madrid

  • Het slechtste wijnglas ter wereld en tien meter te vroeg gestopt...

    Pin it!

    DSC00123
    Weekend in Madrid met matig weer maar met alweer een paar nieuwe tapas-bekeerlingen: en op zoek naar een zonnig terras stranden we op een redelijk gezellig uitziend barretje met een leuke tapas-kaart. Die waren inderdaad best lekker maar van wijnglazen had de patron echter geen kaas gegeten. Dat onze fles bij elke nieuwe bestelling even verdween was eveneens nogal verdacht. Dat die dan achtereenvolgens met een rioja, een rueda en een anonieme stop verscheen was nog verdachter. Ik ben er nog steeds niet achter of dat nu bewust boerenbedrog was of gewoon voor het gemak (men scheen nogal verbaasd omdat ik een hele fles bestelde). Waarmee bewezen werd dat als de zon schijnt, de tapas goed zijn en het gezelschap in vorm, een lekkere fruitige witte zelfs de ergste omstandigheden overleeft.

    DSC00127

    Na deze Amstelwijn-ervaring stuurden wij de koppels naar de Gran Via winkelstraat met het idee om zelf even uitgebreid te gaan powernappen op het eerste grasveld dat we tegen zouden komen. Tien meter verder begon het te regenen. Wij doken het eerste het beste café in om terecht te komen in het Casa Parrondo, een legendarische sidreria die bij navraag bij mijn Spaanse collega's kreetjes van verrukking ontlokte. Naast de allerbeste cider uit Asturiaz van de Spaanse hoofdstad is dit restaurant annex bar bekend voor zijn terroirgedreven schotels en zijn fantastische collectie tapa's. De patron met indrukwekkende snor werd tijdens ons uurtje drie keer gefotografeerd met bezoekers en bleek een lokale culinaire held te zijn. Ik heb me zelden zo snel thuis gevoeld.
  • Vivamerica: Viva Madrid ! Haroe ! Jiepoe !

    Pin it!

    Misschien niet altijd een even verstandige combinatie: of hoe ik mij voelde na zes volle glazen wijn en vier miezerige tapa's...

    vivamerika

  • Vivamerica: João Portugal Ramos

    Pin it!

    Enkele jaren geleden ging ik nog geregeld voor zaken naar Luxemburg en zoals weinigen weten is dit dankzij de grote Portugese kolonie, naar daar gekomen om in steenkool en staal te werken in de jaren 50 en 60, een plaats waar je een uitgebreide keuze aan Portugese wijnen kan vinden, van eenvoudige fruitbommetjes tot de grote namen. Dat dankzij de lage taksen en BTW voeten én de EEG-landbouwsubsidies én een toen nog niet zo gevestigde reputatie zelfs de toppers nog heel betaalbaar waren was aardig meegenomen.  Ik heb het trouwens altijd een leuke manier gevonden om zelf mee te profiteren van mijn zure Europese belastingcentjes !

    Toen mijn Madrileense oog dan ook viel op een fles van João Portugal Ramos was mijn aandacht snel getrokken. João begon zijn carrière als oenoloog in 1980 toen de Portugese wijnwereld nog star en ondoorgrondelijk was en gebukt ging onder verouderde apparatuur, een grote inlandse consumptie die aanpassingen niet echt nodig maakten en een taal die niemand verstaat. Hij ontpopte zich snel als de Portugese Michel Rolland en begon over het hele land actief te zijn als consulent, al snel ontdekt door Parker die aandacht begon te schenken aan zijn wijnen. In 1990 plantte hij zijn eerste eigen druiven aan en vandaag bezit hij ongeveer 130ha wijngaard, verspreid over 5 lokaties. In 1997 bouwde hij ook een moderne kelder die in 2000 nog werd uitgebreid. In 2001 was hij oenoloog van het jaar. Vandaag biedt hij een mooi gamma wijnen aan, van de fruitige basiswijn Loios tot de statige Marques de Borba Reserva.

    In Madrid proefde ik de Syrah 2005, een Vinho Regional Alentejano. Al bij het eerste walsje leek het alsof iemand mij een handvol rijpe en platgeknepen bramen in het gezicht duwde. Een walsje meer gaf ook de typische vlezige ondertonen van de syrah druif prijs. Ook in de mond een fruitexplosie, zeer zuiver en fris, en ongeveer even intens als de waterstofbom...behoorlijk intens dus !

