loire

  • Duetje Hagel: de verbannenen van Domaine Jousset

    Pin it!

    Titulus (www.titulus.be) is een wijnbar / caviste op het eerste stuk van de Chaussée de Wavre in Brussel, en via facebook volg ik de enthousiaste bende eigenaars al een heel tijdje. Toen er onlangs plots een afspraak wegviel en ik toch al in de buurt was besloot ik er een bordje charcuterie te gaan binnenspelen met een goed glas wijn. Uiteindelijk dronk ik er één, maar degusteerde er een zestiental en ging er buiten met een mooie voorraad nieuwe wijnen voor de in aantocht zijnde kerstvakantie. De zaak is gespecialiseerd in vins naturels, maar biedt ook een wonderlijke mengeling specerijen en foodie-goodies aan en je kan er ook een broodje laten maken of een bordje met een selectie uit het charcuterie-aanbod binnenspelen. Er staan altijd een zestal mooie wijnen open, en de eigenaar, een Fransman uit de Loire, is een wijnenthousiasteling sans pretention.

    Eén van de domeinen die ik hier leerde kennen was Domaine Jousset van Lise Girard, sommelier, en Bertrand Jousset, wijnmaker, uit Montlouis in de Loire. Ze begonnen in 2004, beschikken vandaag over een 23tal percelen in Montlouis en Touraine, en ze maken deel uit van de jonge garde in de regio. Indien je ze wil klasseren mag dat bij de "natuurlijke" school omdat ze erg non-interventionistisch te werk gaan. Zelf zeggen ze vooral te zoeken naar tension in hun wijnen. Ik proefde die middag een paar erg mooie dingen, maar deze nam ik mee naar huis om beter te beoordelen:

    exile.JPG

    1: Exilé, Blanc, 2012:

    Toen zware hagel in 2012 een groot deel van de oogst vernietigde hadden de Jousset's niet veel keus. Een jong domein zonder veel reserves kan het zich moeilijk veroorloven om een jaar geen wijn te maken, en er werd dus gezocht (en gevonden) naar boeren in de omgeving die biologisch werkten en een deel van hun oogst wilden verkopen. Voor de Jousset's was het interessant om eens met andermans druiven aan de slag te gaan. Voor de witte kwamen de druiven van verschillende wijnmakers uit de Anjou, en waar het koppel normaal gezien heel terroirgericht te werk gaat werden ze hier verplicht om een meer generieke cuvée te maken, en dat deden ze zonder hun ziel te verliezen.

    In de neus vooral gedroogde bloemen, maar naarmete de wijn ademde werd hij kruidiger en kruidiger. In de mond startte alles ook met die droogbloemen, met wat citrus erdoor gesprenkeld, maar het was leuk te proeven hoe de spanning in het glas toenam tot hij bijna leek te vibreren, iets wat wel eens gebeurt met natuurlijke wijnen. Er zat wel nog een vreemd stomp dipje in het midden van de mond, misschien toch een gevolg van een iets mindere kwaliteit van de druiven ? Een dag later was dat wel weg en vervangen door aroma's van gedroogde perzik en kruidenkast. **(*) en 18,2 euro bij Titulus.

    2: Exilé, Rouge, 2012

    Dit was de wijn die me verrast deed opkijken. De cabernet franc druiven kwamen van wijnboeren in Saint-Nicolas-de-Bourgeuil en werden gevinifieerd via maceration carbonique, een beetje zoals in de Beaujolais dus. In de neus rook deze als een echte natuurlijke wijn, fris, fruitig en krokant, maar dan kwamen er meer aardse cabernet franc tonen door en begonnen er allerlei andere leuke toontjes op te duiken en door elkaar te duikelen. In de mond licht tintelend, fris en zuiver, met een heel mooi en constant fruit dat lang bleef hangen. Naar het einde toe begon de wijn bochtjes en buitelingetjes te maken, echt plezierig. Eigenlijk echt een valse simpele zoals je die wel vindt bij dit soort wijnen: startend als een vrolijk fruitgedreven koel te drinken pretwijn, maar eindigend als iets waar je uren met je neus in gaat snuffelen om de complexiteit ervan te ontrafelen. ***, 15,72 euro bij Titulus en puur plezier.

    Ik proefde die dag ook een paar andere witte wijnen van Domaine Jousset, gemaakt met hun eigen druiven, maar maakte geen notities, het gesprek was te leuk en interessant, maar op dit domein kom ik nog wel eens terug. www.domaine-jousset.fr

    Tot bij Titulus !!

