michelin

  • Napoli 2012: wat de Romeinen tegen die van Napels hebben, een drollige geschiedenis aan de voet van een pestzuil en sterreneten in een paleis.

    Pin it!

     

     

    Het Museo Archeologico Nazionale in Napels is één van de meest indrukwekkende musea die ik in mijn leven bezocht heb. Achter elke hoek vind je wel een beeld, een mozaïek of een voorwerp dat je onmiddellijk herkent, en dat deel uitmaakt van het collectieve geheugen van iedereen die ooit heeft opgelet tijdens de lessen geschiedenis. Voor de meer gespecialiseerden onder ons, de historici met een zwak voor Rome (ja, Bart De Wever, het is iets voor u), of de kunsthistorici in het algemeen is dit een lawine van beelden die je tijdens de cursussen in Leuven of Gent zag.

    De collectie opent met één van de mooiste verzamelingen Romeins beeldhouwwerk die er bestaan, de Farnese collectie. Tijdens de 16de eeuw, de periode van de Renaissance dus, werd de oudheid en alles wat Rome of Griekenland te maken had plots terug zeer populair. De Farnese familie, belust op macht en rijkdom, en dus op alles wat dat verzinnebeelde, begon toen met de opgraving van de Thermen van Caracalla in Rome. Dit complex van baden en sportinfrastructuur was ooit door Caracalla, één van de wredere en meer despotische keizers , opgetrokken, en bij de bouw ervan maakte hij driftig gebruik van recup-materiaal. Gelukkig voor ons verzamelde hij er een grote verzameling beeldhouwkunst, samengesteld uit delen van oudere beelden. Vandaag zijn die deel van het collectieve kunstgeheugen van Europa, en hier vind je dus, op een hoopje, de Farnese stier, dé Hercules zoals wij hem vandaag nog steeds inbeelden, een grote collectie keizersbustes die enorm is, en een groot aantal andere zeer bekende beeldhouwwerken. Eigenlijk moet je hier een touwtje rond je hoofd binden om de openvallende mond van verbazing in toom te houden, en ik vond het museum indrukwekkender dan dat van Rome zelf. Voor een Romein moet dat toch wel een beetje zuur zijn

    caracalla.jpg

    Keizer Caracalla

    Na die ene benedenverdieping ben je al behoorlijk onder de indruk, maar het moet eigenlijk nog beginnen. Wie ooit Pompeii en Herculaneum bezocht heeft zich misschien wel eens afgevraagd waarom het er eigenlijk zo kleurloos en leeg uitziet, en de uitleg is dus makkelijk: alles ligt hier. Een onwaarschijnlijke collectie gebruiksvoorwerpen, van de gewoonste tot de gekste, zowat alle mozaïeken (ook hier het ene na het andere beeld dat je bekend voorkomt), de ten dele opgegraven inhoud van één van de grote villa's van de regio die toen al een bezienswaardigheid moet zijn geweest (het touwtje rond het hoofd moest hier terug worden aangebracht) en een zeer amusante geheime kamer met erotische kunst (touwtje mocht er terug af), je wandelt van de ene wonderkamer de andere in.

    Museo_Archeologico_Napoli_660.jpg

    De alomtegenwoordige Japanners vonden de erotische kamer trouwens het leukste, leek het. Twee oudere Japanse dames stonden giechelend naar een portretje te kijken van een vrijpartij tussen sater en geit dat euh...nogal expliciet is afgebeeld, en kregen de slappe lach toen ze ineens doorhadden dat het beeld in kweste één meter verder in volle glorie stond te pronken.

    napolimuseum.jpg

    Het zal u dan ook niet verbazen dat wij enigszins vrolijk terug de straat op gingen, op weg naar ons middagrestaurant. Wij stonden te wachten op het grote plein voor het restaurant, aan één van de drie pestzuilen van Napels, en plotseling leek het alsof we in een Italiaanse film terecht waren gekomen. De zon scheen, families flaneerden in hun beste pak, en even verderop speelde een bandje een akoestische en zeer folky versie van Misirlou, een surfrock-nummer uit Pulp Fiction. Twee jongetjes, ik schat ze rond de tien jaar, en duidelijk broertjes, waren met een bal aan het spelen, onder het toeziend oog van hun ouders, toen plotseling de oudste uitgleed over een verse hondendrol en een pracht van een schuiverd maakte, en de drol mooi uitsmeerde over de volledige linkerkant van zijn kledij. Dit tot grote hilariteit van zijn broer, doffe berusting van zijn moeder en ingehouden woede van zijn vader, die hem in het nekvel greep en dirigeerde naar één van de zijstraten, gevolgd door de nog steeds schaterlachende broer en een glimlachende moeder. En nagestaard door drie glimlachende Belgen.

    In onze rug ging ondertussen de deur open van het Palazzo Petrucci, één van de beste restaurants van onze reis, trotse houder van een Michelin ster.  

