leuven

  • CSP goes Stappato III

    Pin it!

    Nu het verplichte zonder pretentie stuk achter ons lag leek het enthousiasme bij de inrichters te stijgen: de koning der druiven betrad het toneel ! Nebbiolo, de naam zou komen van de herfstnevels die hangen op de hoger gelegen wijngaarden waar hij het best aardt, en is de druif waarmee één van 's werelds topwijnen wordt gemaakt, de Barolo. De druif heeft een dikke schil en dus veel tannines en jong is hij vaak zo goed als ondrinkbaar, maar wanneer een goed gemaakte Barolo drinkklaar is is het een unieke wijn, zeer zinnelijk en van een buitenaardse schoonheid, maar helaas ook meestal met buitenaardse prijzen, zodat u, beste lezer, en ik, arme schrijver, het vooral van horen zeggen gaan moeten hebben...

    Het CSP gezelschap had echter besloten om Stappato uit te dagen en een paar nebbiolo's bij elkaar te krijgen die nog min of meer betaalbaar zijn en omdat de penningmeester er deze avond niet bij was en de kas goed gevuld, mocht er zelfs een redelijk duur exemplaar bij zijn (een dure fles wijn of een goedkope Barolo, het ligt in dit geval dicht bij elkaar). We begonnen echter met drie Langhe's, een vuilbak-appellatie waaarin zowat alle nebbiolo terechtkomt die om de één of de andere reden buiten de Barolo of Barbaresco regels valt. Of zo klinkt het toch...in feite zitten tussen die Langhe's heel vaak uitstekende wijnen die nog wél betaalbaar zijn, en de drie scoorden meer dan behoorlijk deze avond.

    We startten met een Einaudi, Langhe DOC, 2009,pas gebotteld en dus nog zeer piep, en eigenlijk een gedeklasseerde barbaresco om de idiote reden dat Einaudi geen postbus in de geklasseerde zone had. Hij wordt gemaakt met de druiven van jonge stokken en kreeg 12 maanden vatrijping. CSP houdt van dit soort wijnen, ze zijn wat ondergewaardeerd en zijn dan ook vaak én lekker én betaalbaar. In de neus kregen we onmiddellijk fruit (aardbeien), maar ook iets dat wat aan geuze deed denken. Onze twijfel werd echter weggeblazen door de mond: mooie complexiteit, veel diepgang, lekker vlezig, mooie tannines, breed en heel lang. Een zeer genereuze, héél mooie wijn, die met zijn 18,33 euro, absoluut zijn geld waard was. ***, en niet geschikt om a/20 jaar te laten liggen, b/ermee te stoefen tegenover uw onwetende maar rijke vriendjes en collega's, en dus bij uitstek een CSP wijn !

    nebbiolo.jpgEen jaartje ouder was de Nebbiolo, Langhe DOC, Roberto Voerzio, 2008, die één jaar op botti verbleef. Roberto maakte hem vroeger ook op barrique, maar kwam daarvan terug. Ik heb persoonlijk ook een voorkeur voor de smaken die die grote oude vaten (botti in Italië, holzfass in Duitsland...) meegeven. Deze fles vertoonde een heel intense, klassieke neus en was in de mond zeer complex, heel zacht en beschaafd, heel goed gestructureerd, met prachtige bittere toetsjes. *** en twijfelend over ***(*), en met 29,76 euro al wat duurder maar wel nog zijn geld waard !

    Waarom Voerzio met deze nebbiolo een Langhe maakte en geen Barolo, zijn we vergeten te vragen, maar voor de volgende fles, de Nebbiolo, Langhe DOC, Mascarello, 2008, zou het gaan om druiven waarvan Mauro Mascarello de druiven net niet goed genoeg vond voor zijn top-barolo (het was eigenlijk interessant geweest om ze naast elkaar te zetten). De neus was fluweelzacht en elegant, met aardbei en een mooie mineraliteit, heel complex en interessant. Ook de mond was zacht en heel complex en interessant, hele mooie afdronk met drop, een intrigerende wijn die in het glas sterk veranderde.  Ik proefde een tijdje ervoor de echte Monprivato, één van de betere Barolo's, aan 75 euro de fles, maar deze kreeg van ons toch ook ****, en kostte 28,65 euro. Is de Monprivato drie keer zo lekker ? Hij is perfecter misschien, en unieker, en als geld voor u geen probleem is, laat u dan vooal gaan...maar ik vond deze Langhe zéér de moeite.