     

  • Vinejo meets Rick: the reds

    Pin it!

    Er waren deze avond een paar redenen om te feesten en speciale flessen te openen, en dat gaan we geweten hebben! Ik heb zelden zo'n bombardement van goede tot zeer goede wijnen doorstaan, dure prestigewijnen naast karaktervolle pareltjes naast pretentieloze kleintjes, en ze hadden bijna allemaal iets gemeen: ze verrasten (had ik al gezegd dat we alles blind proefden die avond?) en ze waren lekker.

    Omdat gasten gasten zijn mochten hun wijnen eerst open, na de 4 Duijn's die ik in een aparte blog ga bespreken. Daarna pas kwam de veel te grote selectie uit mijn kelder. We hebben te veel wijnen te snel geproefd, maar ik had alles op voorhand geopend en als anderen dan ook nog mooie dingen meebrengen...

    1: Durbacher Schlossberg, Spätburgunder Spätlese Trocken, Graf Wolff Metternich, Baden, 2005: meegebracht door Ghil en in het licht van de Duijn's de meest logische om er vlak na te openen. Meer restsuikers dan de Duijn's en dus wat minder Bourgondisch (dat ligt ook wel aan de spätburgunder klonen die toch wel anders zijn dan de pinot noirs, ook al zijn ze van hetzelfde ras). 16,8 euro op het domein. Fruitiger en makkelijker en wat minder complex dan de Duijn, maar eigenlijk toch wel verrassend lekker. Was twee dagen later nog altijd heel mooi fruitig. Hele mooie prijs/kwaliteitverhouding. ** die avond maar twee dagen later voor mij ***

    2: Blauer Zweigelt, Vinum Optimum, Weingut Rabl, Kamptal, 2006: deze door Gert meegetroonde oostenrijker verraste iedereen. Blind werd onmiddellijk aan een rijke rijpe grenache gedacht omwille van het eclatante uit het glas opstuivende fruit, de afgelijnde cassis en de frisse finish, maar het was dus blauer zweigelt, een druif die ook in zijn thuisland vooral wordt gebruikt voor het maken van zomerse, fruitige drinkwijnen. Dit was er een mooi voorbeeld van. **, dus.

    3: Clos de la Dioterie, Chinon, Charles Joguet, 1998: de rode wijnen van het noorden, ze blijven mij bekoren en tegenwoordig betrap ik me erop dat dat de sectie is waar ik het eerst ga kijken als ze me een wijnkaart in de handen schuiven. Soms vergeet ik zelf wel eens dat er in de Loire naast de vele heel lekkere maaltijdwijnen ook schitterende en complexe topwijnen worden gemaakt, en vinojo herinnerde mij daar op deze manier aan. Charles Joguet is de man die rode wijnen van de Loire terug lanceerde bij sommeliers en toprestaurateurs en deze cuvée is één van de beste van het huis. Een heel mooie, vlezige en wat rokerige neus, met golven witte peper. In de mond levendige tannines, een mooie fraicheur en een lekkere fruitige afdronk: perfect evenwicht. Een dag later nog beter, in de neus een bak fruit waar iemand bosjes kruiden in gelegd heeft, en in de mond was er nu iets bijgekomen dat wat een frangipane deed denken. **** en heel blij dat ik dit heb mogen proeven. De oudste wijn van de avond, maar ook de lekkerste (of bijna toch...).

    4: Moulin des Costes, Bunan, Bandol, 1998: werd dus blind geserveerd, tegelijk met de vorige, onder het thema "zoek de overeenkomst" en "zoek het verschil". De overeenkomst was het jaar, 1998, het verschil was dus Noord tegen Zuid. Dit is een traditionele Bandol die heel recht tegenover de Chinon stond, met zwarte in plaats van witte peper in de neus, en met warm en met wat zoeter fruit. In de mond was hij heel fruitig en rond maar miste wat complexiteit. ** maar dit was niet de topcuvée van dit huis, en dat was de Dioterie wel.