     

    Palazzo_Petrucci_(Napoli).jpg

    Het Palazzo Petrucci opende als restaurant in 2007 als een initiatief van de zakenman Eduardo Trotta en de kok Lino Scarallo op het Piazza San Domenico Maggiore, in het hart van Napels. De tafels staan in de18de eeuwse stallen van het Palazzo, in een sobere maar gezellige ruimte, en het restaurant heeft een ster in de Michelin-gids. We kregen onmiddellijk een glas schuimwijn, de Prestige Rosé, Grand Cuvée Aglianico van Masseria Fratasi, een redelijk klein wijnhuis in Campania. Het was mijn eerste schuimwijn van deze druif, maar ik blijf er bij dat schuimwijnen van stevige druivenrassen verrassend lekker kunnen zijn. Hier werd het mooie frambozenfruit geflankeerd door een mooie mineraliteit en wij waren dus verrast...en vonden het lekker, net als het aperitiefhapje (foto hieronder).

    DSC03695.JPG

     

    DSC03696.JPG

    Mijn voorgerecht was héérlijk, en één van de lekkerste schotels die ik op de vijf Italië reizen al at. Battuto di calamari, ostriche e lime con tartare di vitello, carciofi e maiones d'astice was een prachtige combinatie van vis en vlees, heel fris en origneel en om duimen, vingeren, bord en servies af te likken. In de vistartaar zat inktvis, oesters en limoen en het contrast met de tartaar van kalfsvlees die er bovenop lag was geweldig. In het glas zat toen al een Greco, de Loggio della Serra, Terradora, 2009. De neus was heel rijp en overweldigend en iedereen riep direct eik, maar het etiket bevestigde het niet (later bleek het een langdurig verblijf sur lie te zijn geweest). Mooie mineraliteit ook. In de mond had hij veel structuur, mooi fruit en mooie mineraliteit, super, en om de één of de andere reden noteerde ik dat het een intelligente wijn was. Hij was op zichzelf al heel duidelijk en lekker, maar hij plooide zich prachtig rond mijn gerechtje.

    DSC03697.JPG

    De ravioli ripieni di capocollo di maiale alla genovese su guazzetto di vongole e pecorino e mirto waren ravioli's gevuld met stukjes coppa in een genovese saus, met daarover wat vongole gestrooid, en dus opnieuw wat monte e mare, maar mij hoorde je al lang niet meer klagen, alleen maar tevreden zuchten. Ook nog niet vaak zo'n lekkere ravioli gegeten, en vooral het contrast tussen de fraîcheur van het sausje van de vongole en het hartige van de ravioli zelf was verbluffend. Aan de overkant had iemand een schoteltje vis dat mij in verleiding tot moord en doodslag zou hebben gebracht, ware het niet dat ik met de eigen keuze ook zo tevreden was.

    DSC03700.JPG

     

    Tot onze vreugde herbergde de wijnkaart nog een verrassing om de vakantie af te sluiten: de Aglianico JQN104 van de mysterieuze Joaquin. Zeer complexe neus, heel elegant en heel evenwichtig, in de mond schitterend rond, maar ook heel complex en fris, met heel fijne elegante tannines. Het wwWeb weet me verder alleen te vertellen dat Raffaele Pagano in zijn Joaquin domein graag en veel experimenteert, maar wat een prachtige wijnen maakt die man ! De fles werd geledigd in het goede gezelschap van een konijn, het Coniglio laccato con salsa di porro al rosmarino pappa alla cacciatora, chips di ceci et bietola croccante. Er volgde nog een mooi nagerecht, een zoete gewurztraminer VT van Girlan, mooi, stevig en lang (ah! beschreef iemand mij zo eens...), een wandeling naar het hotel, een taxi, een vliegtuig, een hapje in Rome, en een druilerige koude nacht in België. Napoli, Ti Amo !!

  • Black Pudding and Foie Gras: The Star Inn, Harome, Yorkshire

    Pin it!

    I will allways remember my first visit to a genuine British dining pub, the Dering Arms in Pluckley Station in Kent. It was for me a magical moment, with gleaming sunlight that fell through the small windows, the smell of yesterday evening's woodfire, old fishing tools and hunt-memorabilia against yellowed walls, a friendly girl behind the bar, a big pint of fresh real ale, and then, to my utmost continental surprise a delicious dish that would put many a French restaurant to shame. That day I fell in love with that wonderful combination of two things I like so much: a traditional pub in the countryside and a good restaurant. And now, on a rainy day at the end of may we arrived in Harome, to find what I consider to be the best gastropub I ever visited: the Star Inn, owned by Jacquie and Andrew Pern.

    Image0141.JPG

    The village of Harome is quite nice, very much Yorkshire countryside, but it was raining cats and dogs when we arrived, and we found ourselves quickly back in the pub where we conquered a corner table, ready for the thirst-quenching pint of real ale, a Black Sheep. A young waiter brought us the menu's, a bloke from the local cricket team convinced us to gamble two pounds (we lost) to support the village team, and there was the comfy and oh so human, sans pretention, warm feeling that a good pub can give. Combine this with a one-star Michelin kitchen and a very very decent wine list and we were ready for a magical evening. 