    De nebiolo zou echter pas echt op zijn tenen staan in Barolo en Barbaresco, en alhoewel het prijsgewijs voor ons op het randje was, mochten ze toch niet ontbreken. De eerste fles was de Terlo, Barolo DOCG, Einaudi, 2005, afkomstig van een 3,2ha grote wijngaard waarvan de oudste stokken dateren uit 1962. Hij rijpte 30 maanden op barriques en botti, met zowel Sloveense als Franse eik (er worden zo verschillende wijnen gemaakt die nadien worden geassembleerd). In de neus bloemen, gestoofd fruit, pruimen, mooi zuiver. In de mond stévige tannines, maar ook rijp en rijk, en intens fruitig. Ik hield deze fles een paar dagen bij en hij werd stoffiger, met meer chemische toetsen, en vooral uitdrogender. Persoonlijk denk ik daarom dat het geen echt mooie bewaarwijn is. 42,81 euro, en ***. U betaalt 22 euro voor de wijn, en 20 voor de naam Barolo...maar 30 maanden vatrijping kost ook geld, natuurlijk.

    De DOCG Barbaresco ligt in wijngaarden die droger en warmer zijn dan die van Barolo, wat meer naar het oosten, maar in dezelfde heuvelketen. Hij kan jonger gedronken worden maar heeft vaak eveneens véél tannines en moet liefst toch ook een vier, vijf jaar kelder gekend hebben. Sommige wijnmakers maken zowel Barolo als Barbaresco, anderen hebben zich gespecialieerd. Piero Busso is zo iemand en wij dronken zijn Mondino, Barbaresco, Piero Busso, 2007, die 18 maande rijpte op grote botti. Deze vlezige wijn had een mooie bittere toets, met iets van zwarte chocola, en met mooie tannines, heel mooi fris en met mooie zuurtjes en een lange afdronk. Dit moet een hele mooie maaltijdwijn zijn, en met 30,67 euro nog fatsoenlijk geprijsd voor een aparte gelegenheid. Vertel als u hem serveert over de zwijgzame Piero (zie vorige blog), het maakt het verhaal nog leuker. ***(*)  

    Na afloop gaven wij allen volmondig toe dat er in de Piemonte zeer schone wijnen gemaakt worden. Wij vonden echter ook in blok dat veel wijnen te duur waren en dat je je echt moet concentreren en goed zoeken om qua prijs/kwaliteit niet te erg te verdwalen. Maar we hadden een zeer leuke, leerzame avond en ik ben geschrokken van de kwaliteit die Stappato in huis heeft, en de gedrevenheid waarmee ze zoeken naar nog betere flessen. Omdat ze zich ondertussen ook een klienteel hebben uitgebouwd voor al dat dure lekkers van grote namen kunnen wij ervan profiteren om van diezelfde halfgoden de kleinen wijnen te kopen, meestal met evenveel serieux en enthousiasme gemaakt als de grote. Een paar weken later kwam er nog wel een terechte opmerking van één van de leden die mij recht in het hart raakte. Als wij zo overtuigd zijn van het eigen gelijk (hoe pretentieloos !), hoe komt het dan dat er zoveel wijncommanderijen zijn, en maar zo weinig CSP's ?

     

     

  • CSP goes Stappato

    Pin it!

