licata

  • Muscle Cars en Plas-Sex met runderen: chianti classico

    Pin it!

    chianti_gallo_nero

                                                                                                                                  

    Eigenlijk hadden we, aansluitend op ons vakantieavontuur, een degustatie Siciliaans gepland. Maar er ontbraken nog wat flessen en een bezoek aan Johan Janssen van Het Moment in Aalst in het kader van Sicilië leverde plots een mooi thema op: een kleine verticale van Chianti Classico.

    Rieten mandflessen, overproduktie en het toevoegen van een percentage witte hadden de reputatie van Chianti dodelijke klappen toegebracht. Zo erg dat zelfs na de aanpassing en het restrictiever maken van de DOC de meeste producenten hun creativiteit en vooral hun kwaliteitsdruiven gebruikten voor het maken van een  Supertoscaan. De laatste jaren groeit echter het besef dat Chianti ook een historische wijn is en onlosmakelijk verbonden met de culinaire tradities van zijn regio. In die mate zelfs dat vandaag sommige wijnmakers beweren dat alleen in Chianti de eigenheid en het terroir van de regio naar boven komen en dat vreemde luizen als cabernet of merlot uitsluitend als steundruif zouden mogen gebruikt. Het allerbelangrijkst is echter dat meer en meer producenten hun beste sangiovese druiven gaan gebruiken voor hun Chianti Classico, en niet meer voor hun supertoscaan. Toen ik de hand kon leggen op drie jaargangen van de gewone classico en drie van de Riserva van één huis was mijn schemaatje snel gemaakt: 2001, 2004, 2005 en 2006 proeven en iets leren over blends en goede of slechte jaren. Om wat te kunnen vergelijken voegden we nog drie chianti's toe van Licata.

    De rode draad voor dit verhaal werden de wijnen van Casanuova di Nittardi, een domein in Castellina in Chianti. Dit 120ha grote domein werd in 1982 door de Duitse kunstuitgever Peter Femfert en zijn Venetiaanse echtgenote, Stefania Canali. Met 21ha wijngaard is het één van de kleinere domeinen, goed voor een jaarproduktie van 90.000 flessen, maar wel met de beroemde Carlo Ferrini als consulterend oenoloog. Het Moment stelde zeer bereidwillig een paar al wat oudere jaargangen ter beschikking en dit maakte de degustatie zeer interessant. Nittardi is één van de vele kleine maar zeer ernstige, goed ondersteunde Chianti producenten waarnaar je altijd wat moet zoeken maar die een grote kwaliteit en vooral professionaliteit aanbieden.

    We startten onze degustatie met vijf Classico's en werden onmiddellijk geconfronteerd met de beperkingen van 2005. De twee flessen uit 2006 waren nog wat jong maar zeer mooi. De Casanuova di Nittardi Chianti Classico 2006, 95% sangiovese en 5% canaiolo, geurde naar zuivere en rijpe zwarte kers, bestrooid met wat zwarte peper, heel ernstig nog, en nog wat gesloten, met in de mond meer bramen, heel evenwichtig, stil-rustig en onmiddellijk goed voor twee **. Ter controle hadden we er ook wat andere flessen ingestoken en de Fonterutoli Chianti Classico 2006 was een topper en nog een streepke beter: een blend van 90% sangiovese, 5% merlot en 5% malvasia nera en colorino en dus ook de eerste "moderne" chianti die de merlot gebruikt om de zaak wat ronder en voluptueuzer te maken. Dat, met de 12 maanden barrique (40% nieuwe), zorgde voor een heel andere stijl, met veel spectaculairdere aroma's en fluwelen tannines. Een zalige, zachte en luxueuze wijn, nu nog wat jong, zelfs nog wat ingekapseld maaral heel precies en duidelijk. Schitterende fles en drie ***. Eén ding kwam er echter hier duidelijk uit: de kwaliteit van het wijnjaar 2006. En het werd mij ondertussen nog bevestigd: als je van chianti houdt moet je nu je voorraadje inslaan, een jaar als 2006 komt zelden voor.

