lekkere wijn

  • Marc Pesnot, Domaine de la Sénéchalière, Pays Nantais

    Pin it!

    Ik denk dat elke wijnliefhebber een haat-liefde verhouding heeft met wijn. Iemand vinden die lyrisch doet over een grote Bordeaux of een schone Bourgogne is niet moeilijk, maar als je begint met mensen te praten over kleine appellations als bijvoorbeeld Muscadet dan krijg je al gauw verbaasde en verveelde blikken. Onze conversatie verspillen aan zo'n goedkope wjn ? Wat voor eer kan je daar nu mee behalen ? Maar eigenlijk zijn het net deze wijnen, veel minder dan hun grootste broers, die bij uitstek gemaakt zijn om te doen waar het bij wijn om gaat: ze drinken, en liefst bij eten dat ervoor geschikt is.

    Dit weekend kwam ik twee keer in aanraking met een traditie en een wijn uit de Muscadet-regio, één keer héél traditioneel, en één keer met een moderne variant. Een interessante vergelijking vond ik zelf.

    Scoutweekends zijn gemaakt om de ouders verlof te geven, zegt men wel eens, en wij trokken dan ook spoorslags naar de Côte Opale, een favoriet stukje Frankrijk, dat dan ook nog eens binnen handbereik ligt. En één van onze favoriete bezigheden is naar de Cap Blanc Nez rijden, daar even letterlijk uitwaaien door de Cap te beklimmen, en dan aan te schuiven aan de dis in één van de twee restaurants die het dorp rijk is. Nu heb ik respect voor iedereen die in België probeert zeevruchten te serveren, maar hier zijn ze elke keer weer lekkerder. Het zal de lucht wel zijn, en de versheid, en de oesters die nu echt in seizoen zijn, en ik kan elke keer weer weerstaan aan de verleiding om er een duurdere Loire bij te bestellen. Neen, hier hoort een eenvoudige, frisse Muscadet bij, de goedkoopste wijn van de kaart, 17 euro hier, er zijn restaurants waar je meer betaalt voor het water.

    Eens terug in België leek het dan ook de normaalste zaak van de wereld om ons spoorslags naar de degustatie in CouvertCouvert te begeven, die daar door Troca en WouterWineConsult werd gegeven, en ons direct op de proeftafel van Marc Pesnot te storten. Soms verdenk ik mensen als Laurent Mélotte of Jacques Massy ervan om evenzeer koppige wijnmakers te verzamelen als natuurlijke wijnen, maar waarschijnlijk moet je in het van traditie doordrenkte Frankrijk het eerste zijn om het tweede te maken. Marc Pesnot ligt dan ook al jaren in ruzie met de behoeders van de Muscadet appellatie, niet omdat hij slechte wijn maakt, wel omdat hij het onzinnig vindt om slechte gewoontes voort te zetten omdat ze nu eenmaal ergens in een reglement staan. Hij doet dus aan opbrengstbeperking, durft al eens het gebruik van sulfiet te laten vallen, fermenteert al eens een jaar in plaats van drie weken en hij maakt dus muscadet's die iets duurder en pakken beter zijn dan de meeste van zijn collega's. In Frankrijk moet je voor zoiets boeten, en ondanks de inspanningen van iemand als Jacques Massy en zijn klanten, ging Marc er bijna aan onderdoor. Hij werd opgevist door zijn Japanse fans en schijnt nu te werken voor Nomura, een grote Japanse bank, die de helft van zijn wijngaarden kocht en de andere helft pacht. 

    Wij proefden deze namiddag vier uitstekende wijnen. Ze komen allemaal op de markt onder het etiket Vin de Table:

    1: La Folle Blanche, 2008:  Gemaakt van de folle blanche druif, een witte druif met een hele hoge zuurtegraad, die alleen voor de aoc Gros-Plant wordt gebruikt in mono-cépages, daarnaast vornamelijk om er cognac mee te maken. Strakke, mineralige neus. Eerst erg fris, met veel uitgesproken zuren, dan een zekere notigheid; mooie afdronk. Folle blanche met lage opbrengst is een verrassend evenwichtige en frisse fruif. Wij hebben de neiging om bij een luxe-produkt als oesters champagne te drinken, maar eigenlijk past dit er véél beter bij. 8,58 euro bij Troca. *(*)

    2: La Bohème, 2008: Wijn van de melon de bourgogne, de druif waar ook muscadet mee wordt gemaakt. in de neus eerst gist en witte bloemen; strakke, mooi gestructureerde wijn. Heel moeilijk jaar. Een goede begeleider voor zeevruchten. 9,43 euro bij Troca. **

    3: Vieilles Vignes, 2007: Ook met melon de bourgogne. Rijk en verrassend complexe neus; droog en mineralig en wat gesloten, een wijn met potentieel 12,45 euro bij Troca. **

    4: Châpeau Mélon, 2008: vertaald betekent dit, hoedje af voor de melon (de meest onderschatte druif van Frankrijk). Een heel verrassend aroma dat deed denken aan tarte tatin; een heel zuivere, knapperige, smakelijke wijn. Gebotteld zonder toevoeging van sulfiet. Oxydatie-problemen worden vermeden door hem 12 maanden te laten fermenteren. Een grote wijn, die ook los kan gedronken worden, maar die volgen mij ook al bij wat complexere zeevruchtengerechten gaat passen (zelfs met wat room ?). 13,48 euro bij Troca. ***

                                                                                                                                       

                                                                                                                                   

    Marc met japanse bewonderaars en Chapeau Mélon t-shirt.                                                                                                                         

