marsala

  • Remembering Marco De Bartoli

    Pin it!

    Vertaald uit Robert V. Camuto's, Palmento, over zijn gesprekken met Siciliaanse wijnmakers.

    Een tiental mannen - de meesten carabinieri uit de buurt, in hun burgerpak - wandelden het restaurant binnen naar een grote tafel achteraan. De twee De Bartoli's herkenden de mannen - de oudste onder hen, groot en met dunner wordend grijs haar, was de openbare aanklager die De Bartoli's domein had laten sluiten, nu al tien jaar geleden.

    Sebastiano rekte zich uit om beter te zien en keek dan naar zijn vader. De Bartoli lachte wat bleekjes. Dan, nadat de borden met de voorhapjes waren afgeruimd, kwam Bellitteri naar de tafel en fluisterde wat in het oor van De Bartoli. De Baroli knikte, en Bellitteri kwam terug met een jonge man, een paar jaar jonger dan Sebastiano; één van de carabinieri. Hij droeg een versgesteven hemd en een rode trui en gaf iedereen een hand terwijl hij stralend neerkeek op De Bartoli. Hij hurkte naast hem en sprak hem aan op de manier waarop men een oude gewaardeerde leraar aanspreekt, alsof hij zijn leven veranderd had. De glimlach van De Bartoli werd breder, en na een paar minuten gebaarde hij naar de lege stoel naast hem. De jonge man zat neer en hield het volgende kwartier niet op om De Bartoli te prijen.

    De jonge man bleek een kapitein van de Carabinieri te zijn, net overgeplaatst vanuit Milaan, waar hij had kennisgemaakt met de wijnen van De Bartoli, zijn Marsala's, zijn Passito de Pantelleria en de anderen, en er dol op was geworden. Het gesprek kwam tot een einde toen de jonge man een afspraak maakte om later op de week de cantina van De Bartoli te bezoeken, gaf iedereen een hand met een gemeende glimlach en keerde terug naar zijn gezelschap. Na de maaltijd bleven we nog even buiten staan, De Bartoli met een sigaar, en Bellitteri, de eigenaar van het restaurant, kwam erbij staan. Op een gegeven moment konden we het hoofd van de openbare aanklager zien toen hij rechtstond aan het hoofd van zijn tafel. Sebastiano keek boos. Ik zei dat het leek of de man niet ver van zijn pensioen was.

    "En op die dag zullen we hem in het gezicht spuwen," zei Sebastiano met een snauw.

    De Bartoli, zichtbaar ontroerd door de gebeurtenissen van die avond en de eerlijke appreciatie van de jonge kapitein, leunde tegen het gebouw, trok aan zijn sigaar, en zie "Het leven is fragiel - het is beter ons niet te gedragen als beesten."

    marcodebartoli2.jpg

    Marco De Bartoli overleed in maart van dit jaar op 66 jarige leeftijd. Hij was de man achter de wederopstanding van de Marsala, één van de pioniers van de beweging die in Sicilië terug kwaliteitswijn deed maken, en de vader van twee zonen en een dochter. Hij hield van vrouwen en oude racewagens. Ik hef het glas, een Moscato di Pantelleria van zijn hand, op zijn nagedachtenis.  

    marcodebartoli.jpg

     De wijnen van De Bartoli worden in België verdeeld door SWAFFOU (www.swaffou.be).

     

     

     

     

     

    

  • Marco De Bartoli, redder van de Marsala: Scilië 2010

    Pin it!

    Voor door de GPS verwende Belgen is Sicilië vaak een kluwen van op elkaar lijkende wegen en zelfs onze taxichauffeur werd er ondertussen wanhopig van. Wij arriveerden dus met een uur vertraging bij Marco, maar de stemming bij onze ondertussen wat mopperende vrouwen sloeg snel om toen Sebastiano de Bartoli verscheen en ons welkom heette. Wij, de heren, hadden op een tweede Sara gehoopt, maar vooruit, wij kunnen tegen een stootje, en wij concentreerden ons dan maar op de wijn en negeerden de verliefde zuchten van onze eega's.