    We were seated close to the kitchen, where a kitchen team worked with the silent and efficent drive of professionals. The Star Inn concentrates very much on produce from the North and does not work with fancy exported foodstuffs. Quite the contrary even, because a lot of it comes from their own farm, their own butcher in Helmsley (do you know lots of good restaurants who own a butcher ? ) and from a list of top suppliers in the area. In the cookbook by Andrew Pern he dedicates some pages to them, with Jo Campbell for the vegetables, Richard & Ronda Morritt for the asparagus, Paul Talling for the poultry and during the season for all what the hunt can produce, Alan Hodgson for the fish (directly from nearby Hartlepool) and Father Rainer Verbourg from the Benedictine Monastery for the apples. I adore this, for while I am eating I taste what surrounds me, not only the chef and his talent, but the landscape, the air and the feeling of a region. Andrew is considered to be a master in this and is absolutely briliant in combining luxury foodstuff with ordinary everyday things, but then of supreme quality.

     

    DSC02962.JPG

    But enough blabla for now, for what did we eat ? I was served one of the best starters of my life, a chicken liver & foie gras parfait with girolles and gooseberries, with a parfait made in heaven, I never have eaten so slow...The gooseberries were enveloped in a stuff that gave them a fantastic taste, I can't decipher my handwriting, but every one of them was an explosion of taste (white truffle ?). J. took the signature dish of Black Pudding and Foie Gras, and I rarely saw him happier at a restaurant table We took a bottle of Les Setilles, Bourgogne Blanc, Olivier Leflaive, 2008, made from vineyards in Meursault and Puligny-Montrachet, with a well defined nose with fruit and a certain minerality, and in the mouth a great fraîcheur, fine and light and elegant but capable of blending with my dish. **(*).

     

    DSC02970.JPG

    My main course was a woodpidgeon with peas and a mash made in heaven, but I am showing the picture of my neighbours dish, a Rare Breed Pork Rib with Seared Scallops and a brilliant risotto. By now teardrops of emotion were falling on my notes...so I can't decipher what risotto, but we were by now all in a state of culinary heaven, helped by a bottle of Jean-Baptiste Ponsot, Rully, 2008, a young and talented winemaker, with an aroma of clove and red fruit, with cooked fruit of high quality in the mouth, and supported by enough tannins and acidity, *** for me.

    About the puddings, a word of warning ! They are delicious, but the English are great pudding eaters, and the portions are quite uneuropean. And when a gourmet like me orders A taste of Star Inn Desserts in Miniature, than there is one word misplaced in this phrase. This "miniature" plate could have served our table of four, maybe even included one of the other groups, but for one overfed tourist this was a bit over the top. The price, 15£, gave unsufficient warning, and the worst thing of it all was that it was so good...so I stood fast...and was rewarded...

     

    DSC02973.JPG

     

    This dinner costed the four of us together 299 £, drinks at the bar included, and worth every penny. The service was professional and friendly, the environment very nice, and we slept in the rooms at the other side of the road. These were very expensive and far better for a romantic weekend (a bubble bath ! luxury ! seduction !) than for four overfed and slightly drunk friends, but we were compensated by a breakfast that in itself was culinary heaven and one of the best I ever had (hmmmm...maybe the Stein Inn on Skye). A chat with Andrew about food and pubs, his signature in his "Black Pudding and Foie Gras" cookbook, toppedit all up and we departed happily (and in for a bit of a walk).

    DSC02968.JPG

    I love this picture, also taken this evening. It shows how in a top restaurant even a "simple" dish like potatoes and vegetables, something you get in every pub in Britain with your meal, becomes a small work of art. As usual we at first did not touch them, until someone took a bite. They disappeared like a snowman in the Mojave desert...

     

     

     

     

      

     

  • Li Cwerneu, Huy: la cuisine intuitive van Arabelle Meirlaen

    Pin it!

    Lady Chef of The Year, 2008. 17/20 Gault Millau 2009. Eén ster in de Michelin (pas ontvangen). Drie goede redenen om naar Huy te rijden, dachten wij. Komt daar nog eens bovenop dat ik het stadje aan de Maas altijd al erg charmant heb gevonden en zelfs nu, in de vrieskou (en zonder sneeuw) geeft het een mooi "vakantiegevoel", een beetje zoals de Walen dat ervaren aan onze Belgische Kust.

    huy

                                                                                                                                    

    Wij werden heel hartelijk ontvangen met een glas champagne Tradition, Premier Cru Villedomange van Truchon-Bergeronneau, een mij onbekend huis, maar met een mooie rijke "wijnige" neus, heel evenwichtig, heel goed gestructureerd. De werkelijk zeer charmante gastheer deed ook verwoede pogingen om Nederlands te spreken, zeker bij het voorstellen van de hapjes, iets dat ik zeker in het hart van Wallonië altijd enorm apprecieer. Het is een hoffelijkheid die er vreemd genoeg nu snel opgang maakt, terwijl ze in Vlaanderen al even snel lijkt te verdwijnen (hier stond eerst een giftige opmerking over een bepaald soort Vlaming, maar ik houd mij in...). Wij kregen twee hapjes vooraf, een capuccino van langoustines, en een heel apart moleculair hapje waarin een opgerold ansjovisje werd gepaard met een dot essentie van rode biet (terre et mer, dus...). Allebei geweldig lekker en perfect om onze papillen in positie te plaatsen. 