    Ik weet het, ik weet het, ik heb u op deze blog al tientallen keren lastig gevallen met mijn avonturen in Sicilië, en toch is het zo dat het wijnland waar ik het minste affiniteit mee heb Italië is. Ik vind dat eigenlijk zelf eigenaardig, want wanneer ik Italiaanse wijnen proef ben ik vaak gecharmeerd, en de keuken is één van mijn favoriete, maar ik blijf ergens vinden dat er een heel groot verschil is tussen de toppers (die véél te duur zijn), en de basis, die meestal ondermaats is van kwaliteit. Op de één of de andere manier blijf ik vinden dat het relatief makkelijk is degelijke wijn te vinden aan een redelijke prijs (5 à 20 euro) in Frankrijk, Spanje en Duitsland, maar niet in Italië. Waarschijnlijk is dit een huizenhoog vooroordeel, en op voorstel van wijnbuddy Gert contacteerde CSP de Leuvense winkel Stappato om ons te helpen om me van dit vooroordeel af te raken.

    Wij werden uitgenodigd in het proeflokaal in de Diestsestraat, verwend met hapjes en olijfolie en begonnen welgemutst te proeven. Dat gebeurde in flights van drie, en speelde zich af rond de wijnen van de Piemonte, waarbij wij uitdrukkelijk hadden gevraagd om onderaan te beginnen. En wat is er dan beter dan Dolcetto...  

    De Dolcetto d'Alba is een lokale druif uit Piemonte die gewoonlijk wordt aangeplant op plaatsen die niet goed genoeg zijn voor nebbiolo en barbera, die vroeg rijpt en dus als eerste, voor de andere twee, kan geplukt worden, en die niet zo makkelijk is in de kelder: ze combineert veel kleurstof met een natuurlijk gebrek aan zuren. De meeste producenten maken er dan ook hun instapwijn mee, de wijn "die ze zelf aan tafel drinken", en een wijn die niet bedoelt is om lang te rijpen maar om binnen de twe à drie jaar te drinken. Deze druif zonder pretentie is één van mijn lievelingetjes, want voor wie er mee kan werken worden er mooie karaktervolle wijnen gemaakt, zeker door de grote namen waarvan ik de "grote" wijnen te duur vind.

    luigieinaudi.jpgDe eerste die hier vandaag in het glas kwam was de Vigna Tecc, Dolcetto d'Alba, Einaudi, 2007. Het domein Einaudi dateert uit het einde van de 19de eeuw en werd gesticht door de toen 23-jaar oude Luigi Einaudi, die het zou schoppen tot president van de republiek Italië (tussen 1948 en 1955), eens wat anders dan president van de wijnboerenvertegenwoordiging van de regio of zo. Het domein, met 50ha wijngaard, is bekend voor zijn dolcetto's, en Beppe Caviola (genen uil) is de consulterende oenoloog. Deze cuvée werd gemaakt met stokken uit 1937 en 1985, en fermenteerde en rijpte op inox, met een eerder korte schilweking. Hij rook naar vleeskersen en zwarte chocola, en in de mond had hij mooi geconcentreerd fruit en een mooi bittertje. Hij was nogal vet, en net wat te kort achteraan om echt heel goed te zijn, maar het was een mooie starter. *(*) dus, 17,85 euro bij Stappato, en een beetje duur voor wat het was. Wie trouwens een leuk adres zoekt, een beetje aan de exclusievere kant, maar mooi gelegen, kan hier ook verblijven, zie hier.

     

    De tweede fles was een Priavino, Dolcetto d'Alba, Roberto Voerzio, 2008. Roberto Voerzio is een leerling van de beroemde Elio Altare en is heel sterk gericht op wat er gebeurt in de wijngaard. Hij mikt op heel lage opbrengsten, om er wijnen met concentratie en karakter mee te maken. Hij is het bekendst voor zijn Barolo's, maar hij maakt een erg mooi dolcetto, deze dus. Wij kregen eerst wat reductie in de neus en moesten hem even laten rondwalsen om de mineraligheid te laten doorkomen, en in het glas evolueerde hij naar een echte snuffelwijn, fruit met een laag stenen erover. In de mond mooi strak, droog, met zachte tannines en een mooie structuur. 16,95 euro bij Stappato en *** en wél zijn geld waard. Dat je met een kleine druif grote wijn kan maken werd hier bewezen, en