    DSC01384 

    Marsala volgens het Solera-systeem: de bovenste vaten worden bijgevuld met jonge wijn

                                                                                                                                                                      

    Marco's wijnverhaal start in 1978 wanneer hij de Baglio Samperi, de familiale boerderij, overneemt van zijn moeder Josephine. Tot dan had Marco, een gediplomeerd landbouwingenieur, zich vooral bezig gehouden met autoracen. Marco wou de dingen goed doen en nam zich onmiddellijk voor om Marsala, de versterkte wijn van de regio, terug de kwaliteit te geven die hij oorspronkelijk had. Ooit was die even bekend en gegeerd als porto of madeira, en net als die twee door Engelse handelaars geschapen toen oorlogen de aanvoer van Spanje en Portugal bemoeilijkte. Winstbejag, gemakzucht en de overschakeling naar productie op industriële schaal had er echter voor gezorgd dat de Siciliaanse Marsala was verworden tot een goedkoop keukeningrediënt voor het maken van sauzen. Marsala als dessertwijn was zo goed als verdwenen.

    De-Bartoli-FamilyLR
     

    Marco parkeerde zijn racewagens definitief en begon er aan. Dat deden wij ook, en na een korte uiteenzetting over Marsala nam Sebastiano ons mee naar de eerste kelder waar de wijnen rijpen volgens het Solera systeem. Het Solera systeem komt oorspronkelijk uit Jerez en wordt gebruikt voor het maken van sherry. Heel simpel gezegd is het een systeem met lagen vaten waarbij de oudste wijn zich onderaan bevindt terwijl wat verdampt of wordt afgetapt bovenaan wordt vervangen door jonge wijn. Het hele tracé van boven naar beneden kan zeer lang duren en vandaag maakt Marco twee wijnen op deze manier, de Vecchio Samperi Ventennale, twintig jaar oud, en een nieuwkomer, een dertigjarige, die we nog niet konden proeven. De grootste verrassing van deze wijnen is dat ze droog zijn, niet zoet, met de complexiteit van een oude sherry. Ze gaan eigenlijk terug op een traditie van voor de komst van de Engelse handelaars toen vele herbergen en boerderijen een vat wijn hadden dat ze bijvulden naarmate ervan gedronken werd. Sommige van deze zouden wijnen hebben bevat van bijna 40 jaar oud.

    Vecchio Samperi Ventennale:  een erg complexe neus met veel diepgang; verrassend droog in de mond, dat verwacht je helemaal niet van een marsala, heel complex, heel diep, sterk verwijzend naar noten; lang en heel complexe afdronk ****

    DSC01386

    De "gewone" rijpingskelder.

                                                                                                                           

    Marco combineerde ondertussen het aangename met het nuttige en begon met de oude sportwagens die hij verzamelt Italië te doorkruisen om zijn wijnen aan de man te brengen. Ondertussen lanceerde hij ook andere madeira-stijlen en daarmee maakten we kennis in de volgende kelder. Hier rijpten vooral de versterkte wijnen. De Marsala Superiore Riserva 1986 en de Marsala Superiore Riverva 10 Anni rijpen op vaten van kastanje en eik en worden op de klassieke marsala-manier gemaakt door het toevoegen van mistella, de met brandewijn gemengde most, en deze wijnen zijn dus zoet, de toenmalige tegenhangers van port en madeira. Ze moesten op die manier bestand gemaakt worden tegen de moeilijke omstandigheden van transport naar Engeland. Het zijn vandaag wijnen die laten zien hoe Marsala was voor men er een industriële plakkerige variant van maakte. Sebastiano legde ons ook uit dat de keuze van de druif hier heel belangrijk was. De grillo is een druif die natuurlijk hoge alcoholgehaltes aanmaakt maar veel smaak behoudt en veel beter geschikt dan een productieve slappeling als de cataratto, hoofdbestanddeel van de goedkope keuken-marsala's.