    Omdat we ons wilden laten gaan gingen we voor het degustatiemenu van 65 euro, en dat vind ik heel redelijk voor vijf gangen. Omwille van het avontuur (wat een wijnkaart, trouwens!) gingen we voor de begeleidende wijnen, iets waarvan ik vind dat het in elk goed restaurant een even leuke belevenis moet zijn dan het menu zelf, en dat bleek ook zo te zijn. Het startschot was een soort salade van koude gemarineerde langoustines op een bedje van fruit en groentes (dit klinkt veel simpeler dan het was, over het hele gerecht lagen pareltjes met wasabi-smaak gestrooid), een explosie van fraîcheur en smaken, en eigenlijk een goede weerspiegeling van de rest van de maaltijd, waarvan ik elke keer weer vooral het evenwicht, de structuur van elk gerecht perfect vond. In het glas kwam mijn eerste verrassing, een niet naar grenache blanc smakende grenache blanc, een witte Faugères, Les Amants de la Vigneronne, 2008 van een Belgisch koppel, Christian en Régine Godefroid. Die in Faugères ook een prachtige gite bezitten, mét een proeflokaal dat zo uit de hemel komt. Hij had een hele fruitige, uitbundige, frisse neus, met toetsen van pomelo en citrus, en met geen spoor van het wat notige dat grenache blanc vaak meebrengt. Heel fijn gestructureerd, en met een erg eigenaardige droge mineraliteit die deze wijn én enorm fruitig én erg droog maakte. *** om te beginnen dus!

    Ik houd van oesters, en ik houd dus ook van lamsoor, dat vreemde plantje dat smaakt naar...jawel, een verse pas geopende oester. Het volgende gerecht startte dan ook met een blaadje daarvan, om direct het zilte element in onze mond te brengen zodat de kabeljauw au caviar d'Huile d'Argan, Chou Vert et Mousseline beter tot zijn recht zou komen. Bij dit heerlijke gerecht kwam tot mijn verrassing een licht geoxideerde wijn, een droge Cuvée Marie, Clos Uroulat, Jurançon Sec, 2005 , gemaakt door Charles Hours, één van de beste wijnmakers van de Jurançon. In de neus was hij geoxideerd, vet en "oud", met vlagen amandelen, maar in de mond bracht hij heel rijp geel fruit met een mooi mespuntje zuren, lekker droog en ook nu héél evenwichtig, en dat was echt een rode draad door deze maaltijd, zowel in het bord als in het glas. **(*) voor deze originele wijn.

    Het volgende gerecht vond ik eigenlijk het lekkerst, als je dat van zo'n succesreeks mag zeggen, en vooral om dat de combinatie met de wijn schitterend was en de perfectie benaderde. Een groentensoepje met haricots de Soisson, lardo di Collonato en Chorizo Iberico plooide zich op een bijna wonderbaarlijke wijze rond een L'R de St Chinian, 2004 van Yannick Pelletier. Yannick is een volgeling van Didier Barral en werkt dus biodynamisch en met een zo beperkt mogelijk gebruik van sulfiet. Dat resulteerde in een aroma van een eau-de-vie met pruimen, dat samen met de wat aardse trekjes van een vin naturel zich heel mooi rond de smaken van het soepje draaide. Aan tafel was iedereen het erover eens dat zo'n wijnen behoorlijk verslavend kunnen zijn, en toch was het voor de meeste hun eerste kennismaking met natuurlijke wijn.

    Ik had het dan ook heel even moeilijk met de volgende wijn, alhoewel die op zichzelf geweldig lekker was, maar de Indio 2005, een Montepulciano d'Abruzzo van de Cantina Bove leek me plots zo "gemaakt" dat het even stoorde. Maar zijn aroma van chocolade en zoethout en donker fruit was heel attractief (zo'n beetje als een one-night-stand met Dolly Parton, het is mijn type niet, maar voor één keertje...). Wat me wel reuze meeviel was zijn evenwicht, die wijn was zowel enorm fruitig en rijk als tegelijk ook heel droog, en dat vind ik mooi. Hij werd geserveerd bij een stuk Bellota-varken rôti au gros sel en venkel met aromaten en pop-corn. Vleselijk lekker !!