    dolcetto_bricco.jpgde volgende fles, de Bricco, Dolcetto d'Alba, Giuseppe Mascarelli, 2008, bevestigde dat nog. Giuseppe Mascarelli maakt vooral impressionante bewaarwijnen met de nebbiolo druif en de Monprivato is één van de beste wijnen van de Piemonte, maar hij besteed evenveel aandacht aan zijn Dolcetto en zijn Barbera. Deze Dolcetto komt van een wijngaard met een erg kalkrijke bodem, rijpt op grote botti en wordt gemaakt met heel beperkte hoeveelheden sulfiet. Jeroen noemt dit een dolcetto barolato, omdat de manier van vinifieren eigenlijk heel dicht tegen die van een barolo ligt. Er worden trouwens maar 3000 flessen van gemaakt. In de neus vonden wij een mooie, zachte fruitigheid terug, met aardbeien en vanille, en we herkenden er de botti in. In de mond was hij zacht, fluwelig, met veel fraîcheur en toetsen van melkcohocolade. Een beetje een ongewone dolcetto, maar heel edel en zacht en héél lekker. 15,61 euro dus en *** én eveneens een goede koop.   

    Volgende blog: barbera...

     

     

     

      

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Thomas Rinker (Weingut Knab)

    Pin it!

    Eén van de leukste dingen aan het wijnliefhebberschap is de ontdekkingstocht: het vinden van nieuwe druivenrassen en wijnregio's die je voorheen niet kende. Af en toe is dat een echt thuiskomen wanneer je kennis maakt met een wijntype dat echt bij je past of waar je echt je draai in vindt. Bij mij gebeurde dat met de spätburgunders uit Baden en ik was dan ook gelukkig dat ook Gerd er eentje presenteerde: de Spätburgunder Barrique 2007, Weingut Knab, Baden.

    Baden is de meest zuidelijke en warmste wijnregio van Duitsland en er groeien amandelbomen en perzikelaars. De zomers zijn er lang en warm, de herfsten heel aangenaam en de mensen gemoedelijk, en wanneer je weet dat je er eigenlijk maar op een uurtje of vier van Milaan zit en een uurtje van de Elzas begrijp je dat je hier een mooie tijd kan doorbrengen. Als wijnregio is Baden zeer gedifferentieerd en opgesplitst in een achttal sectoren, waarvan ik die van Kaiserstuhl het beste ken en het meest bemin. De Kaiserstuhl is een oude vulkaan en de ondergrond bestaat hier dan ook vooral uit loess en verweerd vulkanisch gesteente. Het is het koninkrijk van de spätburgunder, een variant van de pinot noir druif, die er heel wat dingen mee gemeenschappelijk mee heeft, maar toch ook een duidelijk ander karakter vertoont (wie mij niet gelooft moet maar eens experimenteren in de Pfalz, waar men ook met de echte pinot noir druif werkt). Voor riesling is het hier te warm en de witte wijn wordt hier dan ook gemaakt met een druif als de weissburgunder (pinot blanc). Huizen als Bercher, Dr. Heger en, uiteraard, Knab, maken schitterende spätburgunders, varierend van duimenaflikkende easy-going instapwijnen tot geconcentreerde op barrique opgevoede toppers die op hun best worden na jaren kelderrijping. En, wat misschien het allerleukste is, buiten Duitsland erg ondergewaardeerd en dus erg betaalbaar. Voor de meeste toppers hier betaal je tussen de 15 à 35 euro. Probeer dat maar eens in de Bourgogne. 