    Toen kwamen de drie 2005's...De eerste schaatser die vrolijk onderuitging op het gladde 2005 ijs was de Casanuova di Nittardi Chianti Classico 2005: iets animaals en onaangenaams in de neus, en lichte, wat dunne en oppervlakkige neus, heel makkelijk wel en nu al opdronk. Snel drinken en snel vergeten dus en maar één *. De Castello di Ama Chianti Classico 2005, 80% sangiovese, 8% canaiolo, 12% merlot en malvasia, had dankzij zijn 100% barrique (25% nieuwe) een betere neus, met vanille, rood fruit en tabak en was in de mond mooier rond, maar ook hij vertoonde een zekere ijlheid en oppervlakkigheid die typisch is voor de jaargang. Wel smakelijk, maar ook hier snel drinken, denken we. Nog interessanter werd het toen de de Casanuova di Nittardi Chianti Classico Riserva 2005 proefden, 95% sangiovese en 5% merlot, en 100% eik waarvan één derde nieuwe. Hier werd de mindere kwaliteit van de jaargang weggemoffeld onder de vinificatie-mantel, aardig gelukt trouwens. In de neus vonden we open haard, takjes, bramen, vanille, véél vanille, en iets heel aparts dat wat deed denken aan een gueuze van Cantillon. Heel zachte, rode aanzet, rokerig haardvuur, verrassend met een mooie lange afdronk. Positief was dat deze wijn echt een verhaal vertelde (rond het haardvuur, gezellig...) en een beetje een ontdekkingstocht was omwille van de hogere complexiteit, maar het was toch ook wel een beetje een muscle car, door de eik uitgebouwd tot iets indrukwekkends, maar als je de motorkap opendoet mis je toch wel wat fond. Of hoe een wat minder jaar door pure techniek naar boven kan worden gekrikt.Toch zeker ** waard.

    nittardi

    Vanop de Nittardi website, een zicht op de omgeving.

                                                                                                                                     De twee volgende wijnen, 2004's, maakten het punt nog duidelijker. De Nittardi Chianti Classico 2004 kreeg van ons onmiddellijk drie ***. In de neus zat iets animaals met een leuk topje rood fruit en in de mond was deze wijn very drinkable , zuiver, lang en fruitig, en de ideale partner om 's avonds de zorgen van een lange dag te doen vergeten. De Classico Riserva 2004 van hetzelfde huis kreeg dezelfde *** score: een rokerig en evenwichtig aroma met fruit en tabak, een mooie, mooie structuur, héél evenwichtig, met een mooie afdronk; hier nog een streepje klassieke muziek bij en ome Rick zakt diep weg in zijn zetel...

    Ondertussen viel er één element heel sterk op en dat was de grote stijluniformiteit van de Nittardi's, ideaal dus om de invloed van het jaar te herkennen en een grote zekerheid voor de consument. Ik ken uiteraard noch Ferrini noch Femfert persoonlijk maar die Nittardi's hadden iets degelijks, geruststellend en constants dat heel aangenaam was en we vroegen ons af of dat iets met hun persoonlijkheid zou te maken hebben? Is het hier het terroir dat de wijn maakt of de maker ? 

    Ondetussen kwam 2001 aan de beurt. De Nittardi Classico Riserva 2001 vertoonde maar één minpunt: dat hij uitverkocht is. Het was de meest complexe van de Nittardi's, heel rijp en volledig, blokhut, tabak en een streepke munt voor de fraîcheur. In de mond complex, rijp, klaar, helemaal op dronk, veel diepgang en een lange afdronk. Hij combineerde fruit, fraîcheur en versmoltenheid op een prachtige manier en kreeg dus ****. Het slechte nieuws is: uitverkocht, het goede nieuws is dat gegeven de stijluniformiteit van Nittardi deze wijn waarschijnlijk heel dicht zal liggen bij de Riserva 2006. Te proeven dus wanneer die binnenkomt en niet twijfelen als het de goede richting uitwijst. Johan had ons ook nog een andere Riserva aangeraden, gewoon om het stijlverschil duidelijk te maken. De Chianti Classico Riserva 2001 van Dievole, een domein in Castelnuovo Berardenga, zou een veel traditionelere chianti moeten zijn, van een domein waar de vernieuwingen pas in 2006 echt op gang kwamen. Hij was bijna de helft goedkoper dan de Nittardi's, maar viel eigenlijk wel mee. Veel ingetogener, een zwijger eerder dan een babbelaar, een beetje droger ook, met meer eik en minder fruit; in de mond wel mooi gemaakt, wat tertiaire toetsen, wat eenvoudiger ook maar met een hele goede prijs/kwaliteit: een hele goede wijn voor het betere communiefeest waar je toch meer met je gasten bezig bent dan met de wijn maar ondertussen toch wel  iets degelijks wil drinken. Hij kreeg ** en was eigenlijk een echte CSP-wijn.