    Schitterende kazen uit de regio sloten af en de enige aan tafel die de zoetigheden probeerde was eveneens heel tevreden. In de mond ontploffende chocolaatjes en ander moleculair gestoei begeleidde de koffie.  

    Arabelle Meirlaen spreekt zelf van een cuisine intuitive, de meeste recensenten van een vrouwelijke keuken. Mij viel vooral het grote evenwicht op, precies dat wat ik in een wijn ook zoek: de magische lijn waarop zoet en zuur elkaar in balans houden. Wij hebben geweldig lekker gegeten, maar moesten daarna helaas met de auto naar huis zodat die Orval voor een andere keer zal zijn, Claudine. Je kan in Huy-centrum trouwens ook overnachten bij vrienden van Arabelle, hier dus. En de website van Arabelle zelf vind je hier.

    Photo 001

     

  • Koken met klompen: de Auberge du Sabotier

    Pin it!

    Diep in de Ardennen ligt een huisje waar ik graag vertoef...en liefst in het gezelschap van sympathieke lui die graag met mij de salon induiken om de Rochefort 10 populatie uit te dunnen ! Het was de tweede maal dat ik in de Auberge du Sabotier verbleef en ik weet nu weer waarom ik er de vorige keer zo'n heimwee naar had. Het is zelden om zo'n mooie combinatie te vinden van topgastronomie en gemoedelijke gezelligheid, van toerist zijn en toch ook het gevoel hebben om een beetje thuis te komen. Voor een groot deel is dat het gebouw dat prachtig ingericht is met grote haardvuren en met allerlei memorabilia volgeplakte muren, maar nog meer is dat het gevoel dat je binnentreedt in iemands eigen wereld waar elk voorwerp ook een betekenis heeft, ver van alle commercie, ver van alle fake Flamant toestanden en vooral ver van de wereld van gastronomische huichelarij die Vlaanderen soms lijkt te overspoelen.

    sabotier

                                                                                                                                 

    Luc Dewalque is de verpersoonlijkheid van de gastvrijheid (en zo goed als perfect tweetalig) en verstaat de kunst om iedere gast de indruk te geven dat hij zijn allerpersoonlijkste aandacht krijgt en tegelijk bijna mystiek afwezig te zijn als je hem niet nodig hebt. Dat is zeldzaam en omdat dat bijna een full time job is verdween hij al een aantal jaren geleden uit de keuken om Olivier Accinindus de vrije hand te geven. Olivier is een terroir-king en werd nog onlangs verkozen tot Beste Ambachtelijke Kok van België. Luc is ook Maître-Sommelier, in de jaren 90 één van de beste van België, en beschikt over en wijnkelder die aan het waanzinnige grenst (een deel van zijn voorraad ligt onder de dorpskerk). Combineer nu maar eens die drie dingen: een gastronomische terroirkeuken, perfecte gastvrijheid en intimiteit én een schitterende kelder, je zou voor minder in je wagen springen. En voor ik het vergeet, het huis geeft je dan ook nog eens stafkaarten mee om alle overbodige vet er terug af te wandelen in de schitterende omgeving.  

    Het begon met drie heerlijke hapjes in het salon, waarvan ik mij een ongelooflijk lekker mini-quichke en een superbe soepje herinner. Daarna kwam een zeer origineel en lekker gerecht met een oesterschelp op een torentje kalfstartaar, gevuld met een ravioli van oester met wat details die mijn culinair frans te boven gingen maar die mij sprakeloos lieten. Een combinatie van gemarineerde en gekarameliseerde paling en foie gras werd begeleid door een kervelsausje dat enkelen onder ons even melancholisch deed worden (er waren nogal wat herinneringen aan mama's kervelsoep). Deze schotels werden subliem begeleid door een Cheverny 2006 van Benoit Daridon *(*), complex genoeg om weerwerk te bieden en zelfs iets toe te voegen, dankzij zijn blend (sauvignon, chardonnay), zijn mineraliteit en een beetje eik.  

    luc        Luc Dewalque

                          olivier     Olivier Accindinus      

                                                                                                                                    

    Het werd nog indrukwekkender...een kalfszwezerik is maar een kalfszwezerik, maar als hij van topkwaliteit is en begeleid wordt door boontjes met truffelvinaigrette, beenmergbolletjes en parmezaanijs dan springen al mijn smaakpapillen een halve meter omhoog. Tot groot jolijt van de aanwezige heren bleken sommige dames vies van zaken als oesters of beenmerg of zwezerik zodat wij schoteltjewissel konden doen (zij minder, wij méér caloriën, en beiden gelukkig? Mars en Venus zeker ?). Een subliem (ik zit bijna door mijn superlatieven) stukje duif werd begeleid door groentebereidingen die Frank Fol zouden doen blozen en ook deze keer (eikes ! ik lust geen duif !) viel ik dubbel in de prijzen. Drie kaashapjes brachten mij vervolgens de tranen in de ogen. De begeleiding werd hier verzorgd door de Caractère 2005, een Côtes de Bourg en de topcuvée van het Chateau de la Grave. Hij was kruidig, fruitig met een zweem wierook en erg expressief, wat hem de perfecte gesprekspartner voor die duif maakte. Ik was ondertussen zo euforisch dat ik vergat de dessertwijn te noteren. Mea Culpa, ik zal nog eens moeten teruggaan ;-)