    Deze fles gaf een mooi rokerig fruit, heel complex maar nog een beetje te strak ingelijnd. Ook in de mond was hij mooi complex, nu al heel lekker, maar vooral achteraan proef je nog een compact gesloten fruitblokje, en deze 2007 staat dan ook nog in zijn kinderschoenen. Kopen en wegleggen en afblijven (moelijkst van de drie!). Aan 14,65 euro is dit een koopje ! Maar probeer het eens, haal eens wat vrienden bij elkaar, koop wat spätburgunders bij Vinikus en Langbeen, vergeet vooral de instapcuvées niet, serveer er wat sneetjes gerookte eend of iets anders van wild bij en een Nieuwe Wereld zal voor u openplooien.

    Echt piepjong zijn de Rinker's niet, maar ze namen dit domein in 1994 over en qua stijl behoren ze absoluut tot de nieuwe lichting. Ook toeristisch is het domein leuk om te bezoeken. De regio ligt tegen het mooie Freiburg en het Hochschwarzwald waar het zeer leuk wandelen is. Culinair is dit trouwens één van de lekkerste stukjes van Duitsland, waar men terroirkeuken serveert die met de seizoenen meegaat. 

    knab

    Wordt niet meer vervolgd vanwege gedaan... Deze reeks wijnen proefde ik tijdens een Master Class bij Convento in Leuven. Hier vindt je het programma voor de rest van het jaar.       

     

  • Per Tutti, Leuven

    Pin it!

    Er is, als puntje bij paaltje komt, maar één constante in de evolutie van mijn culinaire smaak: een steeds groter worden respect voor het pure ingrediënt. Ondertussen begin ik er ook een zesde zintuig voor te krijgen. De passie van restaurateurs die op dit vlak excelleren springt als het ware uit je bord omhoog en dat begint al bij de eenvoudigste gerechten. En indien dat duidelijk niet het geval is kan het mijn maaltijd behoorlijk snel bederven.

    Leuven is een restaurant rijker dat niet alleen uitblinkt in de zorgvuldige selectie van zijn ingrediënten maar dat er dan ook nog eens in slaagt om op een zeer economische manier met die topmaterialen hele mooie, eenvoudige gerechten te maken. Oreste, de chef van per Tutti, een Limburgse Italiaan, is al zijn hele leven bezig met voeding. Vroeger op industriële basis, toen hij nog werkte voor een groot concern, maar nu al een hele tijd voor zichzelf en veel kleinschaliger, eerst in Zonhoven, en sinds een paar maanden met een eigen zaak in Leuven, in de Ravenstraat.

    Naast een heel beheersbare kaart serveert Oreste elke dag ook een paar dagspecialiteiten die mij op vier, vijf bezoeken culinair al een pak rijker hebben gemaakt. De wijnkaart is klein, zonder bekende namen, maar ze is OK, en de baas weet heel goed wat er in de flessen zit, zodat hij ook als sommelier sterk op zijn benen staat. Hij serveert trouwens ook een uitzonderlijk goede huiswijn.

    Ik at er de laatste keer Bruschetta Romana, met gesmolten mozzarella, maar het is de Tradizionale die me telkens weer van de sokken blaast. het ultieme bewijs dat je met topmateriaal ook van de eenvoudigste gerechten sublieme ervaringen kan maken: het was één van die schotels die er in slagen om ook wanneer het buiten regent en waait je te transporteren naar een terrasje in de Italiaanse zon. En dat met een paar tomaten, een stuk brood en wat olijfolie en balsamico...

    Als hoofdgerecht (mijn culinair Italiaans gaat er met sprongen op vooruit) was er deze keer Casoncelli A La Bergamosca, een soort halvemaantjes-ravioli gevuld met een blend van kalfs-, runds- en een beetje varkens-vlees, parmezaan, en allerlei groentenrestjes, overgeten met een lichte bolognese-saus (zonder kaas, die zit al binnenin het gerecht). Ik liet me zelfs verleiden tot een dessert (ik had een vrije dag), een superbe cassata.