    Marsala Superiore Riserva 10 Anni:  aroma met noten en likeur; mooi volume, mooie suikers die strak genoeg geplaatst zijn; complexiteit en diepgang, in de afdronk een beetje stroef ? ***

    Vigna La Miccia, Marsala Superiore Oro: deze goudkleurige Marsala (de andere zijn eerder amberkleurig) wordt gemaakt door de druiven te fermenteren op inox en niet op hout; hij rook naar een goed gevulde boerderijkelder en was lichtzoet, mooi fris en erg aangenaam; moet een leuk aperitief zijn maar Marco serveert hem bij geitenkaas met honing **

    Ondertussen wandelden wij door nog een kelder vol vaten vol witte wijn en een kelder met de rosso (hier niet geproefd, maar zeer lekker) naar boven waar de grote pneumatische pers staat en de installaties uit inox voor de witte niet-geoxideerde wijnen. Marco begon hier in 1989 mee om zijn aanbod wat te diversifiëren en wat sneller cash te genereren maar als hij dingen doet doet hij ze goed en zijn gewone witte is fantatstisch ! In 1989 lanceerde hij de Pietra Nera, een 100% zibibbo en in 1990 de Grappoli del Grillo, een 100% grillo. De tweede kreeg de Grappoli toevoeging omdat grillo in het Italiaanse ook krekel betekent en omdat Marco er de drinkers van wou bewust maken dat ze wijn van de grillo druif dronken. Marco was toen trouwens een pionier voor de grillo druif en de eerste die er een tafelwijn mee maakte.

    Grappoli del Grillo, 2008: 100% grillo, met fermentatie op inox, gevolgd door 8 maanden vatverblijf met bâtonnage. Citroen, limoen en meloen; mooi body maar ook mooi fris, mooi gestructureerd; een vleug amandelen ook, maar de fles stond al een paar dagen open. ***

    DSC01392

    De fermentatievaten voor de Integer reeks.

    Naast de moderne installaties stonden ook enkele fermentatievaten voor de Integer-reeks, de natuurlijke wijnen van het huis. Sebastiano vertelde ons dat ze hier een zeer dubbel gevoel bij hadden en dat ze deze wijn in een heel beperkte oplage maakten, altijd met het gevoel van iets fouts te doen. "Veel van wat we doen om bepaalde effecten bij de Grappoli te vermijden, moeten we hier juist wel doen, en dat voelt heel vreemd aan". 100% voor zijn ze dan ook niet, maar vandaag maken ze een grillo, een zibibbo en een grecanico in deze stijl. Ik proefde ze alle drie en vond ze zeer lekker.

    Grillo, Integer, 2007: troebel; in de neus gisten en nootjes, in de mond zacht, ingehouden, mooi gestructureerd; niet lekkerder dan de Grappoli maar anders lekker ***

    DSC01394

    Ondertussen waren wij in de proefruimte verzeild geraakt, waar we nog een lange babbel hadden en we de Bukkuram nog proefden. Deze passito wordt gemaakt met druiven van de 5ha wijngaard die Marco bezit op Pantelleria, een eiland voor de kust van Marsala. In 1984 maakte Marco voor de eerste keer deze wijn. Hij gebruikt daarvoor niet de grillo maar de zibibbo (zibibbo lijkt sterk op moscato), de lokale druif van het eiland. Hij noemde hem Bukkuram, Arabisch voor vader van de wijnstok. Deze passito's worden gemaakt met drie weken in de zon gedroogde druiven (50%) en aan de wijnstok zelf deels ingedroogde druiven (de andere 50%). De tweede gaan het fermentatievat in en wanneer dit goed op gang is gekomen voegt men er de gedroogde druiven aan toe; drie maanden schilweking doet de rest. Na nog eens 30 maanden op Franse eik en 6 maanden op inox is de passito klaar. Marco was de pionier die deze vergeten stijl redde. Wij proefden, apprecieerden, sleepten nog wat flessen mee en vertrokken wijzer dan toen we gekomen waren.