    Super-dessertjes sloten de maaltijd af, een sloot Rochefort 10's sloot de avond af. Alhoewel Luc ook een hele mooie kaart met soms stokoude digestieven heeft, met ondermeer een verzameling Madeira om u tegen te zeggen, laat ik mij hier elke keer weer verleiden door de bieren...laat iemand anders daar maar eens over bloggen. Het was een tijdje geleden dat ik nog zo'n lekker-gezellige avond had (zie hier). O ja, de officiele naam van het restaurant is Les 7 Fontaines. De Auberge ligt in Awenne, vlakbij Saint-Hubert.

  • La Gazza Ladra, Modica - Sicilië 2009

    Pin it!

    Wie van plan is om een culinaire ontdekkingsreis door Sicilië te maken, kan moeilijk beter van start gaan dan in La Gazza Ladra, het Michelinster-voerende restaurant van het Hotel Palazzo Failla in Modica. In dit uitstekende restaurant roert kok Accursio Craparo de lepel en hij doet dat op een bijna briljante manier, maar de cherry on the cake was voor ons de aanwezigheid van sommelier Shingo Nagaj, een japanner met een zeer eclectische smaak en grazie alle grandi doti comunicative...interessante suggerimenti "emozionali", poco dogmatici. Hij liet ons kennis maken met enkele pareltjes van Siciliaanse wijncultuur.

                                                                                                                                     

    gazzaladra

                                                                                                                          

    Ook op zichzelf was de avond nogal, euh, apart. De lokale Rotary had deze avond uitgekozen voor haar jaarvergadering en zelden zag ik zoveel bontjassen bijeen (een blijkbaar geheel onbestaand taboe in Sicilië). Gedistingeerde heren hielpen oudere maar zeer stijlvolle en ijdele dames op hun plaats en voor onze ogen zagen wij oud en nieuw geld door elkaar mengen. Bovendien vulde deze verzameling lokale middenstanders het restaurant volledig en werden wij in de hal geplaatst, ook al een wat aparte ervaring. Om het goed te maken was de service echter uitstekend en toen Shingo doorhad dat hij een tafeltje wijnliefhebbers had binnengekregen zat hij meer bij ons dan bij de Rotary.

    Dat Shingo wel houdt van het wat meer ongebruikelijke werd al duidelijk bij de keuze van het aperitief: een spumante pinot nero van Tasca D'Almerita, uit het grote domein Regaleali van de familie Tasca, wiens wijnen me nog maar zelden teleurstelden. Dit was best wel leuk, zo'n beetje een Bourgogne met bubbles. Een doorgedreven studie van de wijnkaart (400 referenties) leverde de eerste verrassingen op: er wordt hier een zeer bescheiden opslag gehanteerd en dat verleidt tot het kiezen van mooie wijnen zonder wenkbrauwgefrons aan de vrouwelijke zijde van de tafel. De eerste drie gerechten werden begeleid door de Grappoli del Grillo 2007 ©©© van Marco De Bartoli. Marco De Bartoli is een ex-autoracer en een verzamelaar van snelle oldtimers die in 1978 het domein van zijn ouders overnam. Hij is een marsala-liefhebber pur sang, één van de grootste voorvechters van deze wijnstijl, maar hij was ook één van de eersten om kwaliteitswijnen te maken met de lokale druivensoorten grillo en zibibbo...en wij hadden de eer om met deze flessen onze Siciliaanse witte wijn spits te kunnen afbijten. 8 maanden barrique bezorgden deze wijn zijn mooie goudgele kleur. In de neus wit fruit, een beetje als een nog neit helemaal rijpe meloen, fraai bittertje ook; mooi rond fruitig middenstuk, iets complex mineraligs dat waarschijnlijk eerder van het hout kwam, kortom een zeer lekkere wijn die in het glas ook positief evolueerde. Hij begeleidde een Paesaggio Ibleo met geitekaas uit Ragusa, heel breed en complex, een Spaghetti con spremuta di Sicilia, pasta met tonijn, erg zout en erg wild en een geweldig lekkere L'Arancino, een nationaal gerecht maar hier erg verrassend gemaakt (een bol risotto met een rond kapje dat je moest doorbreken om de aroma's te bevrijden).

    Voor de Pesce Azzurro al profume di Carbonelli raadde Shingo ons een andere wijn aan (ik denk dat hij ons hem vooral wilde laten proeven). De Zibibbo Integer 2007 ©©(©) was mijn eerste kennismaking met deze Siciliaanse druif. Deze wijn wordt gemaakt op het eiland Pantelleria, bekend voor zijn zoete moscato's die met dezelfde druif gemaakt worden. Wij proefden kruidig en exotisch fruit en dachten eerst aan een verwant van de traminer tot Shingo ons corrigeerde. In de mond heel veel structuur en karakter, bittere witte pompelmoesschil ook en veel volume, een beetje als een natuurlijke wijn (hij was ongeklaard en ongefilterd, wat ongewoon voor een witte).