    In het glas kwam eerst een glas Prosecco, deze keer de erg lekkere La Fabra, maar normaal gezien is dat de heel evenwichtige Sommariva, precies wat een glas prosecco moet zijn: eetlustopwekkend. Ik heb Oreste de wijn laten kiezen en tot mijn verrassing ging hij voor één van de goedkoopste flessen van de kaart: de Roero Arneis Cravanzola 2008. Die kwam iets te koud op tafel, maar bleek na een kwartiertje een elegante begeleider van het geheel te zijn, met witte bloemen en citrus. Heel onpretentieus eigenlijk maar ook heel eerlijk en goed passend. De espresso is hier van Piu: net als alles hier helemaal zoals het hoort. Een pure shot koffie-aroma's. 

    Bovenop dit alles komt nog het feit dat Oreste heel bewust binnen de wat lagere budgetten blijft, Leuven is uiteindelijk een studentenstad met vooral wit geld en dus met wat minder armslag. Zelfs met een studentenbudget kan je hier zeer lekker eten en dat is ook wel eens leuk. 

    DSC00310
        
      

  • Goed nieuws 2

    Pin it!

    Ooit stonden wij mee aan de wieg van de wijnselectie van PurPur, de trendy wijnbar in de Parijsstraat in Leuven, maar na de overname door nieuwe eigenaars zakte het wijnaanbod als een pudding in elkaar (alhoewel er de laatste tijd beterschap is !). Het was dan ook met gezonde nieuwsgierigheid dat wij op het einde van een stevige werkweek afzakten naar de Mechelsestraat om er kennis te maken met Leuvens nieuwste aanwinst.

    Convento Wines & Antiques is een initiatief van Stéphane en Katrien, de mensen achter de Winetasting website waar je terecht kan voor alle praktische info rond degustaties, handelaren, winebars etc. Aardig door de wijnmicrobe gebeten besloot Stéphane een sabbatjaar in te lassen om een eigen winebar annex antiekzaak uit te baten en wij wijnminnende Leuvenaars mogen daar blij om zijn. Naast zeven wijnen per glas kan je er ook per fles kopen (en die dan achteraf mee naar huis nemen, uiteraard) en is er ook een reguliere wijnwinkel aan verbonden, met een klein maar fijn gamma.

    Ik dronk er mijn eerste glazen, had een fijn gesprek (twee wijnliefhebbers samen...) en besloot om er nog geregeld terug te keren. Dat zal snel zijn, want ze verkopen hier de witte A Mano, een heerlijk mooie fruitige wijn. Uit curiositeit grabbelde ik een spaanse witte tempranillo van Pago del Vicario mee, een leuke wijn voor bij blindproeverijen (de heel licht roze schijn is de weggever, net zoals bij een blanc de noirs) die echter ook zo zeer beviel ten huize van. Héél fruitig aroma, en ook in de mond datzelfde wat overweldigende fruit met heel veel frisse zuren. Heel mooi voor bij héét weer. Hij kreeg van mij één *, de A Mano twéé **.

    Evenementen en Master Classes worden gepland, op weekdagen alstublieft (eindelijk) én ik kan hier met de fiets naartoe !! Voor alle lezers van Leuven en omstreken tot dan, voor alle anderen: leuven is een schoon stad...een etentje bij A Zamara...een glaasje bij Convento...                                                                                              

    convento

      

  • 't Zwart Fabriekske

    Pin it!

    Het was eigenlijk enigszins somber dat ik zaterdagavond binnenwandelde in Luzine, het trendy restaurant van VTM kok Jeroen Meus. Als RestaurantZonderPretentie man houd ik niet van die trendy zaken die via een bekende TV-kop even het culinaire firmament doorschieten, om daarna weer snel uit te doven. Een paar verhalen van mensen waarin de woordjes "duur", "opgeklopt" "chichi" "stoefers" en "incompetente sommelier" voorkwamen maakte mij niet bepaald veel vrolijker. Maar goed: een open geest is noodzakelijk, die verhalen dateren uit de beginperiode van het restaurant en dat is nu toch al een paar jaar geleden, en vooringenomenheid is een slechte tafelgenoot. Dus ! de geforceerde glimlach boven gehaald, eraan gedacht dat het gezelschap van goede vrienden ook de slechtste maaltijd goed maakt en, hop, aan tafel.