    Bukkuram, Passito di Pantelleria, 2006: heel donker; heel complexe neus, heel magnifiek; zoet, maar ook heel breed en complex; mooie lange afdronk ****

    Meer info over Marco vindt je hier en hier en in de vinopedia vindt je ook de proefnota's van alle tot nu toe door mij geproefde wijnen van Marco.

     

     

       

  • Over de heuvels, langs de tempel en het theater naar de vis, de olie en de grappa en de grappa en nog meer grappa en een taxi vol licht snurkende belgen

    Pin it!

    Iedereen weet nu al wel dat wij eigenlijk naar Sicilië gaan om te eten, maar wij zijn ook stuk voor stuk intellectuelen (égt waar), en wij hebben dus een excuus nodig om onze gulzigheid achter weg te stoppen. Het was die ochtend dan ook tijd voor een stukje cultuur, en als dat dan toch moet ;-) dan doen we dat maar ineens ook goed: we bezochten Segesta.

    Als echte Spartanen moesten we daarvoor vroeg op staan. De hele weg ernaartoe regende het pijpestelen zodat de slinksen onder ons al een koffietje met een gebakje voor zich zagen, maar net op tijd kwam de zon er door en konden wij kennis maken met één van de mooiste archeologische sites van Sicilië.

    DSC01370

    De eerste inwoners van Segesta waren de Elymi, een volk dat rond 1200 voor Christus het westen van Sicilië binnenvielen. 600 jaar later namen zij de Griekse cultuur heel gemakkelijk over en de toenmalige Griekse bezetters van het eiland begonnen al snel te versmelten door huwelijken met de Elymi. Segesta werd één van hun belangrijkste steden en toen ze in conflict kwamen met de buurstaat Selinunte zochten ze de hulp van Carthago op. Die maakten korte metten met Selinunte, kregen dan in 480 voor Christus zelf een pandoering van de Atheners en de handigaards van Segesta begonnen prompt aan een Griekse tempel voor de godin Athena. Hij werd nooit echt afgemaakt en omdat het dak er nooit werd op gezet werd hij later ook niet omgebouwd tot kerk. Bovenop de heuveltop van het stadje werd ondertussen wel een agora en een amfitheater gebouwd en van beide kan je de resten nog bekijken. Nadat achtereenvolgens de Normandiers en de Arabieren er verbleven werd het verlaten en eeuwen later terug opgegraven. Vandaag wordt je met een bus naar de site gebracht die op een winderige heuveltop ligt (in de zomer waarschijnlijk te bakken in de zon). 

    DSC01374

    Na een bezoek aan Marco De Bartoli (daarover meer volgende keer), was het alweer eens hoog tijd voor een hapje ! En omdat de De Bartoli's het ons hadden aangeraden kozen wij voor La Bettola in Mazaro del Vallo, op een half uurtje van Marsala, een etablissement dat de reputatie had om een traditioneel, wat ouderwets, maar zeer betrouwbaar visrestaurant te zijn. We waren daar alleen, op deze vrijdagmiddag, terwijl het buiten opnieuw goot, maar zelden zijn we zo gastvrij ontvangen. 

    La Bettola is een klein restaurant, met als chef Pietro Sardo, een eeuwig glimlachende gezelligaard waarvan de trots op zijn keuken afdroop. De taalbarrière werd handig opgelost door J. die een handvol Italiaans spreekt (vooral sterk in culinaire termen, tiens), door visuele informatie (ik had een foto van die vis moeten nemen...) en door Google, waarvan de kelner blijkbaar een hevig aanhanger was. Onze schuimstart namen we deze keer met een fles Petali Brut van Fazio, een 100% chardonnay met een stevige dosage, eigenlijk meer een maaltijdwijn. Pietro stelde ons ondertussen telkens twee gerechten voor om tussen te kiezen en smoorde elke twijfel in de kiem door telkens voor te stellen van de tweede keus ook wat borden op tafel te zetten, een sympathieke gewoonte vind ik.