    Ik proefde tijdens Megavino nog een reeks wijnen van Portugal Ramos, daarover binnenkort meer...

    portugalramos

  • Vivamerica: Quinta do Crasto

    Pin it!

    De Ibero-amerikaanse cultuur omvat volgens de organisatoren blijkbaar ook Portugal en daarom waren er ook twee Portugese wijnen aanwezig. Niet zoveel op het honderdtal flessen dat hier kon worden gedegusteerd, maar in Madrid hebben we gemerkt dat enig nationalisme de Spanjaard niet vreemd is. Maar het waren er wel degelijk twee goede, dus niet getreurd !

    De Quinta do Crasto in de Douro is niet alleen een erg oud domein waarvan de geschiedenis teruggaat tot in de 16de eeuw, het is ook één van de eerste dat in de jaren 90 er in slaagde om te ontsnappen aan de dominantie en quasi-monopolie van de grote porto-huizen. Dit was de verdienste van Jorge en Leonor Roquette, die dankzij grote investeringen er in slaagden om hun hoofd boven de woelige Porto-golven te steken en snel internationale erkenning vonden. Hun wijnen zijn trouwens ook vandaag nog erg populair in de VS. Susana Estéban is de zeer getalenteerde oenologe, maar het gezicht van de quinta is vandaag de marketing-man, Miguel Roquette, één van de Douro-Boys en een fanatiek verdediger van de authentieke Portugese druivenrassen (merlot en cabernet komen hier alleen over zijn dood lijk !). Het niet zo heel grote gamma (alles wat ze zelf wat minder vinden wordt in bulk verkocht) is van grote kwaliteit, van de basis tot de top.

    We proefden alleen de basis hier, de "gewone" Quinta do Crasto, 2006. Deze blend van tinta roriz, tinta barroca, touriga franca en tourige nacional was de perfekte wijn om te proeven in een zalige Madrileense zon. "Ik pluk rijp rood fruit op een hete zomerdag in de schaduw van een boom" was een mooie samenvatting van het aroma (moet u ook eens proberen, zo'n poëtische beschrijving van een aroma...echt een andere manier om wijn te bekijken). De mondaanzet was zeer fruitig en een beetje zoet (rijp fruit) maar werd snel ondersteund door mooie zuren wat de wijn een beetje nerveus maakte en naar mijn opinie zéér geschikt om op een warme dag licht gekoeld te drinken bij tapas. Niet zo veel tannines en misschien eerder jong te drinken, maar dat is bij Portugese wijnen niet altijd zo eenduidig en in het verleden ben ik al aangenaam verrast door het bewaarpotentieel van Portugese wijnen. Iemand ervaring met deze wijn ?   

    Deze wijn wordt net als de naar het schijnt ook erg goede Reserva in België geïmporteerd door Patrick Jublou in Bierbeek. In Nederland wordt dit gedaan door de firma Wijnhandel van Ouwerkerk in Arkel.

    miguel_roquette

    Miguel Roquette
  • Vivamerica: Telmo Rodriguez

    Pin it!

    Spanje's eigen angry young man beschrijft zich graag als een Driving WineMaker omdat hij van het uitstekende Spaanse autowegennet gebruik maakt om te vinifiëren in niet minder dan tien verschillende appellaties. Telmo is eigenlijk een oenoloog met een Bordelese opvoeding, gehuwd met een Française, die na studies in Bordeaux drie jaar werkte bij Bruno Prats van Cos d'Estournel en daarna zijn ervaring nog afrondde bij halfgoden als Jean-Louis Chave (Hermitage) en Eloï Durrbach (Elzas). Hij stichtte als jonge man de Cia de Vinhos Telmo Rodriguez, samen met spitsbroeder en landbouwingenieur Pablo Eguzkiza, een leerling van Jean-Claude Berruet (Petrus, la Magdelaine).

