michelingids

  • Cuisinémoi, culinaire verfijning aan de voet van de Citadel (ofte "Un Glou à Namur").

    Pin it!

    Aan de voet van de machtige citadel van Namen, in de smalle Rue Nôtre-Dame, ligt een restaurant dat mij al bij het binnenkomen deed denken aan het Parijse Glou: een lange smalle konijnenpijp, een hoge tafel aan het uiteinde, en helemaal achteraan een zicht op de keuken via een raam. Doe daar dan nog eens een wijnkaart bij die even goed is als die van Glou, een keuken die een beetje anders is, een beetje verfijnder, maar minstens even lekker, en even sympathieke mensen in de zaal, en het enige dat je nog mist is de stroom toeristen en bobo's die het Parijse resturant wat extra cachet geven. Namen is dan ook de administratieve hoofdstad van Wallonië en de Namurees heeft de reputatie wat meer bourgeois, wat stijver en wat elitairder te zijn dan veel van zijn Belgische taalgenoten.

    Eén blik op de kaart volstond om ons te laten gaan voor de full monty met vijf gangen (70 euro), en de reputatie die het restaurant heeft op het vlak van wijn was voldoende om te opteren voor de begeleidende wijnen, en we werden in geen enkel opzicht teleurgesteld. Ik heb trouwens zelden zo'n goede "food-wine pairing" gezien, de combinaties waren verrassend en elke keer weer verbluffend.

    Nadenken over het menu hadden wij gedaan met een glas Drappier, altijd een goede starter, vind ik, maar de wijn van de eerste gang, de Cube de saumon fumé aux algues, avec lentilles, saucisse de Morteau, mousse de pommes de terre à l'huilde truffe blanche... was onmiddellijk een mooie verrassing: een Zuid-Afrikaanse sauvignon blanc uit Stellenbosch, de Sterhuis 2011, en dat zag ik ze bij Glou nog niet doen. Een zeer zachte wijn was dit met een prachtige mineraliteit, héél erg lang in de mond, en een schitterende combinatie met het gerecht dat subliem was: zelden zo'n mooie combinatie van smaken gezien, waarbij elk element het andere omhoogbracht, en de wijn was daar een wezenlijk bestanddeel van. Ik mocht al direct mijn vooroordelen rond sauvignon blanc én Zuid-Afrikaanse wijn herzien. www.sterhuis.co.za Dat er in Zuid-Afrika een nieuwe beweging ontstaan is rond een meer non-interventionistische, natuurlijke manier van wijn maken, wist ik al, maar het was de eerste echte kennismaking. De wijnen van Sterhuis zijn te koop in Roeselare: www.kaapsewijnen.com http://www.theswartlandrevolution.com/

     

    cuisinemoi 003.jpg

     

    De tweede gang, de Noix de Saint-Jacques grillées, avec croustillant de pied de porc, salade de chicon, mayonnaise câpres et gingembre, bevestigde het hoge niveau van de keuken van Cuisinémoi. Opnieuw een superbe combinatie van smaken, een geweldige complexiteit, en elke hap was een genot (lang geleden dat ik nog zo traag gegeten heb, als om elk moment zo lang mogelijk te trekken). Hierbij kwam een La Sorga 2009, een blend van de zeer interessante Mauzac druif (Vieilles Vignes) en Chardonnay, uit de Limoux. De neus was eerst eerder neutraal, de wijn had even tijd nodig, maar in de mond zat drop, ijzervijlsel, superbe gedroogd fruit en hij voegde als het ware nog een dimensie toe aan het gerecht. Opnieuw geweldig gecombineerd ! Antony Tortul, de wijnmaker, kende ik nog niet, en ik beschouw dat als een gat in mijn wijncultuur: http://www.salondesvignerons.be/domaines/sorga.htm. Stilletjes aan begon ik mij af te vregen wie haar leveranciers waren...

     

    cuisinemoi 004.jpg

     

    maar bij de volgende schotel, viel mijn euro. De verrukkelijke escalope de ris de veau de coeur "meunière" avc tartare de crevettes, jeunes oignons fanes, tempura au saté de Chine, etc, werd begeleid door een gamay van David Dupasquier, uit de Savoie, de 2009. In mijn ogen is Wouter De Bakker, www.terrovin.be, één van de beste sommeliers van België en uiterst sympathiek omdat hij de wijnen die hij het meest bemint ook verkoopt ! Op dat moment sprong er trouwens een vonk over met de beminnelijke sommelière van Cuisinémoi, en vanaf dan kon er niks meer fout gaan tussen haar en mij ! De wijn was één van de beste gamay's die ik ooit dronk, en ik heb al wel eens gelezen dat een topgamay soms heel dicht bij een pinot noir aanleunt, en dat was hier dus het geval. Licht, fijn, complex én héérlijk, een **** wijn !

    Ondertussen was men ons vanuit de keuken komen melden dat er een ongelukje was gebeurt met de patrijs, en zouden we misschien genoegen nemen met de chevreuil ? Geen probleem uiteraard, maar even later vroeg één van de tafelgenoten of dat lekker was, eekhoorn (ecureuil). Een paar slappe lachen later, en wilde verhalen over 200kg grote eekhoorn's met gewei, kwam er in het glas een stevige knaap uit het zuiden, de Pierre de Lune 2008 van Yvan Soto (Le Terre des Mallyces)..., een Vin de Pays des Cotes Catalanes, met 80% syrah en 20% carignan (100 jaar oude stokken). Fruit en zwarte chocolade overheersten de eerste neus, en in de mond ging een heel goed evenwicht gepaard met een heel stevig karakter. Een jerommeke van een wijn mét diepgang en een heel mooie evolutie in het glas. Een eekhoorn waardig... 

    Het sublieme dessert was een spel tussen zoet en zuur en werd begeleid door een zoete wijn uit de Gironde, een 100% semillon, de Espérance d'Automne, van het piepkleine Clos de Mounissens, één van die stijfkoppen die in de Bordeaux werken maar op een bepaald moment zo anders waren dat ze in ruzie kwamen met de autoriteiten en dan maar begonnen te bottelen onder de naam Vin de Table. Eén van de verzamelnamen voor dit soort wijn is vin naturel, bij gebrek aan beter, en de sommelière gaf me nog mee dat ze zelden of nooit die benaming gebruiken wanneer ze de wijn aan tafel presenteren, en zelfs het vertellen dat de wijn van bio- of biodynamische oogst komt doen ze niet meer. Ze heeft geen zin in discussies, de mensen komen naar hier om een fijne avond te hebben en niet om te bekvechten, en ze heeft al gemerkt dat die wijnen er qua appreciatie toch uitspringen omdat ze zo goed samengaan met de keuken.

     

    Omdat de vonk echter zo goed oversprong kregen wij toch nog een glaasje Brut Nature van Drappier, de ongedoseerde versie, en een zeer lekker glas champagne. Ermee starten, en er ook mee stoppen, wat een goed idee !

    Namen is een mooie stad, de citadel is naar het schijnt een bezoek waard, en Cuisinémoi is een toprestaurant. Waar wacht u nog op ?

     

    Citadelle_de_Namur_et_parlement_wallon_de_nuit.jpg