    DSC01397

    Wij startten dan ook met een gewoonweg verrukkelijke carpaccio van vis, en omdat dat volgens Pietro niet te missen was, twee centrale borden met een insalata di mare. En ja hoor, het was inderdaad even lekker als het eruit zag. Ondertussen had de slimmerd ook door met een tafel lekkerbekken te maken te hebben en gooide hij nog een fleske of twee olijfolie op tafel, waarvan die van Gianfranco Becchina de beste reputatie had (hij was pas gebotteld, een beetje pikant en verrukkelijk). De sommelier drong ons een fles Khejre op, een lokale grillo, maar wij waren ondertussen gebrainwasht door De Bartoli en schakelden snel over naar de veel betere Grappoli van Marco (nota's volgende keer!). Kwestie van vulling kregen wij (de venten) als primi piatti dan een verrukkelijke pasta met zeevruchten en toen kwam de hoofdschotel. Donna Rick koos voor een Sint-Pietersvis, die achteraf een signature dish van Pietro bleek te zijn, wij gingen voor het visuele en verslonden enkele Gamberi, grote garnalen, en een Tampa, een lange platvis, die op Google aan de inspanningen van de kelner ontsnapte en dus verder anoniem bleef. Geen idee dus van de soort, maar hij was wél lekker. Beetje overeten ? Een bordje vers fruit als dessert ? Ok, maar U slaat dit verrukkelijke stukje taart toch niet af ?

    Om dit alles te verteren gingen we nog voor een ristretto koffie (zo eentje die je kan uitlepelen) en een Bukkuram, de heerlijke passito van Marco de Bartoli. Nog een groepsfoto, nog een grappa van de baas (hé ik wist niet dat een grappa lichtbruin kon zijn?, hij is wel lekkerder dan dat doorzichtige spul, ha, dat komt omdat ik nog nooit goeie gedronken heb ?), en dus nog een grappa van de baas en de Belgen strompelden naar hun busje, vielen als blokken in slaap en arriveerden goed uitgerust in Palermo, klaar voor nog een dutje en rarara, het volgende restaurant...

    Picture 102

    Die grappa's waren een invecchiato van Fazio, een Pietra Salli met nero d'avola, cabernet sauvignon en merlot, en van Danzantica, een 100% nero d'avola. Allebei topgrappa's !

     

     

     

     

    Als je de chef graag in actie ziet, ga hier dan eens kijken. Best eerst iets eten, wel.  

  • The Sicilian Tasting: Marco

    Pin it!

    Marco De Bartoli is ontegensprekelijk dé wijnfiguur van Marsala. Hij was een landbouwingenieur en autoracer die in 1978 de Baglio Samperi, de boerderij van zijn moeder, overnam. Tot dan had die haar oogst doorverkocht aan de coöperatieve maar Marco wou zelf wijn maken en vooral dan Marsala, de wat verguisde en vergeten versterkte wijn van Sicilië, ooit beroemd als dessertwijn maar nu vaak gedegenereerd tot goedkope bucht voor keukengebruik. Zijn intense passie voor deze wijn maakte dat hij één van de beste wijnmakers van Sicilië werd. De druiven komen van twee domeinen, de Azienda Samperi en de Azienda di Pantelleria, op het gelijknamige eiland voor de kust van Sicilië.

    Door zijn werk rond marsala werd Marco een groot liefhebber van de lokale grillo en zibibbo rassen, en al snel maakte hij ook stille witte en rode wijnen. De stille wijnen komen uit onder de IGT Sicilia, maar ook voor de marsala's durft hij wel eens afwijken van de regels. Marco is een verzamelaar van oldtimers en was een tijdje president van de vereniging van Siciliaanse wijnmakers. Dat laatste kwam hem duur te staan toen een jaloerse concurrent hem aankloeg en zijn productie liet stilleggen. Hij won het proces echter en is vandaag terug helemaal top. Zijn zonen Renato en Sebastiano zijn vandaag al erg actief op het domein. Alle deze avond geproefde wijnen kwamen van Swaffou.  

    marco

                                                                                                                                         

    De eerste wijn die we proefden was de Solo e Vento 2007, een 50/50 blend van grillo en zibibbo, gevinifieerd op inox. De neus opende heel kruidig, ging dan naar citrustonen en evolueerde erg positief. In de mond droog, maar tegelijk een beetje plakkerig. Iemand suggereerde wasabi als begeleider. Kreeg van ons *(*), maar aan 16,49 euro een beetje duur.