    5: "Tommeke, Tommeke, Tommeke Toch" klonk uit de keel van een sportverslaggever van de VRT toen Tom Boonen wereldkampioen werd, en uit onze kelen klonk unisono hetzelfde toen Venne onthulde wat voor lekkers hij ons had laten proeven. Het was eigenlijk wel grappig  om het effect te zien: de goed ingepakte fles werd doorgegeven tenmidde van veel kabaal en toen de één na de andere zijn glas aan zijn neus hield zag je in dezelfde richting de stemmen stilvallen. Dit was een ander kaliber van een wijn. Een grote Bordeaux ? opperden enkelen met wat ervaring op dat vlak. Zo'n eclatant fruit, een Bordeaux ? kan niet, dacht ik. Maar dan kwam een wolk grafiet, een prachtige getoaste rokerigheid en die twee zetten zich mooi naast dat fruit. In de mond kwam een grote complexiteit, hééél 'big' en overtuigend, maar toch ook met elegantie en fraîcheur. De Bordeaux kenners begonnen nu behoorlijk opgewonden te geraken en bij mij begon het stilletjes te dagen dat er een Vooroordeel zou sneuvelen...daar ging het zilverpapier...ah, oké hij wordt papa...gefeliciteerd...daar ging het volgende papierke...het was een Château La Mission Haut-Brion, Pessac-Léognan, 1997. Kreeg van mij ****. Ik was onder de indruk.

    En toen moesten mijn eigen flessen nog open...

    vinejoricktom

    De ontmoeting tussen Rick (stevig vermomd, rechts) en Vinejo werd tot stand gebracht door Venne (midden).

  • Le Briseau, Marçon, Jasnières, of het wonderlijke verhaal van Christian Chaussard

    Pin it!

    Er zijn af en toe mensen die me doen denken aan van die poppetjes die je vroeger wel eens zag: je geeft ze de ene klap na de andere en telkens komen ze weer terug recht. Christian Chaussard is zo iemand. Hij zag zijn domein in de Vouvray over de kop gaan, verloor zijn job als leraar oenologie omdat hij iets te fanatiek verkondigde dat je met slechte druiven geen goede wijn kan maken, en hij was één van die pioniers van de natuurlijke wijn toen dat verhaal nog in zijn kinderschoenen en er zo goed als niemand nog in geloofde. Hij zat dan ook nog geen klein beetje in de put toen een bevriende Zwitserse wijnhandelaar hem ter hulp vroeg: hij zat met een partij wat moeilijkere wijnen (uit de Jura geloof ik), en kon Christian niet even komen helpen bij de opendeurdag om er zich mee bezig te houden. Geheel toevallig was daar ook een zekere Nathalie Gaubicher, actrice met een diploma oenologie, en ziedaar, een vonk, en Nathalie liet alles vallen om samen met Christian opnieuw een domein uit te bouwen.

    Christian's tegenslagen waren nog niet voorbij. Hun 4ha chenin blanc en pineau d'aunis (ondertussen uitgegroeid tot 11ha) brachten te weinig voort om van te leven en ze werden dan ook nog eens getroffen door een paar zeer miezerige jaren, met heel lage opbrengsten. Dat is genoeg tegenslag om een minder man dan Christian onderuit te halen, maar samen met Nathalie begonnen ze druiven op te kopen voor een négoce en er wijn mee te maken onder de naam Nana, Vins et Cie, en ondermeer het succes van hun You're So ... (Bubbly, Nice, Fine etc) reeks originele PetNat en andere wijnen sleepte hen voorlopig door de crisis. Ik proefde in maart 2007 mijn eerste Le Briseau, de Kharaktêr 2004, een chenin blanc en noteerde toen at het mijn eerste wijn was die werkelijk leek te vibreren van energie, een heel aparte gewaarwording die me toen nieuwsgierig maakte naar natuurlijke wijnen. Het was Jacques Massy die me die wijn voorschotelde en het was ook nu Troca Vins die de Chaussards naar CouvertCouvert had meegebracht.

    christian%20chaussard

                                                                                                                                     

    Die dag proefden wij eerst twee natuurlijke schuimwijnen (PetNat's):

    1: You Are So Happy: 13,5 euro. Sauvignon blanc en chenin. Ananas en lieve vrouwkes in de neus; een schuimwijn met een brede glimlach. Fles met kroonkurk. *** 

    2: You Are So Bubbly:  11,17 euro. Een rosé schuimwijn met ondermeer cabernet sauvignon. Een lekker en vrolijk aperitiefje, maar een weekje of twee wat beter opgelet: heel enthousiast en fijn schuimend, met een leuk en fruitig aroma. In de mond iets fijns dat wat aan een wijnkelder deed denken, rustiek en erg "vineus" maar dan afgerond door een zoet fruitig puntje; **

    En dan een paar stille wijnen:

    3: You Are So Fine, Vouvray, 2007:  11,17 euro. Een pure chenin blanc, fijn en elegant en heel zomers, heel licht en leuk, een beetje zoals Madame Chaussard dus... **

    4: Patapon Blanc, 2008: 15,75 euro, pas gebotteld. Lekker mooi fruitig, maar nog erg in zichszelf gekeerd. Wachten...**(*)

    5: Pandora, 2006: 9,8 euro. Côt en gamay druiven. Was in 2007 toen ik hem voor de eerste maal dronk erg fruitig, nu veel kruidiger (laurier, tijm, rozemarijn). Mooi, soepel, kruidig en fijn. ***

    Bij het schrijven van deze blog schrik ik zelf een beetje van de hoge scores. Ze zijn echter echt een weergave van het dinkplezier dat natuurlijke wijnen heel vaak opleveren, met het soms spijtige bijverschijnsel dat klassiek gemaakte wijnen moeilijker verteerbaar schijnen te worden. Dat kan leiden tot fanatisme, deels begrijpelijk want gebaseerd op een echt verschijnsel, maar de wondere wijnwereld is te breed en interessant om je te beperken.

  • Marc Pesnot, Domaine de la Sénéchalière, Pays Nantais

    Pin it!

    Ik denk dat elke wijnliefhebber een haat-liefde verhouding heeft met wijn. Iemand vinden die lyrisch doet over een grote Bordeaux of een schone Bourgogne is niet moeilijk, maar als je begint met mensen te praten over kleine appellations als bijvoorbeeld Muscadet dan krijg je al gauw verbaasde en verveelde blikken. Onze conversatie verspillen aan zo'n goedkope wjn ? Wat voor eer kan je daar nu mee behalen ? Maar eigenlijk zijn het net deze wijnen, veel minder dan hun grootste broers, die bij uitstek gemaakt zijn om te doen waar het bij wijn om gaat: ze drinken, en liefst bij eten dat ervoor geschikt is.

    Dit weekend kwam ik twee keer in aanraking met een traditie en een wijn uit de Muscadet-regio, één keer héél traditioneel, en één keer met een moderne variant. Een interessante vergelijking vond ik zelf.

    Scoutweekends zijn gemaakt om de ouders verlof te geven, zegt men wel eens, en wij trokken dan ook spoorslags naar de Côte Opale, een favoriet stukje Frankrijk, dat dan ook nog eens binnen handbereik ligt. En één van onze favoriete bezigheden is naar de Cap Blanc Nez rijden, daar even letterlijk uitwaaien door de Cap te beklimmen, en dan aan te schuiven aan de dis in één van de twee restaurants die het dorp rijk is. Nu heb ik respect voor iedereen die in België probeert zeevruchten te serveren, maar hier zijn ze elke keer weer lekkerder. Het zal de lucht wel zijn, en de versheid, en de oesters die nu echt in seizoen zijn, en ik kan elke keer weer weerstaan aan de verleiding om er een duurdere Loire bij te bestellen. Neen, hier hoort een eenvoudige, frisse Muscadet bij, de goedkoopste wijn van de kaart, 17 euro hier, er zijn restaurants waar je meer betaalt voor het water.

    Eens terug in België leek het dan ook de normaalste zaak van de wereld om ons spoorslags naar de degustatie in CouvertCouvert te begeven, die daar door Troca en WouterWineConsult werd gegeven, en ons direct op de proeftafel van Marc Pesnot te storten. Soms verdenk ik mensen als Laurent Mélotte of Jacques Massy ervan om evenzeer koppige wijnmakers te verzamelen als natuurlijke wijnen, maar waarschijnlijk moet je in het van traditie doordrenkte Frankrijk het eerste zijn om het tweede te maken. Marc Pesnot ligt dan ook al jaren in ruzie met de behoeders van de Muscadet appellatie, niet omdat hij slechte wijn maakt, wel omdat hij het onzinnig vindt om slechte gewoontes voort te zetten omdat ze nu eenmaal ergens in een reglement staan. Hij doet dus aan opbrengstbeperking, durft al eens het gebruik van sulfiet te laten vallen, fermenteert al eens een jaar in plaats van drie weken en hij maakt dus muscadet's die iets duurder en pakken beter zijn dan de meeste van zijn collega's. In Frankrijk moet je voor zoiets boeten, en ondanks de inspanningen van iemand als Jacques Massy en zijn klanten, ging Marc er bijna aan onderdoor. Hij werd opgevist door zijn Japanse fans en schijnt nu te werken voor Nomura, een grote Japanse bank, die de helft van zijn wijngaarden kocht en de andere helft pacht. 