    Eigenlijk begon het niet slecht. Luzine is gevestigd in het oude fabriekspand van Marie Thumas aan de Leuvense Vaart en het is een behoorlijke uitdaging om daar iets moois van te maken. De brandende kaarsen aan de ingang werden geflankeerd door twee moto's die er euh…echt uitzagen. Met dikkenekkerij vloekte dat al wat. Eenmaal binnen moet ik zeggen dat ik gecharmeerd was door het interieur, weliswaar ontzettend trendy en waarschijnlijk het werk van de een of de andere dure binnenhuisarchitect, maar het werkte wél. Toen een bevallige jonge dame ons het huisaperitief voorstelde werd ik voor de eerste keer aangenaam verrast: geen stoeferig coupke met iets zoets bij, maar een glas rosé schuimwijn van Filipa Pato, een dame die ons tafelgezelschap nauw aan het hart ligt. En eigenlijk werd hiermee de toon voor de hele avond gezet.

    Jeroen zelve kwam het menu voorstellen. Ik verwachtte een leeghoofd en een TV-personaliteit, ik kreeg een gedreven, nerveuze chef die in elk woord bezieling legde en die met zijn woorden over terroir en eerlijke ingrediënten recht naar mijn ziel greep. Zelden iemand zo vol liefde over varkenwangetjes horen vertellen… Die behoorden weliswaar tot het full-monty menu van een vlotte 90 euro inclusief wijn, maar leve de verjaardag ! leve de goede vrienden ! en zo passioneel voorgestelde varkenswangen weigeren, dat kregen we niet over ons hart. Dat de chef tjdens het begin van de avond overal zelf het menu voorstelde vond ik een mooie persoonlijke toets en de hele avond bleef de rest van het personeel op dezelfde hoogte fungeren (Jeroen verdween na een tijdje). Perfecte en zeer menselijke, warme service, gevoel voor humor, ongedwongen en tegelijk zéér professioneel, ge ziet het niet vaak. Het viel me zéér op dat de zaal hier continu (gemeend) glimlachte en dat iedereen hier graag leek te werken.

    We aten en dronken deze avond (ik laat de wijn de rode draad vormen):

    1: Riesling, Josef Leitz, Rheingau, 2006: Johannes Leitz (°1965) werd opgeleid in Eltville, Johannisberg en Meursault. Josef Leitz, zijn vader, overleed al in 1965 op 33 jarige leeftijd en het was de bloemenhandel van Johannes moeder die het gezin op de been hield, terwijl de 3ha wijngaard voor wat extra inkomsten zorgden. Op 22 jarige leeftijd nam Johannes de wijngaard over. Hij droomt er vandaag van om op de oude, verlaten terrassen tussen Rüdesheim en Assmannshausen terug druiven te kweken omdat daar naar verluidt ooit de beste Rheingau vandaan kwam. Kon ondertussen wat mooie wijngaarden bijkopen en heeft nu 15 ha met alleen riesling. Bijna volledig geëxporteerd naar de USA. Nota: Eerder gesloten eerst, er kwam later een beetje citrus door; start zeer droog, bijna kiezel, gaat dan open met een scherp zuurtje van een fruit dat we niet vonden (witte bessen ? ); elegant en licht en paste erg goed bij het gerecht: een nog wat te jonge, eerder ernstige wijn ♥(♥). Gedronken bij een carpaccio van Charolais en nobashi, in tataki met salsa van gember, komkommer en radijs in nem met quinoa-daikon-ponzu salade. Vreselijk lekker en fris gerechtje.