    Mijn favoriet was de erg originele Grecanico Dorato, Integer, 2007. In de neus kwamen onmiddellijk kaneel, marsepein en kruidnagel, maar ook overrijpe banaan. De geur van gebrande amandelen schijnt voor deze druif, eigenlijk een variant van de garganega, dan ook typerend te zijn. Een beetje deed de geur ook denken aan een natuurlijke wijn, iets dat in de mond nog sterker terugkwam en in de afdronk bijna aan geuze deed denken. Tegelijk was hij fris en lekker maar ook met een zoet element dat opnieuw aan die heel rijpe banaan deed denken, maar dan gebakken. Van mij kreeg hij *** maar de anderen vonden zijn 25,71 euro veel te duur en hielden er niet van.

    Bekend zijn voor je witte wijnen en dan het sterkst scoren met je rode...Deze wijn blies ons allemaal van de sokken. De Rosso di Marco 2006 is een blend van 50% syrah en 50% merlot, gefermenteerd op inox maar 24 maanden opgevoed op eik. De neus is complex en eindeloos met een heel fijne frisse syrah geur die wel uit de noordelijke Rhône lijkt te komen. In de mond een prachtige openingsbeweging, bijna als een aanzwellend orkest zoals in de Sacre van Stravinsky of in sommige symfonieën van Bruckner. Een wow!, een halleluia! en een maginficat! ontsnapten aan onze monden. Een indrukwekkende wijn, met 35,21 euro wel wat duur maar elk glas geeft hier genot. Voor ons ****.

    Een De Bartoli degustatie zonder zijn Marsala zou belachelijk zijn en daarom zondigde CSP deze keer tweemaal tegen zijn prijzenpolitiek. Ook deze Marsala Superiore Riserva 10 anni was immers met zijn 38,88 euro behoorlijk duur. Het is een blend van 50/50 grillo en inzolia, waarbij de grillo fermenteert op eik en de inzolia wordt verrijkt met acquavit om de mistelle voor te bereiden die aan de wijn gaat worden toegevoegd. In de neus noten en kruiden maar ook iets rokerigs. In de mond zoet maar erg evenwichtig met noten en kruiden en gekonfijte dadels van bij de marokkaanse winkelier. Apart maar complex en lekker en een gigantisch verschil met goedkope marsala, maar geen makkelijke wijn om te verkopen... Kreeg van mij ***.

  • Dolfijnvissen en Griekse tempels - Sicilië 2009

    Pin it!

    Na onze tumultueuze maaltijd in Licata raceten we naar Agrigento en ontdekten waarom we ons zo gehaast hadden. De Valle dei Templi licht op een heuvelrug en is een absolute must voor elke bezoeker aan Sicilië. Drie grote Griekse tempels, de ene al wat meer vervallen dan de andere tronen er op hun hoge uitkijkplaats en herinneren aan de tijd dat de Grieken hier de plak zwaaiden. Sicilië zou Sicilië niet zijn als daar dan ook niet wat vroegchristelijke en Byzantijnse geschiedenis door werd gesmeerd, maar wat mij het meeste trof was hun ligging. Ooit waren deze tempels witgeschilderd met een mengeling van verf en vergruisd marmer en fel gedecoreerd. Ze moeten vanop zee van ver zichtbaar zijn geweest, en voor vriend en vijand een zeer indrukwekkend baken van beschaving, maar voor de inlanders vooral een teken van bezetting. Ik moest plots denken aan Gianni's opmerking over de Italianen: hij zag ze als de meest recente bezetters van het eiland en waarschijnlijk als de ergsten...Wij hadden het grote geluk om de tempels nog te zien in de ondergaande zon, een zeer apart spektakel.