    Wij proefden deze namiddag vier uitstekende wijnen. Ze komen allemaal op de markt onder het etiket Vin de Table:

    1: La Folle Blanche, 2008:  Gemaakt van de folle blanche druif, een witte druif met een hele hoge zuurtegraad, die alleen voor de aoc Gros-Plant wordt gebruikt in mono-cépages, daarnaast vornamelijk om er cognac mee te maken. Strakke, mineralige neus. Eerst erg fris, met veel uitgesproken zuren, dan een zekere notigheid; mooie afdronk. Folle blanche met lage opbrengst is een verrassend evenwichtige en frisse fruif. Wij hebben de neiging om bij een luxe-produkt als oesters champagne te drinken, maar eigenlijk past dit er véél beter bij. 8,58 euro bij Troca. *(*)

    2: La Bohème, 2008: Wijn van de melon de bourgogne, de druif waar ook muscadet mee wordt gemaakt. in de neus eerst gist en witte bloemen; strakke, mooi gestructureerde wijn. Heel moeilijk jaar. Een goede begeleider voor zeevruchten. 9,43 euro bij Troca. **

    3: Vieilles Vignes, 2007: Ook met melon de bourgogne. Rijk en verrassend complexe neus; droog en mineralig en wat gesloten, een wijn met potentieel 12,45 euro bij Troca. **

    4: Châpeau Mélon, 2008: vertaald betekent dit, hoedje af voor de melon (de meest onderschatte druif van Frankrijk). Een heel verrassend aroma dat deed denken aan tarte tatin; een heel zuivere, knapperige, smakelijke wijn. Gebotteld zonder toevoeging van sulfiet. Oxydatie-problemen worden vermeden door hem 12 maanden te laten fermenteren. Een grote wijn, die ook los kan gedronken worden, maar die volgen mij ook al bij wat complexere zeevruchtengerechten gaat passen (zelfs met wat room ?). 13,48 euro bij Troca. ***

                                                                                                                                       

                                                                                                                                   

    Marc met japanse bewonderaars en Chapeau Mélon t-shirt.                                                                                                                         

    Marc Pesnot is een beetje een buitenbeentje in zijn regio, waar men vooral heel lichte, zurige wijnen maakt met weinig smaak en heel hoge opbrengsten, zodat men de flessen voor minder dan drie, vier euro kan verkopen. Hij vind dat de reglementen van de aoc hem dwingen om slechte wijn te maken en alles komt dan ook uit als Vin de table. Hij beperkt zijn opbrengsten tot 30 hl/ha, oogst met de hand en trieert. Hij chaptaliseert nooit en vindt dat frisse zuren een wezenlijk onderdeel zijn van zijn wijn, en als deze te overheersend zijn dan ligt dat aan overproduktie die niet genoeg structuur en evenwicht brengt. Dit zijn helaas ook tamelijk dure beslissingen, zodat zijn prijzen voor de regio hoog liggen...maar normaal zijn voor een degelijke fles wijn. Wie met nieuwjaar dus aan goede oesters kan komen, heeft hier een paar hele mooie gestronomische mogelijkheden. 

    Dit postje is het eerste van een reeks over natuurlijke wijnen en avontuurlijke wijnen. De natuurlijke wijnen proefde ik op een degustatie bij Couvert Couvert, de tweede op een csp avond met Luc Hoornaert van Swaffou. Tussendoor gooi ik er nog wel iets anders in, als ik daar zin in heb.        

  • Even tussendon: Didier Chaffardon

    Pin it!

    Eigenlijk had hier, ik weet het, oostende deel 2 moeten staan, en zo was het ook gepland. Maar ik drink deze avond een wijn die ik zo goed vind, waar ik zo wild van ben dat ik het niet kan laten! Hier komt de proefnota van Le Vigne du Moulin, Vin de Table Français, van Didier Chaffardon.

    Didier Chaffardon bezit 3ha in de Anjou, in St Jean des Mauvrets, voor ongeveer de helft aangeplant met chenin, de andere helft met cabernet franc. Hij is een vriend en volgeling van Mark Angeli, één van de goeroes van de natuurlijke wijn. In de wijngaard volgt hij de principes van de biodynamische wijnbouw en in de kelder is hij non-interventionistisch, wat eigenlijk wil zeggen dat hij zo weinig mogelijk probeert te veranderen aan het natuurlijke karakter van de wijn. Natuurlijke wijnen als deze hebben ook nadelen: soms zijn ze onevenwichtig, ze ruiken nogal eens naar paard en putteke, ze bewaren vaak moeilijk. Deze fles blies mij echter compleet van de sokken. (ik stop even met schrijven om te genieten....)