    Met veel ambitie en weinig geld zat er de twee in het begin niets anders op dan op zoek te gaan naar druivelaars die door modieuzere wijntrends uit de boot vielen en waarin de eigenaars nog nauwelijks mee bezig waren. Zijn eerste wijn werd gemaakt met erg oude garnacha stokken waarin niemand nog geïnteresseerd was. Sindsdien doorkruist Telmo Spanje op zoek naar vergeten stukken wijngaard met oude stokken en veel potentieel en momenteel maakt hij een twaalftal cuvées (maar er komen er elk jaar bij), van de aardige en lekkere Basa, een witte Rueda, tot de Gago, een stevige Toro.

    Deze fanatieke terroirjager verzet zich met hand en tand tegen de Parkerisatie van de Spaanse wijn waarbij alle topwijnen "hetzelfde" smaken (en hetzelfde kosten, veel te veel dus) en niks meer te maken hebben met hun terroir. Telmo's wijnen zijn altijd heel herkenbaar en hebben altijd een goede prijs/kwaliteitsverhouding. Het is één van de weinige wijnmakers waarvan ik persoonlijk vind dat elke fles interessant is en het is één van die namen waarvan ik indien ik ze tegenkom altijd een flesje meeneem. Ik heb het mij nog nooit beklaagd, ook niet voor de goedkopere exemplaren. Je kan er heel wat van leren over Spanje's unieke terroir's (en het mooie, moderne etiket presenteert dan ook nog eens leuk).

    In Madrid proefde ik de Lanzaga, een crianza Rioja uit 2003 van 100% tempranillo. In de neus valt op hoe zacht en ingetogen hout en fruit met elkaar verweven zijn, maar ook hoe precies dit gebeurde. Het zachte rijpe fruit is omgeven door een mooie kruidigheid en een grote helderheid. De interessante, wat zoete attaque wordt gevolgd door een golf zuiver fruit met in de afdronk wat vanille. Geen spoor hier van de doffe klanken die veel rioja's hebben. Met zijn zachte tannines en voldoende zuren een typische Rioja nieuwe stijl, uitermate aangenaam.  In Nederland vind je deze wijn bij Chabrol in Amsterdam, in België géén idee. Telmo's wijnen trof ik tot nu toe zowat overal aan (Cavopro doet sinds kort de gewéldige Gago), maar niet de Lanzaga. Mocht u hem ergens tegenkomen...

    telmorodriguez

  • Mol of Madrid ? Vivàmerica !

    Pin it!

    Er zijn van die agenda-momenten waarop je eens hartelijk vloekt: zo slaagt La BuenaVida, dé Vlaamse specialist in Spaanse wijnen, er elk jaar weer in om zijn degustatieweekend te plannen in weekends waarin ik in het één of ander Europees land zit te businessen. Het was dit jaar niet anders maar deze keer wachtte er mij een troostprijs: aangekomen in Madrid constateerde ik dat aan het Vivamerica event op de Plaza Mayor ook een degustatiegedeelte verbonden was. Joepie !! dus. Het is dan wel niet Mol met zijn 100 wijnen maar Madrid met 27°C en een dertigtal wijnen is toch ook niet slecht.

    Op het zeer mooie plein van de Plaza Mayor stonden een reeks degustatiekraampjes met wijnen uit landen uit de Iberische cultuur (verschillende streken van Spanje, Argentinië en Portugal waren vertegenwoordigd). Een mooie selectie wijnen, lekkere tapas en zon ! meer moet dat niet zijn.

    rioja

    We proefden:

    Syrah, João Portugal Ramos, VR Alentejano, 2003: *** en zéér lekker

    Lanzaga, Cia de Vinos Telmo Rodriguez, Rioja, 2003: **, rioja nieuwe stijl, erg lekker

    Vermillion, Gran Vino, Bodegas Vermillion, 1999: Spanje oude stijl

    Crasto, Quinta do Crasto, Douro, 2006: * lekker en karaktervol

    San Clodio, Ribeiro, 2006: *(*) fruitig, floraal en aangenaam (wit)

    Montenovo, Bodegas Valdesil, Valdeorras, 2006: weinig smaak maar één van de tapas bevatte verrassend genoeg peperkoek en dit had mijn smaakpapillen uit het loof geslagen...

    Over vier van bovengenoemde wijnen volgen de eerstkomende dagen aparte blogs omdat de wijnmakers zo interessant zijn. Tot lezens !