mastroberardino

  • Napoli 2012: over de geneugten van de witte moerbeiboom en flesrijping.

    Pin it!

    Na het bezoek aan de schatkelder van Mastroberardino was het tijd voor een eerste proeverijtje, en J. had gekozen voor een kennismakingspakketje met drie van de lokale druivenrassen.

    1: Greco di Tufo, Mastroberardino, 2010: Mooi zonnig steenfruit, met toetsen van kalk en keien, en in de mond een mooie aciditeit, mooi wit fruit, een frisse en fruitige wijn met een lange nadronk en een mooie mineraliteit. **

    2: Fiano di Avellina, Mastroberardino, 2010: mooie fruitige neus maar ook ondermeer hazelnoot, wat complexer dan de Greco. Mooie structuur met een mooie bittere attaque. **(*)

    3: Radici, Taurasi, Mastroberardino, 2006: Dit is de trots van Mastroberardino en in hun kelders hebben ze jaargangen liggen die teruggaan tot 1928. Deze wijn wordt gemaakt met de Aglianico druif, en het huis mag heel terecht zeggen dat hij zonder hun niet meer zou bestaan. Donkergekleurd (20 dagen schilweking). Zeer mooi warm fruit, heel zuiver, heel mooi geëikt, niet te agressief, heel complexe aroma's (tabak, asse); in de mond strak en fris, stevige tannines, fris rood fruit ook. ***  De stokken zijn nog maar 10 jaar oud, en dat proef je wel een beetje, deze wijn gaat nog veel vooruitgaan, maar nu is hij al een zeer zuivere expressie van wat er gebeurt met de wisselwerking tussen aglianico en eik (12 tot 18 maanden, en een mix tussen barrique en groot vat, afhankelijk van het jaar).

    En na dit proevertje werd het tijd voor een bezoek aan de wijngaard, enig gewentel in luxe en een uitstekende maaltijd met nog meer Mastroberardino wijnen, en dus hopten wij in onze taxi en volgden wij de door het landschap stuivende auto van Stephane naar het domein Mirabella Eclano. 

    Het domein is de thuis van de Falanghina en Aglianico wijngaarden van Mastroberardino en combineert heel recente aanplant met de 40jarige Aglianico stokken waarmee de Historia wordt gemaakt. Wij wandelden even door de wijngaard en werden dan met zachte hand binnengeleid in een oord van luxe, met zwembad, eigen golfterrein, luxueuze kamers en een toprestaurant: het Radici landhuis. Wij mochten als getrainde jachthonden even aan al die luxe snuffelen en, net toen het ons iets te veel werd, mochten we aan tafel gaan in de Morabianca restaurant dat in hetzelfde landhuis ligt. 

    De eerste wijn die we hier aperitiefgewijs te drinken kregen was de Falanghina, Morabianca, Irpinia IGT, 2010, net zoals het restaurant genoemd naar de oude moerbeiboom voor het huis. Deze wijn wordt gemaakt van 8 jaar oude stokken op het domein zelf (overal waar ondergrond en orientatie minder geschikt waren voor de aglianico) en rijpte op inox. In de neus vooral wit fruit, iets van tabak en kruiden, in de mond vooral smakelijk en toegankelijk. *(*). En na een glas (of twee) en wat kleine hapjes waren wij voorbereid en helemaal klaar voor alweer een schitterende maaltijd. 

     

    DSC03541.JPG

    Ik vergat de naam op te schrijven, maar het was bijzonder lekker !!

     

    Ook de wijnen schakelden nu een versnelling hoger en bij het eerste, hierboven afgebeelde gerecht, kwam al één van de betere witte op tafel, de Radici, Fiano di Avellino, 2010, gemaakt met een selectie van druiven van de Santo Stefano wijngaard, aangeplant vanaf het midden van de jaren 90. Mooie complexiteit, mooi bittertje, maar het gerechtje was hier de ster, niet de wijn. En in alle eerlijkheid, op dit moment begon ik wat te twijfelen aan Mastroberardino. Technisch goed gemaakte wijnen, dat wel, met al die originele druivenrassen, ok, maar ik miste tot nu wat panache, wat originaliteit en, ik durf het woord nauwelijks in de mond te nemen, wat terroir. De volgende twee wijnen waren magnifiek en groots.

    Vintage, Greco di Tufo, 2006: Als er iets is dat ik de Italianen vaak wat verwijt is dat ze hun wijnen veel te jong drinken en ik was dan ook heel blij met deze fles. Nu zijn ze bij Mastroberardino niet zo gek op eik. in hun ogen kan alleen de beste Aglianico daar bij winnen en dient hij in alle andere gevallen alleen maar om de originele smaak van het druivenras te verstoppen. Gelukkkig zijn ze ook nieuwsgierig genoeg om te kijken wat er gebeurt door een gecontroleerd verouderingsproces en onder de naam Vintage worden wijnen uitgebracht die in de kelders van het huis, en op fles, vier jaar rijpten voor ze op de markt komen. Dit levert prachtige wijn op, heel karaktervol en heel interessant, en heel lekker, en door zijn karakter een goede begeleider van de stevige pasta con ragu di cipola. Heel intens geel gekleurd door de vroudering, en met een prachtige neus met toetsen van honing, bijenwas en gedroogd fruit. Heel veel body en prachtig gestructureerd en geweldig interessant. *** en ze maken ook een Vintage voor de Fiano druif en de Aglianico.

    Historia, Taurasi DOCG, 2006:   Deze wijn komt van de oude wijngaarden rond het landhuis (ongeveer 40 jaar oude stokken) met een vulkanische ondergrond die ook een kleilaag en brokken kalk bevat. De druiven worden laat geoogst, eind oktober, begin november, en ondergaan een lange schilweking. Daarna gaan ze nog eens 18 maanden op barrique en 18 maanden op fles voor ze losgelaten worden. Dit is de enige wijn die volledig barrique-gerijpt is, en volgens Stephan de enige waarvan het grondmateriaal zo goed is dat dit proces ook echt iets bijbrengt. Er worden ongeveer 7000 flessen van gemaakt. Zelfs nog voor ik walste stoof er uit het glas al een prachtig aroma op met chocolade en rijp fruit. Na walsen werd het aroma heel complex, heel fijn en versmolten, heel af eigenlijk. In de mond was de wijn eveneens zeer harmonieus, mooi fris ook en met een hel mooie wat gronderige toon. De afdronk was licht droogtrekkend en deze wijn, alhoewel perfect drinkbaar, mocht nog een paar jaartjes meer om helemaal op dronk te zijn. Dit is een indrukwekkende Taurasi, en een echte belevenis. **** dus.

     

    DSC03548.JPG

    De Historia wijngaard.

     

    We sloten deze succulente maaltijd af met een dessertwijn, de Melizie, Fiano di Avellino Passito,2010, een wijn die wordt gemaakt met druiven die aangetast zijn door Muffa Nobile, botrytis dus. Zelden zo de zon geproeft in een glas (ze scheen ondertussen ook écht), met het aroma van zoemverse honing en de smaak van gedroogde vruchten en wat amandelen, en met een heel mooi evenwicht. *** Twee grappa's brachten ons de genadeslag toe en we werden ingedommeld gereden naar een plaats die ik maar niet uit mijn hoofd kan zetten...