    (....)

    (.....)

    DIDIER_CHAFFARDON

    Didier Chaffardon 

                                                                                                                        Startte onmiddellijk met een heel speciale neus: wat ik noteerde was skieënde framboos, een wervelwind van rood fruit; ontwikkelde zich dan razendsnel naar iets complexer en aparter, maar bleef heel precies. In de mond was de eerste indruk fruit, zuiverheid, maar dan komt een fluweligheid met weerhaakjes, heel zuiver maar wel met stevige tannines, een beetje zoals wanneer je op de pit van pitfruit bijt, heel zuiver maar ook heel stevig en karaktervol. Werd over heel de lijn complexer en complexer, intenser ook en evolueerde tot een "verdomd verslavend fleske". Mijn lever dankt de Heer dat alle wijnen niet zo zijn. Kreeg van mij, ondanks of misschien dankzij, zijn gebrek aan pretentie een vlotte ***(*) ofte ©©©(©) en da's veel !

    Over natuurlijke wijnen kan worden gediscussieerd. En er zijn zeker en vast mislukkingen, wijnen die onstabiel zijn, en die goed gevonden worden omdat ze gewoon anders zijn, en niks meer. Maar dit is een fles die ik iedereen aanraadt. Het is een tijdje geleden dat ik nog zo een naakt, exuberant en hedonistisch plezier beleefde aan een fles rode wijn..Ik betaalde hem 11,62 euro bij Laurent Melotte (www.truegreatwines.com) .

    And I loved every inch of it.

     

  • True Great Wines Vol.1

    Pin it!

    "Un bon vin doit avoir la gueule de l'endroit et la tripe du vigneron."

    Jacques Puissais.

    Laurent Mélotte, is brouwmeester, collega-blogger, kampioen van de natuurlijke wijn, gastrosensuel én sympatico, en hij baat in Pécrot, bij Grez-Doiceau (Waver), L'Odyssée des Arômes uit, een winkel voor thee, olijfolie, kruiden en, uiteraard, natuurlijke wijn, zodat wij Brabantse liefhebbers niet naar Dendermonde of Roeselare moeten voor onze vins naturels. Onlangs organiseerde hij zijn derde Weekend des Vignerons waarop hij bevriende wijnmakers uitnodigt om hun wijnen voor te stellen. De vorige twee keren moest Rick verstek laten gaan, maar het mooie weer, een opgenomen vakantiedag en veel good will omwille van Rick's verjaardag, bracht hem op een mooie zaterdagochtend in Laurent's tuin, waar vier zeer getalenteerde wijnmakers hun nieuwe oogst voorstelden.

    René Mosse, Jean-François Ganevat, Georges Descombes en Jérome Jouret zijn alle vier vertegenwoordigers van de natuurlijke wijnen, gemaakt zonder sulfiet en met minimale ingrepen in de kelder. Bij sommige wijnmakers leidt dit al eens tot ongelukjes en niet iedereen beheerst deze natuurlijke, maar ook o zo moeilijke manier van wijnmaken even goed. Drie van de vier zijn echter grootmeesters in deze discipline en de vierde speelde de rol van sympathieke nieuwkomer.

    DSC00311
     Van rechts naar links: Georges "Nounes" Descombes, René Mosse (zittend) en Laurent Mélotte.


    Wat me echter het meest opviel hier was de zo beruchte Tripe du vigneron. Allevier dezelfde filosofie, andere regio's weliswaar, maar toch ook zo verschillend. Allevier maken ze wijnen die in mijn ogen héél duidelijk het karakter van hun maker meedragen; en dat vond ik een leuk onderwerp voor een blogbericht waarin ik eerst de wijnen van René Mosse aan U voorstel.

