marc de grazia

  • The Sicilian Tasting: destro plus Marc

    Pin it!

    Na onze kennismaking met de linkerkant van het eiland en witte druivenrassen als grillo en zibibbo was onze tweede Siciliaanse degustatie gewijd aan de rechterkant van het eiland, waar rode druiven als frappato en nero d'avola de dienst uit maken. Naast een mooie selectie van Cos (de volgende blog zal daar volledig aan gewijd worden) proefden we twee wijnen van op de hellingen van de Etna, één van de vreemdste terroirs van de wereld.

    Voor onze kennismaking met de wijnen van Etna gebruikten we twee flessen van Marc De Grazia's Tenuta delle Terre Nere, zijn 16ha groot domein in Randazzo. Marc De Grazia is een fascinerende persoonlijkheid, in de VS één van de grootste imporateurs van Italiaanse wijn, maar ook een zéér controversiële figuur als je de vele aan hem gewijde blogs mag geloven. Alhoewel hij zich graag voordoet als een Florentijn en er inderdaad kantoren heeft is hij geboren en getogen in de VS. Daar startte hij in 1980 met de import van Italiaanse wijnen, veel uit Toscane en de Piemonte, in een tijd toen de woordjes kwaliteit en Italiaanse wijn nog niet zo vaak in één zin vernoemd werden. Hij (h)erkende al snel de macht van Robert Parker en begon meer en meer wijnen in te voeren die tegemoet kwamen aan diens smaak. Zijn tegenstanders beweren dat hij de kwade genius is achter de invoering van barrique en nieuwe Franse eik in de traditionele regio's waar tot dan de grote botti werden gebruikt die veel smaakneutraler zijn. Wat zeker vast staat is dat zijn invloed als importateur van één van de grootste consumentenlanden van Italiaanse wijn ervoor zorgde dat veel producenten wijnen gingen maken om hem en de Amerikaanse markt ter wille te zijn. Wat eveneens vast staat is dat zijn succes het mogelijk maakte voor veel Italiaanse wijnbouwers om verder te investeren en te evolueren. 

    marcdegrazia

    In 2002 richtte Marc zijn eigen domein op de hellingen van de Etna op, gefascineerd als hij was door de uitzonderlijke omstandigheden hier. De ondergrond bestaat hier uit vulkanische as en puimsteen maar de uitbarstingen heben voor héél uiteenlopende samenstellingen gezorgd, van vulkanisch zand gemengd met asse tot stukken waar meer puimsteen dan zand ligt. De wijngaarden liggen op de noordkant van de Etna, héél hoog, ongeveer 800 tot 900m boven de zeespiegel. Omdat de Etna echt als een puist op het eiland ligt en geen buren heeft waait het flink, wat zeer goed is voor de gezondheid van de druiven omdat het het vocht wegblaast en zo schimmels vermijdt. Marc werkt hier dan ook bio, één van de voordelen van een vulkanische ondergrond is dat beestjes als de druifluis hier niet kunnen overleven. Bovendien zorgt de grote hoogte voor ééén van de belangrijkste omgevingsfactoren voor het krijgen van mooie expressieve aroma's: grote verschillen tussen dag en nachttemperaturen. Voeg al deze factoren samen met het gebruik van alleen hier voorkomende druivenrassen als de nerello mascalese en de nerello cappuccio, en de verwachtingen waren hoog gespannen. Té hoog, blijkbaar.

    etnaterre
      

    Onze eerste wijn was de Etna Bianco 2007, Tenuta delle Terre Nere: een blend van 50% caricante, 25% cataratto, 15% grecanico en 10% inzolia, opgevoed op inox. De stokken zijn meer dan 60jaar oud. Een droog, licht mineralige aroma met wat witte bloesems. In de mond rond en een beetjevet zelfs, met rustig fruit en een mooi bittertje. Een erg kalme wijn die misschien wel had mogen gekarafeerd worden. Eén *. Parker gaf hem 86/100.

    Nummer twee was de rode basiswijn van het domein, de Etna Rosso 2007, Tenuta delle Terre Nere, een 100% nerello mascalese die 6 maanden eik kreeg. Wat ons enorm opviel bij het uitschenken was de bijna bruine tint, wat zou moeten verwijzen naar een sterk geoxideerde wijn. In de neus aroma's van donkere, gebrande rozijnen en gedroogde pruimen, later evoluerend naar paddestoel en nog later naar ies rokerigs. In de mond verrassend fris en elegant, met rijpe tannines en een licht storend zuurprikje (de wijn was erg jong). In het glas evolueerde hij redelijk snel. Kreeg **. 

    Op Sicilië dronk ik de Guardiola Etna Rosso 2006, een veel verrassendere ervaring (staal, vers bloed, fruit) die ik ***(*) scoorde. Marc De Grazia zegt zelf dat hij het terroir van de Etna beschouwd als de Italiaanse pendant van Bourgogne: één van de weinige plaatsen (naast Barolo) in Italië waar je zo'n elegante en fijne wijnen kan maken omdat je geen last hebt van overrijpe druiven. De CSP leden waren niet onder de indruk van deze twee flessen, maar ik heb de indruk dat de specificiteit van dit domein terug te vinden is in de betere cuvées. Die kosten tussen de 20 en 50 euro en dat komt er misschien dan wel eens van (vrijwilligers voor een kostendelende degustatie mogen mailen ! ). Deze twee kosten 10,95 euro bij Licata die ook het hele gamma verdelen.