt & Chandon.

    Voor de meeste mensen is dat een al tamelijk welgevulde carrière, maar niet voor de hyper-actieve Xavier ! In 1999 startte hij dan ook met zijn eigen wijnhuis en sindsdien maakt hij één champagne en een tiental Rhône-wijnen, zonder overigens over eigen wijngaarden te beschikken. Door zijn activiteit als consultant was hij zeer goed op de hoogte van de terroirs en de kwaliteit van de druiven en hij gebruikte die kennis om partijen die hij interessant vond op te kopen en zelf, helemaal naar eigen inzichten, te vinifiëren. Intensiteit en structuur zijn zijn sleutelwoorden in de kelder, maar hij let ook steeds goed op de prijs-kwaliteitsverhouding en zijn wijnen zijn ook op dat vlak altijd interessant (en snel uitverkocht, helaas...). Tot hiertoe het droge stukje...

    Want! Xavier is ook één van die wonderlijke persoonlijkheden in de wijnwereld die verder kijkt dan zijn neus lang is. Het succes van zijn eigen wijnen was groot genoeg om op zijn lauweren te rusten, maar deze oenologische punker kan blijkbaar niet stil zitten en, tja, heilige huisjes, waar dienen die anders voor dan om af en toe eens een stevige stamp te krijgen om te zien of ze eigenlijk wel bestaansrecht hebben? Je mag in Frankrijk veel doen, maar de wijnwereld is streng gecontroleerd door de INAO, het orgaan achter de appellation controlée. Daar mag je een paar dingen niet van doen: jaaargangen mengen (check!), regio's mengen (check!) en druiven van verschillende appellaties mengen (check!). Wat doet onze vriend Xavier ? Check, check en check !

    Ik proefde in het verleden al wat van de gewonere wijnen van Xavier en vond die indrukwekkend, vooral de gewone basis Côtes du Rhône, en dat gebeurt me niet vaak. Op het laatste Leuvense Wijnfestival stelde Marc van Cavopro ze dan ook eindelijk voor: de Sex Pistols onder de wijnen, de Ramones van de Rhône, de witte en de rode 100% Xavier. Langverwacht, want de fine-tuning van deze complexe wijn duurde bijna tien maanden...Het zijn beide blends van verschillende jaargangen (héla, dat mag niet !), van druiven uit de Rhône en de Languedoc (ten strengste verboden !) en van een heel scala druivenrassen en vinificatietechnieken (absoluut niet gepermitteerd!). De twee wijnen, een witte en een rode, worden dan ook op de markt gebracht als een Vin de Table, de enige benaming die de INAO hem nog toestond.

    Marc vertelde me ook nog een paar verhalen over Xavier die nog wat meer licht werpen op zijn persoonlijkheid. Xavier scoorde geregeld erg goed in de Guide Hachette maar verdween uit de jaargangen 2007 en 2008: vergeten zijn flessen in te sturen want "hij had het te druk". De meeste wijnmakers doen een moord om zijn score's te halen ! Zijn eerste succesvolle experiment met verschillende jaargangen heette Début en was zo succesvol dat één van zijn concurrenten prompt de naam deponeerde wat vriend Xavier uiteraard vergeten was. Van naam veranderen dan maar. Naar het schijnt vergat hij ook geregeld te factureren, een misschien wel saaie maar nochtans tamelijk interessante bezigheid voor een wijnmaker. Prettig gestoord is dus het woord (en hij kon dan ook geen betere importeur vinden dan de eveneens prettig gestoorde Marc van Cavopro. Beide wijnen kosten 9,75 euro.

    100% Xavier, Blanc: een blend van roussanne, marsanne, viognier, grenache blanc, bourboulenc, chardannay en vermentino, van drie verschillende jaargangen, van druiven uit de Languedoc en de Rhône en van op inox en op eik gevinifieerde cuvées. Complex en elegant waren de sleutelwoorden voor de neus, en bij elke draai ontdekte ik nieuwe elementen. Ook in de mond dezelfde complexiteit, met een hele mooie afdronk ook. Echt een wijn om een avondje over te filosoferen, maar ook smakelijk genoeg om te dienen als goede maaltijdwijn. Niet te vergelijken met iets anders.

    100% Xavier Rouge: een blend van syrah, merlot, grenache, mourvèdre, caladoc, marsellan, cinsault en carignan, van vier verschillende jaargangen (01, 03, 04 en 05), van wijngaarden in de Rhône en de Languedoc, en van nieuwe, eerste- en tweedejaarse eik uit Allier en Tronçais. Het resultaat is een frisse rode wijn met heel veel karakter en complexiteit, erg zuiders maar met heel veel tonen door elkaar. Een drinkklare wijn ook en ik kan me moeilijk inbeelden hoe zoiets gaat evoluren. Geschikt bij de maaltijd (zeker) maar ook hier is dit misschien wat zonde.


    xavier