    De topper kwam echter samen met het hoofdgerecht, een verrukkelijk stuk speenvarken (Maiolino nero dei Nebrodi con fagioli borlotti e sanapu). De Guardiola 2006 ©©©(©) van het Tenuta delle Terre Nere is een Etna Rosso, een appellatie voor wijnen die worden gemaakt op de flanken van de Etna, op één van de vreemdste terroirs van de wereld. Het domein is het privé-project van Marc De Grazia, één van Italië's bekendste wijnmensen, eigenaar van een groot exportbedrijf en consultant voor een 90tal domeinen. De nerello mascalese druif groeit hier op een ondergrond van lava en vulkanische as. Hij wordt meestal geblend met de nerello cappuccio (hier maar 2%). Marco is een amateur van grote Bourgogne's en hij past hier een redelijk korte schilweking toe om de wijn licht en levendig te maken. De Guardiola wijngaard is één van de hoogst gelegen wijngaarden van Europa en bijna alle stokken zijn pre-phylloxera, aangeplant in 1917 en 1947. De nog wat jonge wijn had een neus die ik nog niet vaak heb ontmoet (staal, bloed, wat verborgen fruit...) maar was in de mond fruitig en levendig, héél lang en geweldig lekker combinerend met het varken. Ondertussen waren wij en Shingo er ook achter gekomen dat Filippo van het Leuvense 'A Zamara een gemeenschappellijke kennis is en werden de relaties steeds hartelijker.

    DSC00099

    Tijdens de groepsfoto werd de geheime identiteit van Rick bijna onthuld door een geniepig vingertje.

    Als dessertwijn koos Shingo voor de Khamma ©©, een Moscato Passito di Pantelleria 2002 van Salvatore Murana, ook al een vinologische rariteit. Eveneens gemaakt met zibibbo, maar onderworpen aan 30 à 40 dagen schilweking (da's lang), gevolgd door 60 tot 80 dagen alcoholische fermentatie (da's heel lang) en twaalf maanden Alllier eik. Hij had een nootbruine kleur en een heel speciaal aroma dat niemand echt kon thuisbrengen en waarvoor ook ik de woorden niet vond. In de mond was de wijn fris en zoet, goed uitgebalanceerd en nootachtig en lekker.  De verdere avond werd gevuld door allerlei strafs...voor wij terug sukkelden naar ons hotel in Ragusa Ibla om er de slaap der slapen aan te vangen.

  • Het grote winebaroverzicht van WeinGourmet: Brussel

    Pin it!

    Na Vlaanderen komt, zoals beloofd Brussel: 

    weingourmetbars

     

    De beoordeling van de wijnkaart van elke bar wordt weergegeven met flesjes die ik hier vervang door sterretjes, de kwaliteit van de keuken door de letter F (van Feinschmecker).

    (*) beperkte keuze

    * aanbod en service zijn voldoende

    ** goede wijnkaart, goede service

    *** idem, maar zeer goed

    **** excellent

    ***** perfect

    f eenvoudige snacks

    F keuken en comfort stijgen wat boven de middelmaat uit

    FF zeer goede keuken, goede service, aangename omgeving

    FFF kreatieve keuken, zeer goede service, opmerkelijke omgeving

    FFFF uitzonderlijk goed

    FFFFF perfect

    En hier komen ze dan:

    Caffé al Dente: Rue du Doyenné, 1180 Ukkel, www.caffealdente.com

    *** f

    "500 wijnen, uitsluitend Italiaans...met een meerprijs van 10 euro...10 open wijnen per glas aan de bar die elke dag wisselen...een moderne sfeer en een enthousiaste ploeg"

     

    Chez Marie: Rue Alphonse de Witte 40, 1050 Elsene.

     

    *** FF(F)

    "overwegend Franse wijn en spijs...mediterrane keuken met een Michelin-ster...400 wijnen, waarvan 35 per glas...ook andere jaargangen van Bordelese Grands Crus"

     

    Le Delecta. Rue Lannoy 2, 1050 Elsene.

     

    ** f

    "meer dan 200 wijnen, korrekt berekend...20 per glas, geregeld wisselend...vooral Frans…"

     

    Oeno TK: Rue Africaine 29-31, 1060 St Gillis, www.oenotk.be    

     

    ** f

    "wijnen uit de hele wereld, met 80% uit Europa...eigenaars die verliefd zijn op wijn...klassiekers zowel als ontdekkingen...op jeudi vin mag je je eigen fles meebrengen met een stopgeld van 6 euro..."