    Afsluiten deden we met vuurwerk. De Castello di Fonterutoli Chianti Classico 2001 is de top-chianti van het gelijknamige kasteel en is met zijn blend van 85% sangiovese, 10% cabernet sauvignon en 5% merlot, 16 maanden barrique voor de sangiovese en 18 maanden voor de merlot en de cabernet sauvignon, bijna een supertoscaan eerder dan een traditionele chianti. Wat een vreemde wijn ! Wij roken achtereenvolgens: balsamico, overkokende groentesoep, de afdeling meststoffen bij Aveve, koeiepis (plassex met runderen, riep de grapjas van dienst), meubelwas, plotseling heel sterk opwellend rijpe, pure moerbeien, zwart vlees, roastbeef, dikke sigaren, een heel fumoir...In de mond sterk, heel donkere, geconcentreerde kracht, zuiver rijp fruit, heel veel karakter, een enorme evolutie. We hadden deze wijn die in het glas constant veranderde, moeten karaferen en om alles er uit te halen wat er in zat nog 24 uur moeten blijven zitten. Als de 2006 hier een beetje op lijkt én u over een goede kelder beschikt, dan haal ik nu mijn agende boven en spreken wij af in 2014, 2016, 2018, 2020, 2025 en 2030. Nu *** maar waarschijnlijk ****(*) waard.

    Eén ding werd in ieder geval bevestigd. Er is het één en het ander aan het gebeuren in de Chianti. Dit gegeven, gecombineerd met de hele mooie jaren 2006 en 2007 die nu op de markt komen en met het feit dat je ze nog altijd wat minder betaald dan de supertoscanen, brengt mij sterk in verleiding tot het vullen van een kelder: vandaag wat inslaan en dan binnen een paar jaar eens een horizontale degustatie van 2006! U kent mijn adres...

     

         

  • De gladheid van boter en de lekkere waanzin van Licata - Sicilië 2009

    Pin it!

    Wakker worden in Ragusa op een januari-dag en blauwe lucht zien betekent iets anders dan in België: ongeveer 25°C verschil. En het was dus enigszins optimistisch en goedgemutst dat wij de rit naar Butera aanvatten.

    DSC00882
                                                                                                                                        

    Ik kan U één ding verzekeren: je kijk op het leven verandert terdege wanneer je 's morgens het raam opengooit en dit ziet....

    De rit naar Butera was lang maar mooi, door een soort maanlandschap van kalk en zandsteen, in onze ogen zuiders kaal, in de ogen van Gianni abnormaal groen.Ondertussen ondervonden wij wat vijf dagen regen hier aanricht met het wegennet, maar uiteindelijk arriveerden wij toch, lekker door elkaar geklutst, op het domein Feudo Principe di Butera. Dit hypermodern uitgeruste domein is eigendom van de familie Zonin, van één van de grootste wijnimperia van Italië, in 1997 opgericht om er kwaliteitswijn te maken. Het hele domein is 180ha groot en wij werden er zeer vriendelijk ontvangen en deskundig rondgeleid. De "betalende" tasting was leuk en vond plaats in een prachtig lokaaltje (of was het de zon?) en ging gepaard met leuke hapjes. 


    DSC00904                                                                                                      

    De degustatie startte met wat eigenlijk mijn favoriet zou zijn; een Inzolia 2007 © vol aroma's van bloemen, fijn en eenvoudig en een wijn om in de zomerse zon te delen met vrienden. De Chardonnay 2007 ©(©) was origineel in die mate dat hij geen malolactische gisting onderging maar wel voor een deel rijpte op medium-toasted eik. Het fruit (perzik) overheerste, en in de mond was hij modern en smakelijk en krokant. De Syrah 2006 ©(©) was een beetje een valserikske: eerst heel bescheiden en eenvoudig, als een lekkere, verse fruitconfituur, maar hij had een verrassend lange afdronk. TCA killed the nero d'avola star...twee keer achter elkaar (wij dierven de tweede keer niks meer zeggen) en de schenkster/proefster gaf geen kik. De Riesi 2006, ©, een blend van nero d'avola en syrah was jammy en wat porto-achtig, maar werd gered door net voldoende fraîcheur. De hele degustatie, het hele bezoek was leuk, goed georganiseerd en interessant, er was niks dat mij hier negatief stemde, maar er was ook niks dat mij hier deed opkijken. Eigenlijk was dit de enige keer dat we wijnen dronken die zowat overal vandaan konden komen...