                                                                                                                                     

    DSC00917

                                                                                                                       

    Sicilianen gaan 's avonds, als de winkels terug opengaan, winkelen en een verplaatsing van A naar B kost echt uren. De dames werden dan ook verplicht om zich op een kwartier op te knappen (een bijna bovenmenselijke opdracht), maar het was nodig want wij zouden uit eten gaan in het aan het hotel verbonden restaurant, Don Serafino, vlakbij de Duomo van Ragusa Ibla. Het was de enige keer dat de wijnkaart op zijn Belgisch geprijsd was met een veel hogere factor dan elders, maar ook hier was de keuken zeer goed. Van degustatiemenu's hadden we ondertussen onze buik wel vol en we gingen dus à la carte. En ik ging voor de meest politiek niet-correcte beslissing uit mijn gastronomisch leven. Bij het doorlezen van de kaart viel mijn oog op het woordje Dolphin. Dolfijn op de kaart ? Dit werd op algemeen afkeurend gegrom onthaald bij mijn disgenoten, maar het prikkelde mijn nieuwsgierigheid zo dat ik het niet kon laten. Het is pas nu dat ik, enigszins tot mijn opluchting, ontdek dat de correcte vertaling voor lampuga dolphin fish is, in het Nederlands goudmakreel. De Strisce di grano duro con tochetti lampuga e vellutate di broccoli (zie de foto) was overigens heerlijk ! Wij namen ook wraak op onze eerste dag en het gemiste speenvarken door de gastronomische variant te bestellen, de Maialino nero dei Nebrodi con salsa al ciocolato e marsala, ofte speenvarken in chocoladesaus. Uitermate lekker !

                                                                                                                         

    DSC00116
     

                                                                                                                            

    De wijnen die dit maal vergezelden waren mooi en kwamen uit een reusachtige kelder die we na de maaltijd ook mochten bezoeken. Uit nieuwsgierigheid startten we met de Brut van Tasca d'Almerita, mooi parelend, mooi gestructureerd en met een fijn mondgevoel. Bij de volgende fles, de Baccante 2006 ©(©) van de Abbazia Sant'Anastasia, had ik nog eens geluk: bij het proeven riep hij herinneringen op, zodat ik spontaan opperde dat het een blend van grillo en chardonnay was (het etiket was er al afgevallen, ze hebben er een mooie maar erg vochtige kelder). Het was toch wel juist zeker ! Ik bouw traag maar zeker mijn smakencataloog uit: geen zak aanleg, maar wel véél oefenen... De wijn mengde rijpe witte peer met pompelmoes en ananas en had een frisse afdronk met een Italiaans bittertje in de finish. De getatoueerde sommelier overtuigde ons dan om te gaan voor oud: de Tancredi 1997 ©© van Donnafugata, een blend van 70% nero d'avola en 30% cabernet sauvignon. Heel tertiair aroma dat al verwees naar een goede aceto balsamico. In de mond heel rijp, nog evenwichtig maar al op het randje: toch wel een wijn met al wat rafels, maar interessant en een goede begeleider van het speenvarken. Onze eerste kennismaking met een oude marsala was interessant en lekker, maar moeilijk: een gebrek aan referentiekader ? De Marsala Vecchio Sampieri De Bartoli Riserva 20 Anni ©© refereerde wat naar noten en was heel fris, maar deze beschrijving doet hem onrecht aan. De tafel was al wat te vrolijk voor een contemplatieve wijn als deze (of het lag aan mij...).

    's Nachts door de straten van een stad als Ragusa wandelen heeft iets, zeker op een frisse januari-avond wanneer het er zo goed als verlaten is...tot we plots rockmuziek hoorden. Op zoek naar de bron (een dancing? een café) kwamen we er plots achter dat het uit de basiliek kwam, waar een soort jongerenmis werd beëindigd. Erg apart hoor, de geloofsbelevenis van de Sicilianen. Of zijn wij het die zo'n koude kikkers zijn ?

    DSC00880