    Het domein van Agnes en René Mosse ligt in Saint-Lambert-du-Lattay, in de Anjou, en was al eens het onderwerp van een blogbericht toen Vinama me een flesje cadeau deed voor de Vlaamse Wijnblogdagen. René was, denk ik, de oudste van de vier, en de meest rustige, de meest bedachtzame. Hij zat gewoonlijk rustig op zijn stoeltje met zijn verzameling flessen, voorzien van een stoppelbaard en een bierbuik waar je onder de vijftig niet aan moet beginnen en straalde een soort aardse kracht uit, zonder het extraverte van Ganevat of het wat massieve van Descombes. Zijn wijnen zijn superb maar hij hoeft het allemaal niet meer uit te leggen, ze spreken voor zichzelf. Aandacht vindt hij leuk, maar het hoeft niet, en wie zijn wijnen om de juiste redenen apprecieert wordt beloond met een wat vage glimlach en graag maar spaarzaam gegeven informatie.

    Wat ik vandaag proefde weerspiegelde deze persoonlijkheid. Zijn wijnen zijn ingehouden en krachtig, maar nooit extravert, en ze moeten het hebben van hun rijke complexiteit en grote diepgang. Op het eerste zicht lijken ze soms simpel en boers, maar zelfs jong zijn dit glazen waar je aan blijft snuffelen en draaien en met de jaren evolueren zelfs de basiswijnen naar een heel verrassende complexiteit. Ze zijn compleet maar hebben niks dat overbodig is, ze zijn "essentieel". Ze weerspiegelen sterk hun terroir maar ook het karakter van hun maker: rustig en eenvoudig en down-to-earth op het eerste gezicht, maar met zeer veel karakter en diepgang. Wijnen die ik zeer bewonder, dus...

    1: Blanc d'Anjou, 2007: 15,23 euro. Jonge stokken, een terroir van klei, kiezel en een beetje leisteen. 12 maanden rijping op foeders. Een aroma van gele appeltjes met iets apart dat wat aan een whiskey deed denken. Mooi fruit, een mooie structuur maar nog veel te jong. Nu al lekker maar alles zit nog te wachten achter de horizon.©©

    2: Le Rouchefer, Anjou, 2007: 19,85 euro. 35 jaar oude stokken met een erg lage opbrengst (20hl/ha). Uit de Le Rouchefer wijngaard met klei en kiezel in de ondergrond. 12 maanden opgevoed op foeders. Heel mooi aroma met appel en perzikbloesem; in de mond fris mooi fruit, mooi rond, heel vrolijk en sympa maar ook met voldoende diepgang. Nu al heel erg lekker en makkelijk, maar ook het wachten waard. De complexiteit zit hier nog weggemoffeld achter de rondeur. ©©

    3: Bonnes Blanches, Anjou, 2007: 20,86 euro. 40 jaar oude stokken. Terroir met veel meer leisteen, van de Bonnes Blanches wijngaard. 12 maanden opvoeding op foeders. Nog veel meer een echte terroirwijn, veel mineraliger en ernstiger, minder rond, maar veel complexer alhoewel dat allemaal nog verstopt zit. Veel meer diepgang en potentieel en echt een wijn om diep weg te stoppen in je kelder en er elk jaar eentje open te doen om de evolutie te volgen. Heeft nog veel tijd nodig maar wordt waarschijnlijk ooit hemels. ©©©

    4: Rosé Achillée, Anjou, 2008: 11,33 euro. Cabernet franc en sauvignon, grolleau en gamay. 25 tot 30 jaar oude stokken, 25 hl/ha. 58,8g restsuiker ! Heel licht parelend. Dit is een zoete Anjou rosé met forsballen. Zoet rijp fruit in de neus, evenwicht in de mond, nooit plakkerig. Niet echt mijn ding, maar heel correct en een goede dessert-rosé, heel verfrissend in de zomer ondanks de suikers. ©(©)

    5: Le Gros, Vin de Pays du Jardin de la France, 2007: 12,29 euro. 100% grolleau. 12 maanden op foeders. Aroma deed me denken aan een vakantie in de Cahors, aan de open ontbijtschuur waar onze clan 's morgens at. Mooi fruit, elegant, een mooie maaltijdwijn met terroir; mooie nadronk ook, heel onpretentieus en lekker; eigenlijk een ideale maaltijdwijn voor tijdens de week. Je mag me veroordelen om tijdens de week alleen nog maar dit te drinken...©©

    6: Cabernet Sauvignon, Anjou, 2007: 14 euro. Cabernet sauvignon en wat franc. 30 tot 50 jaar oude stokken, heel laat geoogst. Terroir met leisteen, kiezel en klei. Peperige, aardse wijn. Typische cabernet smaken maar met meer power dan finesse. Mooi samengaan van cab f en cab s toetsen, maar nog mooi naast elkaar, niet versmolten. Mooie tannines. Excellent. ©©©

    Als René Mosse niet bestond, moesten ze hem uitvinden...maar dat zou zijn alsof iemand de aarde uitvond of de sterrenhemel...Grote mijnheer, die René.