    2: Pierre à Feu, Blanc, Coteaux du Vendômois, Patrice Colin, 2006: 23ha groot domein in Thoré-la-Rochette, al 8 generaties in dezelfde familie. 6ha chenin blanc met veel oude wijnstokken van 80 jaar oud. Patrice is een gepassioneerde wijnbouwer die zijn terroir wilt leren kennen en appreciëren door de wereld. Bekend voor zijn levendige, zuivere, evenwichtige en gastronomische witte, met een zeer aangename prijs/kwaliteitsverhouding. Nota: Oxydatietoetsen à la Jura, appel-cider uit Asturiaz, na walsen een duidelijke rokerige toets, heel mooi; in de mond mooi rond en fruitig, een zoet element dat tegelijk droog is (!), nooit plakkerig, heel goed gebalanceerd, met een mooie wat rokerige afdronk; perfect gekozen bij het gerecht ! ♥♥(♥) Gedronken bij zalm en foie gras, licht gerookt met slaatje van zeekraal en granny smith, kort gebakken in beurre blanc.

    3: Kadarka, Szekszard, Vesztergombi, Hongarije, 2004: Elke sommelier die zijn geld waard is kijkt vandaag verder dan de klassieke wijnlanden en alhoewel ik niks tegen de Nieuwe Wereld heb vind ik het altijd leuk als men zijn inspiratie zoekt in de "oude" wijnlanden van het oostblok. Ferenc Vesztergombi en zijn zoon Csaba komen uit een familie die al sinds 1790 op dit domein woont, maar die in 1992 jun kans grepen en begonnen met de produktie van kwaliteitswijnen. Vooral loessgronden. Nota: licht scharlakenrood; lichte neus met wat gestoofd fruit; fijn, licht, elegant, een beetje kers in de afdronk, met een scherp tinteltje achteraan; lijkt wat op een pinot noir uit noordelijke gebieden als de moezel of luxemburg; een beetje te warm geserveerd ♥(♥) Gedronken bij varkenswang en jabugo, gelakt met asperges, morieljes, zoete ui en jus "naturelle".

    4: La Ferme Saint-Pierre, Cuvée Véronique, Côtes du Ventoux, 2006: liever een goede wijn van een kleine appellatie dan een middelmatige van een grote naam. De Ferme Saint-Pierre is sinds 1990 eigendom van Paul Vendran, een jonge oenoloog. Het 16ha grote domein heet 4ha syrah, waarmee deze cuvée werd gemaakt. Hij is genoemd naar de levensgezellin van Paul. Nota: Rood fruit (rode pitvruchten), munt, cacao; in de mond fruit en heel geprononceerd melkchocolade à la merlot; kruidig middenstuk, zachte finish, te warm gereserveerd ♥ Gedronken bij 3 x lam, in roulade met pastrami, duxelle en artisjok, zwezerik met wortelstoemp, chiffonade van Romeinse sla, Navarin 'St Bernardus Abt 12'.

    5: Blanc, Domaine des Corbillères, Touraine, 2006: domein in Oisly met 13ha witte druiven. Familie Barbou. Een goed bestuurd domein dat elk jaar opnieuw toont dat het zich een vaste waarde van de AOC Touraine mag noemen. Nota: Luzine, 24 mei 08. Fris, lekker fris, heel typerend, mooi fruitig met limoen, pompelmoes. Zoals het hoort. Zeer lekker bij een heel apart afgewerkte geitenkaas. ♥♥

    Besluit ? We kregen hier meer waar voor ons geld dan in menig sterrrenrestaurant. De omgeving, de bediening, de smaak, de royale porties, de sommelier die er iets van af wist, de combinaties, alles zat hier goed. Ik ken alvast één sterrenrestaurant in het Leuvense dat zich zou moeten schamen voor zijn begeleidende wijnen, hier zat dat perfect. Moet er toch nog kritiek zijn? Ok, het was er erg warm, en dat maakte de rode wijn ook wat te warm. Laat Luzine daar nog een oplossing voor zoeken en de perfectie lonkt om de hoek. Een echt RestaurantZonderPretentie is het niet, daarvoor is het te gastronomisch, maar uit eten gaan bij Luzine is een avondvullende eetbelevenis die zijn geld waard is.

    meus2

     

  • Hoogeschool

    Pin it!

    Yes !

    Dank U !

    Joepie !

    Paling in't groen rules !