madeira

  • Teigetje droevig, teigetje blij.

    Pin it!

    droevigtijgertje
     

    Wanneer wij terneergeslagen en droef en met neerhangende schoudertjes door Vlaanderen dwalen zijn er weinig dingen die ons kunnen troosten. Wanneer dit ons overkomt zoeken wij ons relaas niet in drank (veel te gevaarlijk) of medicijn (nog erger). Soms brengt een eenzame kerk soelaas, soms een kleine wandeling, maar wat mij vaak het meeste opbeurt is het bezoek aan een goede wijnwinkel. Wat het precies is weet ik niet, misschien het instinct van de jagers-verzamelaars dat nog steeds in onze genen verstopt zit, maar het ronddwalen door rekken met wijnflessen bezorgt mij altijd een morele boost en een grote troost. Het is een beetje te vergelijken met als kind in een speelgoedwinkel rondhangen en uiteraard is het grote verschil met toen dat wij vandaag, indien we dat willen, ons wél een klein beetje kunnen laten gaan. Wanneer zo'n therapeutisch bezoek gepaard gaat met "een goed gesprek" treffen we het: de zon breekt door de regenwolken, de schoudertjes trekken terug recht, het depressietje smelt weg…we hebben een "enthousiaste wijnhandelaar" gevonden.

    Iets dergelijks overkwam mij, tamelijk onverwacht, onlangs in Haacht. Ik had de winkel van Chateau & Co in een ver verleden al wel eens bezocht, maar was toen niet echt onder de indruk, ik weet al niet meer waarom. Omdat ik er voorbijreed sprong ik er deze maal nog eens binnen en héla! er bleek een nieuwe eigenaar in te zitten. Het eerste wat mij trof was het gamma: een mooie mix van namen en avonturen. Nu komt dat wel vaker voor, maar dat ik mij een uur later moest losscheuren van een man die zo graag over zijn wijn vertelde dat hij er amper aan dacht om af te rekenen was al een ander paar mouwen. Ik vind dit geweldig: dooremmeren over wijn met iemand die er iets van kent; zelden kende ik een betere therapeutische bezigheid.

    Ik kwam buiten met een doos vol wijn, een zak vol verhalen en goesting om terug te gaan. Er zijn meer wijnhandelaren zoals hem: een Jacques Massy, een Gerd Brabant, een Marc Franck hebben dat ook (en mijn excuses voor degenen die ik hier nu vergeet): een soort missioneringsdrang, een onverwoestbare liefde voor het verhaal wijn, gewoon keigraag met wijn bezig zijn. Dat is de reden waarom ik hem hier wil vermelden, zonder enig eigenbelang (hij weet dit zelfs niet), gewoon omdat er meer zoals hem zouden moeten zijn.

    Van die doos dronk ik tot nu toe twee wijnen, van hetzelfde huis:

    Campolargo

    Manuel Campolargo. 170ha waaronder de Quinta de São Mateus en de Quinta de Vale d'Azar. Grote druivenproducent die in 2000 terug begon te bottelen. Begon in 2004 met de bouw van een nieuwe kelder, zonder pompen. Verkoopt momenteel nog steeds een deel van zijn druiven, maar de kelder heeft een productiecapaciteit van 400.000 flessen en Manuel is zinnens om stelselmatig te blijven uitbreiden.

    Vinha do Putto, 2006: 5,5 euro, Chateau & Co. Arinto, verdelho en chardonnay. Een alleraardigst, fris en wat apart maar mooi zuiver aroma met citrus, wat kruiden en een vleugje hars? In de mond droog en fris, met mooi fruit en een erg originele toets die ik al een paar keer in de Bairrada terugvond. Een zeer sterke prijs/kwaliteitsverhouding. ♥♥

    Branco Arinto Madeira, 2005: 13,5 euro, Chateau & Co. Geel met een vage oranje schijn; in de neus een wat aparte houttoets van het madeiravat; in de mond fris en met een aparte draai, niet onaardig, niet verkeerd gestructureerd maar wat gemaakt (en met wat drink je dit in 's hemelsnaam?). ♥

    En toen waren we terug blij...

    tigger-logo