     

  • Changez! D'une façon naturelle !

    Pin it!

    Agnes en René Mosse zijn wijnmakers naar mijn hart. Tot 1998 baatten ze een wijnbar uit in Tours, maar de wijnmicrobe is een vies beestje en in 1999 kochten ze een domein in Saint-Lambert-du-Lattay, in het midden van de appellation Coteaux du Layon. Ondertussen had René al ervaring opgedaan in de Touraine en bij Hubert de Monfille in Bourgondië, en onder invloed van wijnbouwers als Jo Pithon en François Chidaine besloten van in het begin om bio te gaan. Vanaf 2001 gingen ze ook biodynamisch.

    De twee (ook Agnes!) verzetten pakken werk in de wijngaard omdat ze vinden dat daar de kwaliteit wordt bepaald. Herbicides, pesticides en kunstmest zijn uiteraard uit den boze. Om het onkruid onder controle te houden ploegen ze de grond tussen de ranken licht om en ze passen zelfs een techniek als décavaillonage toe (zie foto. klik erop en u komt op een nog veel interessanter artikel dan dit uit !) Een deel van hun 15ha grote wijngaard werd ook aangeplant met stokken die afkomstig zijn van Mark Angeli (een interessant artikel hier) en daarvoor passen ze een techniek toe die ze sélection massale noemen. In veel wijngaarden gaat men vooral op zoek naar uniformiteit en één van de manieren om dit te verkrijgen is het selecteren en aanplanten van één kloon zodat alle druivelaars ongeveer dezelfde karakteristieken hebben en ongeveer hetzelfde sap voortbrengen. Bij sélection massale is de nieuwe aanplant een mengeling van stokken met verschillende genetische voorvaders. Dit leidt tot een beperktere vatbaarheid voor ziektes maar ook tot meer complexiteit in de wijn. In de kelder doet men het tegenovergestelde van in de wijngaard: daar werkt men zo weinig mogelijk.

    mosse2

    Minimale interventie heet dat en het wil zeggen dat de Mosse's voor een groot deel de wijn zijn natuurlijke weg volgen. Geen vreemde gisten dus, alleen de van nature op de druiven aanwezige gisten worden gebruikt om de gisting in gang te zetten. Dit vermijdt smaakvervlakking en je proeft a.h.w. het terroir nog meer. Chaptalisatie (het toevoegen van suikers) is absoluut uit den boze en de wijnen rijpen op oude houten vaten die geen smaak afgeven maar waarvan de poriën wel mooi zuurstofcontact toelaten. Sinds 2003 maakt dit van dit domein één van de toppers van de regio, maar in een aparte stijl: zo'n beetje als Miss Vegetarian...vegetarisch poepke maar schoon poepke.

    Olaf van Vinama gaf me deze wijn door in het kader van de Vlaamse Wijnblogdagen. In België worden ze verdeeld door Wijnfolie in Aalter, gespecialiseerd in natuurlijke wijnen. Ik proefde de

    Le Rouchefer, Anjou, 2005:

    Vuur! riep de wederhelft van Rick en gelijk had ze. Het eerste element dat je hier in de neus springt is de vonk van een vuursteen op het moment dat die in de lucht springt, een beetje zoals het ketsen van een lege zippo maar dan zonder de naft, daarna volgde rijpe appel, maar dan eerder een schuur vol met rijpe appels, of het moment dat je er zo eentje opensnijdt, in de openlucht, staand voor die schuur...; in de mond mooi, heel fruitig bijna naar het zoete maar toch is hij heel droog; mooie zuren, mooi fruit, mooi complex, een wijn met een persoonlijkheid, een beetje wild maar eigenlijk heel aardig (een beetje zoals René ? ) ©©©

    mosse

    Merci, Vinama ! Zelf gaf ik aan Culinair Atelier de Venje, een Kroatisch buitenbeentje dat mijn hart stal. Benieuwd wat ze ervan vond...De andere Vlaamse Wijnbloggers (en dit is hun initiatief) vind u hieronder:

    Vinama
    orbis

    Alles proeven

    Disaster of wine

    Wijngerd

    Avonturen van een wijnmens
    Wijnblog
    Wijnkennis
    Winetasting
     

    En nieuw in het cirkeltje: http://sdebacker.skynetblogs.be