milazzo

  • Een bezoek aan een Zwarte Madonna, een zicht op de Stromboli en de Faro van Palari - Sicilië, 2011

    Pin it!

    Wij vertrokken 's morgens vroeg, in de gietende regen en dus enigszins teneergeslagen, naar Tindari voor een dosis cultuur en een beloofd mooi uitzicht. Naarmate we Taormina naderden zonk onze hoop gelijkmatig met het stijgen van het waterniveau op de autostrade, maar toen staken we over naar de andere kant van Sicilië en plots reden we het kronkelende bergwegje naar Tindari op in een blakende zon en onder een blauwe lucht. Niet veel later zaten zeven Belgen als salamanders op een rots op te warmen.

    Tindari ligt op een hoge heuvel die uitkijkt op de Tyrrheense Zee. Vandaag kan je er de ruïnes van de Grieks-Romeinse nederzetting die er lang heeft gestaan bezoeken, mar ook het Heiligdom van de Zwarte Madonna van Tindaris ligt hier en dat is een populaire bestemming voor Siciliaanse pelgrims. Tindari zelf werd in 396 voor Christus gesticht door de Grieken en bevolkt door overlevers van de Peleponnesische Oorlog. Nadat ze door de Spartanen werden verdreven uit hun woongebieden vestigden ze zich eerst in Messina, hier een goede 40 kilometer vandaan, maar onder druk van dezelfde Spartanen trokken ze verder en vestigden ze zich hier. Hun stadje groeide al snel aan tot een goeie 5000 inwoners en bleek van groot strategisch belang door zijn goed verdedigbare ligging en het uitmuntende uitzicht. Na een rol in de oorlog tussen Carthago en Rome werd het Romeins, speelde nog een rol in de burgeroorlogen en werd dan later achtereenvolgens door de Arabieren, Frederik II van Aragon en Barbarossa verwoest.

    De ruïnes dateren voornamelijk uit de Romeinse tijd. Het amphitheater, de baden, de tabernae, de "winkelstraat" zijn allemaal erg interessant maar het meest indruk maakte voor mij de ligging en het zicht over de Tyrrheense Zee. In de verte liggen de Eolische eilanden met nog een actieve vulkaan, de Stromboli, en het vroeg weinig fantasie om je hier in te beelden hoe triremen, snekken, galeien en xebecs hier voorbij voeren, kijkend naar het rijke Sicilië dat ze zouden bezetten. Wij wandelden over Romeinse kasseien en bewonderden de vloerverwarming van een villa en de mozaïekvloeren van de baden en binnenkoertjes van Romeinse villa's.

    DSC02365.JPG

    Het is als toerist echter gemakkelijk te vergeten dat de meeste Sicilianen hier niet kwamen voor de Romeinse ruïnes maar voor de Zwarte Madonna, en dat Tindari meer een bedevaartsoord is dan een toeristische trekpleister (alhoewel de stalletjes met prullaria je daaraan wel herinneren).

    Nigra sum sed Formosa

    madonna.jpg

    "Zwart ben ik, maar mooi." Waar de Zwarte Madonna oorspronkelijk vandaag komt is onduidelijk. Waarschijnlijk werd ze door de Byzantijnen in een periode van iconoclasme (een soort orthodoxe Beeldenstorm) verkocht of weggegeven en door Siciliaanse scheepslui naar hier gebracht. Voor Sicilië, met zijn zeer gemengde bevolking met veel Arabisch bloed, staat ze symbool voor Afrika waar het eiland uiteindelijk niet ver af ligt. De kerk is niet van de mooiste, een soort mengeling van neo-byzantijnse en Italiaanse kitsch, maar goed, wie vlakbij Scherpenheuvel woont moet daar nu niet te hard over klagen.

    Na deze dosis cultuur was het weer tijd voor een dosis culinair vermaak en daarvoor reden we naar Milazzo, waar chef Franco Cafeo op ons wachtte. Het restaurant Piccolo Casale ligt in een klein zijstraatje van de kaai van Milazzo, in een oud herenhuis, en is gezellig en klassiek ingericht en duidelijk wat gastronomischer en deftiger dan de restaurants die we tot nu toe bezocht hadden. De manier van werken was echter dezelfde: we kregen weliswaar een kaart in de handen gedrukt maar onmiddellijk stond de chef aan tafel met suggesties die wij in dank aanvaarden (op enkele dames na die er van profiteerden om maar één gang te nemen). Hij bracht ons ook naar de wijnkelder waar wij de dure afdeling (Piemonte en Toscane) links lieten liggen en ons concentreerden op Sicilië. En waar onze arendsblik al snel de fles der flessen zagen liggen: de Faro van Palari. 

    DSC02399.JPG

    Wij startte echter met de Noblesse Brut van Benanti zodat we nu ook hun schuimwijn aan onze lijst proefnota's van Benanti konden toevoegen: in de neus bracht hij iets van van die harde citrussnoepjes en in de mond was hij mooi strak, opnieuw met heel sterk citrus, en een mooie frisse afdronk. Culinair een heel interessante schuimwijn en we waren blij hem geproefd te hebben. ***, dus. Ondertussen verschenen de eerste hapjes op tafel en als primi kwamen achtereenvolgens een bordje tonijn uit blik (hele goeie) met aubergine en stoccafissa met zongedroogde tomaten, eveneens erg lekker. De Ferrari Catarratto Etna Bianco 2009 *** was een eerste goede begeleider, met een hele brede neus met bijenwas en honing, en in de mond tegen het mollige aan met een heel lange afdronk. Ons leek hij geëikt maar het etiket beweerde van niet maar hij werd zeker gemaakt met erg rijpe druiven, dat proefde je. Van experimenteren zijn wij niet vies en dus veranderden we van wijn voor de pasta alla bottarga met de Rami 2009 van Cos. Ik vind dit persoonlijk één van de grote witten van Sicilië en drink zowat alles van het huis Cos graag en deze fles was geen uitzondering. Een oranje-achtige kleur, een complexe en fijne neus, appelsien, en ook in de mond heel complex, lang en goed gestructureerd. Eveneens ***, maar eigenlijk toch nog iets interessanter dan de vorige.

    DSC02397.JPG

    Palari is het domein van Salvatore Geraci, architect, antiekkenner, politicus en professor, en wordt door hem en zijn broer Giampiero uitgebaat. Het domein maakt één van de beste rode wijnen van Italië, de Faro, en het was die fles die hier op tafel verscheen, samen met een schitterend stuk tonijn. De Faro 2006 opende met een heel intense maar interessante en fijne neus, heel wild maar van een prachtige complexiteit. In de mond was hij al even fijn, heel complex ook, met tonen van verstorven wild maar ook van kersen en met een ongelooflijk lange nadronk. De wijn leek eerst heel straf, maar hij ligt dichter bij een grote pinot noir dan bij een cabernet, en het is één van de beste flessen die ik ooit dronk en zonder twijfel de allerbeste Siciliaan. Deze blend van 50% nerello mascales met acitana, galetana, core e'palumba en nocera, vergeten Siciliaanse druivenrassen, kreeg van mij ****(*) en schurkte aan tegen de absolute perfectie. Een fles die elke wijnliefhebber éénmaal in zijn leven zou moeten drinken. Hij is duur maar niet belachelijk duur en de prijs/kwaliteit is eigenlijk zeer correct.

    DSC02401.JPG

    De baai van Milazzo