     

    Scirocco: Chaussée de Vleurgat 50, 1050 Brussel, www.sensum.be  

    *(*) F

    "6 rode en zes witte per glas...grote namen als Sassicaia maar ook interessantere ontdekkingen met een betere prijs/kwaliteitsverhouding...120 wijnen...fijne keuken..." 

     

    Vini Divini - Enoteca : Rue du Berger 28, 1050 Brussel, www.vini-divini.be

     

    **** f

    "heel klein, met maar 20 plaatsen en lang op voorhand volzet, maar met 1500 wijnen, waaronder de allergrootsten..."

     

    Winery : Place G. Brugmann 18, 1050 Brussel www.winery.be  

     

    **(*) f

    "winebar en wijnhandel...250 wijnen, met 60% Franse en de rest vooral uit Portugal en Spanje...10 wijnen per glas, voortdurend veranderend..."

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

                                                                                        

  • Kasteel met pretentie

    Pin it!

    Zeggen de naam Martijn Soen en Stefaan Camerlinck u iets ? Nee ? Dan bent u nog niet langs geweest bij wat in korte tijd één van de culinaire toppers van België is geworden.

    Het Kasteel Withof in Brasschaat riep bij mij al van bij zijn ontstaan enigszins tweeslachtige gevoelens op. Ik hoorde van in het begin de meest waanzinnige geruchten over de wijnkelder die één van de beste van België zou zijn, over de twee piepjonge maar zeer getalenteerde sommeliers (voilà, nu zeggen die namen u wél iets), over de keuken die vernieuwend en gewoonweg perfect zou zijn (twee sterren in de Michelin) en over het kader en de bediening die dat dan ook nog allemaal waard zou zijn. Helaas hoorde ik ook over de prijzen (verduiveld duur) en de link met Brasschaat met zijn villa's, zijn rijke hollanders en zijn pfaff's maakte nu niet dat dit direct een plek was waar ik perse naar toe wilde. Mijn lokale verdeler, Burovorm, had echter goed gewerkt in 2007 en mocht kiezen...

    Ik heb dit nog niet vaak gezegd van een restaurant: het was perfect. Ik heb in mijn leven nog niet vaak zo goed gegeten (mijn Hof van Cleve experience werd gesaboteerd door een sinusitis), om niet te zeggen nooit. Alles was in orde, van de bediening, het kader tot wat er in bord en glas kwam. Indrukwekkend. Ik at de gebraiseerde kalfswezerik met witlof, zoethout en koffie: verbluffend. De jonge duif uit Anjou met met wortel, sinaasappel en dadels deed me bijna in snikken uitbarsten. Mijn dessert, een bikini van taleggo kaas was goddellijk.

    We dronken twee wijnen en ik heb nog nooit in mijn leven zo hoge scores gegeven aan twee flessen tijdens één maaltijd. Mijn eerste was een witte Arbois Pupillin van Emmanuel Houillon uit 2000, een natuurlijke wijn van de opvolger van Pierre Overnoy, de pionier van de wijnen zonder sulfiet. Hij was troebel en goudgeel van kleur. Het zeer complexe aroma was ragfijn en elegant en ontzettend precies en van een zeer grote klasse. Zoals het hoort een heel mooi ouillé  toetsje dat de Jura wijnen zo mooi en apart maakt. In de mond was hij kurkdroog, fijn, apart en eigenzinnig, zeer evenwichtig en absoluut op dronk. Voilà, ♥♥♥♥ en dus direct één van de beste wijnen die ik al dronk. Hij combineerde perfect bij de kalfswezeriken, ook heel complex van smaak (en bedankt, mijnheer de sommelier, voor het basisadvies en uw steun voor deze een beetje gedurfde keuze). Je vindt de wijnen van Houillon bij TrueGreatWines in Pécrot.

    Onze tweede wijn was een oude liefde, maar dan in een mij nog onbekend jaar: de spätburgunder spätlese Burkheimer Feuerberg 1998 van weingut Bercher. Ik houd al heel lang van spätburgunders én van de Bercher's die er heel sterk in zijn. Ik heb van deze wijn alleen opgeschreven dat hij perfect was. Hij was al wat bruinig van kleur en ik kreeg even schrik toen men hem uitschonk, maar dit is van een zo waanzinnig hoge lekkerheidsgraad dat je er stil van wordt. ♥♥♥♥♥ dus... Hier vragen ze binnen tien jaar het dubbele voor. Ik kocht mijn Bercher collectie deels op het domein, maar in België vindt je ze bij Langbeen.  

    Het Kasteel Withof is duur. De wijnen op de wijnkaart zijn voortreffelijk maar ze zijn ook duur. En toch geef ik u, tegen alle Chateasanspretention-idealen in, het volgende advies: spaar, troggel af, chanteer, ga de geregelde misdaad in of wordt wijnjournalist (hmm...dat is er misschien iets over) en ga hier eens eten: het is een belevenis. Of doe zoals ik: zoek u een sponsor. De mijne is de maker van de beste kantoorstoelen ter wereld...

    bild-quer-1