    Marc Pesnot is een beetje een buitenbeentje in zijn regio, waar men vooral heel lichte, zurige wijnen maakt met weinig smaak en heel hoge opbrengsten, zodat men de flessen voor minder dan drie, vier euro kan verkopen. Hij vind dat de reglementen van de aoc hem dwingen om slechte wijn te maken en alles komt dan ook uit als Vin de table. Hij beperkt zijn opbrengsten tot 30 hl/ha, oogst met de hand en trieert. Hij chaptaliseert nooit en vindt dat frisse zuren een wezenlijk onderdeel zijn van zijn wijn, en als deze te overheersend zijn dan ligt dat aan overproduktie die niet genoeg structuur en evenwicht brengt. Dit zijn helaas ook tamelijk dure beslissingen, zodat zijn prijzen voor de regio hoog liggen...maar normaal zijn voor een degelijke fles wijn. Wie met nieuwjaar dus aan goede oesters kan komen, heeft hier een paar hele mooie gestronomische mogelijkheden. 

    Dit postje is het eerste van een reeks over natuurlijke wijnen en avontuurlijke wijnen. De natuurlijke wijnen proefde ik op een degustatie bij Couvert Couvert, de tweede op een csp avond met Luc Hoornaert van Swaffou. Tussendoor gooi ik er nog wel iets anders in, als ik daar zin in heb.        

  • Real Wines 2: Panier de Fruits, La Coulée d'Ambrosia, Anjou, 2005

    Pin it!

    Er is over het fenomeen Natuurlijke Wijnen al heel wat inkt gevloeid, ook op deze blog. Alhowel ik de eerste ben om toe te geven dat niet alle flessen die ik al proefde voltreffers waren (maar dat is bij gewone wijnen ook zo), heb ik er al heel wat geproefd die ik erg lekker vond. De betere hebben iets dat ik moeilijk kan omschrijven: iets zuivers, iets gezonds, iets natuurlijks, dat na een tijdje bij mij het eigenaardige effect heeft dat ik klassieke wijnen minder begin te appreciëren (Jacques waarschuwde me hiervoor). Toen tijdens onze Loire degustatie een door mij erg geapprecieerde natuurlijke wijn van de chenin druif werd geserveerd verwachte ik me dan ook aan erkenning, of zelfs applaus. Niets was minder waar...

    Tot mijn niet geringe verrassing ontstond hier heel snel een sfeertje dat op de gemiddelde Commanderij (sorry, guys) niet had misstaan. Hoongelach, spot, en kreten als belachelijk, limonade, brol, mislukt, "geen wijn" vulden de proefruimte. Ik was even als door de hand Gods geslagen, maar toon mij een jonkvrouw in nood en ik zadel mijn ros en wee de windmolen die in mijn weg staat.

    Het aspect dat de leden het meest choqueerde was het frizzante dat deze fles heel duidelijk had. Ook het nogal typische "ijzerzaagsel" aspect dat zo'n natuurlijke wijn vaak heeft stootte duidelijk af. "Dit is géén wijn", werd bijna unisono geroepen. Na wat onhandig stamelen van mijn kant (ik was echt verrast) en wat terugroepen in de trant van Ongelovigen ! Ouden van Dagen ! bedaarden de gemoederen en begon de discussie. Iemand had Geuze als smaakverwijzing geroepen (het was als een belediging bedoeld), maar ergens had hij gelijk. Het gebruik van wilde gisten en minimale interventie is een techniek die ook voor gueuze wordt gebruikt. En is gueuze een bier ? Ja. En zo is wijn uiteindelijk niet meer dan gegist druivensap, en als dat hier op een aparte, wat andere manier gebeurt, dan is het verschil tussen de twee uiteindelijk hetzelfde. Natuurlijke wijn is wijn.

    Ondertussen waren de belletjes uitgebubbeld en was de wijn stil geworden. Het herproeven gaf nu smaakpatronen als sinaasappel met kruidnagel weer, maar tot mijn grote spijt waren de vooroordelen nu zo stevig geworteld dat hij van velen geen tweede kans meer kreeg.

    panierdefruits

    De Panier de Fruits, Domaine La Coulée d'Ambrosia, 2005 werd gemaakt door Jean-François Chéné, een jonge man die in Beaulieu-sur-Layon 4,5ha wijngaard bewerkt. Zeer tegen de zin van zijn vader, die nog steeds "en chimie" werkt, wil hij zijn wijngaarden omvormen naar biologische en zelfs biodynamische wijnbouw, wat papa compleet onbegrijpelijk vindt. Ook in de kelder gedraagt zoonlief zich behoorlijk rebels door natuurlijke wijn te maken. "La singularité et l'authenticité avant tout" is zijn slogan en hij doet dat door minimaal te intervenieren. Hij maakt zich trouwens behoorlijk kwaad op wijnboeren die leuteren over "le goût du terroir" terwijl ze zelf naar hartelust chaptaliseren, bijgisten, zwavelen etc etc

    Ik vond deze wijn heel speciaal: boers en exotisch tegelijk en bijna een moelleux in de neus. Sinaas en kruidnagel. In de mond echter heel droog, met gekonfijt fruit, honing, kruiden, en de geur van de bloemenweide in Sissinghurst. Een inderdaad heel aparte wijn, een typische vin naturel wel, maar schitterend ! We dronken op zaterdagavond ook zo'n fles bij een mediterrane visschotel, en omwille van het kaarslicht, zonder vooroordeel vanwege de kleur: hij werd algemeen geapprecieerd voor zijn fruit en structuur door de niet "wijnkennende" dames.