    's Middags aten wij bij Pino Cuttaia in Licata. La Madia, zijn restaurant ligt in het centrum van Licata, thuisbasis van de meest ongedisciplineerde chauffeurs van de Europese Gemeenschap. We arriveerden dan ook opgejaagd en te laat en eigenlijk veel te ongeduldig en spraakverwarring zorgde voor enig onaangenaam gediscussieer achteraf toen il menu corto zeven gangen bleek te tellen en wij de tempels van Agrigento al aan onze neuzen voorbij zagen gaan. Maar zoals Gianni zei, de Siciliaanse vertaling voor het woord ongeduldig is stupido ! Want eigenlijk heb ik hier goddelijk gegeten en als er één restaurant is waar ik wel eens op mijn gemak terug wil gaan is het dit. Een vreemd gevoel: de indruk hebben om toch wat opgelicht te zijn én tegelijk fantastisch lekker te hebben gegeten. De ober die met alle geweld Duits met ons wou spreken hielp er ook al niet aan. We dronken een erg oxydatieve schuimwijn van Milazzo, de Classico Riserva als aperitief, maar dan werden onze ideeën over de witte wijnen van Sicilië nog bevestigd door de Chiaranda 06 ©©© van Donnafugata, een blend van 50% ansonica en 50% chardonnay. José Rallo's 300ha grote domein ligt in Marsala en op het eiland Pantelleria en wie de namen Giacomo Tachis en Carlo Ferrini iets zegt (het zijn twee top-oenologen) weet al hoe het er hier aan toegaat. Deze prachtige witte had een heel aparte neus die verwees naar ranzige boter, een oude eiken kast die je plots opentrekt en iemand zei Colonial Wax (mij onbekend). Een prachtig openende mondindruk, duidelijk minstens ten dele malolactisch gegist, een schitterende structuur. De Tripidium 04 ©(©) van Duca di Castelmonte was een blend van nero d'avola, cabernet en syrah, mooi, krachtig en compact, en zeker complexer gemaakt door de mix en de 12 maanden eik, maar geef me toch maar de locals... Dessert en dessertwijn misten we (we raceten naar Agrigento voor het donker zou worden: stupido, zou Gianni zeggen, maar goed, wij komen hier maar één keer, hij kan ze elk weekend zien).

    DSC00102

     

     

    .  

     

  • Met de pieren naar de hoeren ? Geen goed idee !

    Pin it!

    Deze cryptische en ietwat smakeloze titel slaat op een wijn en een gerecht, beide apart verrukkelijk, maar niet zo'n beste combinatie. Laat het voor eens en altijd genoteerd zijn: een pasta alla puttanesca drink je met een rode dolcetto, niet met een witte soave.

    Maar eigenlijk gaat deze blog over de wijn, uiteraard. Ik kocht in de zomer van vorig jaar het degustatiepakket van Licata en tot mijn grote vreugde zaten daar twee flessen van Pieropan in, één van de betere witte wijnmakers van Italië en misschien wel van de beste Soave.  Het wijndomein werd gesticht in 1890 door Leonildo Pieropan, verder uitgebreid door zijn twee zonen, Gustavo en Fausto, maar grootgemaakt door zijn kleinzoon, ook een Leonildo. Andrea en Dario, zijn zonen, zijn allebei geschoolde oenologen die klaar staan om hem op te volgen. Het domein is één van de beste van de Soave. Calvarino en La Rocca zijn de kernwijngaarden. Die van Calvarino is al het langst in de familie, die van la Rocca is zeer goed gelegen, onder het kasteel van Soave. Leonildo zwoer onmiddellijk het gebruik van kunstmest af en heeft veel aandacht voor het werk in de wijngaard, waar hij een groot vernieuwer voor de regio is geweest. Hij is een groot verdediger van de garganega maar hij bestudeert en kweekt ook oude druivenrassen. Hij schijnt ook sterk te zijn in zijn zoete recioto en passito wijnen (die ik nog niet proefde).

    Wat ik wel proefde waren zijn twee beste droge witte:

    1: Calvarino, Pieropan, Soave Classico, 2004:

    14,94 euro bij Licata. 70% garganega, 30% trebbiano. Vulkanische ondergrond. Fermentatie op beton op 20°C. Na filtering rijping op fles. Strogeel. Verse bloemen, na doorwalsen ook wat wit fruit en citrus; droog en evenwichtig, frisse zuren, wit fruit, levendige finish met een mooie afdronk. ♥♥

    2: La Rocca, Pieropan, Soave Classico, 2004:

    21,28 euro bij Licata. 100% garganega. Kalk en klei. Erg laat geoogste druiven die zeer rijp zijn. Fermentatie op inox aan 20°C. 12 maanden rijping op eik met 60% op barrique van 500l, de rest op grote botti van 2000l, daarna nog 12 maanden op fles. 19 januari 08: Tropisch fruit (ananas), noten, hout, een licht rokerig tikje; in de mond soepel en rond, heel veel volume, heel intens, heel evenwichtig, mooi hout; mooie en erg lange afdronk; een beetje kindermoord misschien? ♥♥♥(♥)

    pieropan
    Copyright Licata. De La Rocca wijngaard.