moezel

  • Heymann-Loewenstein, Winningen, Mosel (of de relativiteit van het woord "duur")

    Pin it!

    Deze blog moet een beetje gaan oppassen met zijn naam. Het is al de tweede keer op korte tijd dat ik ga posten over riesling en en over een fles die niet bepaald goedkoop is. Maar er is een verschil, en zeker in wijn, tussen betalen voor naam of etiket en betalen voor arbeid. En al wie zich afvraagt waarom sommige rieslings van de Moezel zo duur zijn moet eens gaan kijken bij de Steillagen van deze regio, waar de wijngaarden zo steil zijn dat je er letterlijk kan afvallen. Wijnbouwers met dat soort gronden (en dat zijn toevallig wel de beste) moeten in hun wijngaard werk verzetten dat verschrikkelijk intensief en ook best wel gvaarlijk is, met heel lage opbrengsten. Je betaalt hier dan ook geen high-tech installaties, géén kunstmest, géén x-icides, geen dure marketing en geen dure Mercedes, maar pure, onvervalste "bloed, zweet en tranen" arbeid. En gezegend is de zeldzame wijnbouwer die zich in een positie bevindt dat hij genoeg geld kan vragen om er dan nog een klein beetje aan te verdienen.

    En ik spreek hier niet over de 150 euro van een fles Chateau Beaubeau vol pretentie,  maar over een eigenlijk erg bescheiden 39 euro voor een fles vloeibaar gesteente, de Uhlen "L" Schieferformation Laubach 2006 van het domein Heymann-Loewenstein. We proefden hem tijdens een degustatie met Luc Hoornaert van Swaffou, de importeerder.

    heymann

    Reinhard Loewenstein is een wijnmaker van de vijfde generatie, werd geboren in 1953 en is begonnen met het verbeteren van de Wereld in Parijs in het begin van de jaren 70 waar hij probeerde het communisme, de Parisiennes en de Franse wijn te omhelzen. Hij keerde terug naar Duitsland om landbouwwetenschappen te gaan studeren en begon zich te concentreren op het verbeteren van wijn in plaats van wereld. Hij is een fanatiek gelover en voorvechter van terroir en perceelselectie, een voorstander van minimaal gebruik van techniek in de kelder en papa van enkele van de lekkerste flessen van de Moezel. Hij aanvaard de voordelen van de traditie en werkt met de grote traditionele houten vaten om de wijn te laten rijpen, na experimenten met inox; maar hij bouwde ook een reusachtig windorgel om "positive vibes" door zijn kelders te laten stromen tijdens de gisting. Sommigen noemen hem de "wijnfluisteraar"...

    Wij proefden en roken limoen en iets petrol-achtigs, naast een heel mooie mineraliteit. In de mond schitterend, met een prachtige, uit het glas opspringende fraîcheur. Wat een fruit, wat een zuiverheid en wat een karakter ! Hier kan je zien waar hij vandaan komt. ©©©©

    heymann2

       

     

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Philipp en Eva.

    Pin it!

    Om van Rheinhessen naar de Moezel te springen riep Gerd de hulp in van de Liefde, en wel in de persoon van Philipp Wittmann, de lucky bastard die de godin van de Moezel, Eva Ansgar-Clüsserath, aan de haak sloeg. Beide zijn uitermate getalenteerde wijnmakers die momenteel met hun dochter heen en weer hossen tussen hun twee wijngaarden, zich afvragend hoe ze dat gaan volhouden....

    schieferkalkstein

    Over Eva en haar wijnen schreef ik hier al uitgebreid, dus ik laat u vooral kennis maken met Philipp Wittmann, een ernstig man. En dat proef je ook aan zijn wijnen, die strak en ernstig zijn, helemaal anders dan de vrolijkaards (niet pejoratief bedoeld) van bijvoorbeeld Geil. Philipp, geboren in 1974, groeide op op het wijndomein van zijn ouders, werd grotendeels opgeleid in de Pfalz en kreeg al vroeg net zoals zijn vader ooit voor hem de verantwoordelijkheid voor de kelder en het wijnmaken. Dat bleek een goede beslissing, want in 2003 bekroonde het Duitse wijntijdschrift WeinGourmet hem tot Nieuwkomer van het Jaar.

    Het domein Wittmann telt zo'n 25ha met vooral riesling, sylvaner en pinot's, en de ondergrond bestaat uit een mengeling van verbrokkelde zandsteen, klei en leem. Sinds 1990 werkt het 100% biologisch, sinds 2004 biodynamisch. Het is momenteel één van de beste domeinen van Rheinhessen. Op de website krijg je een leuke rondleiding door Philipp zelf. Wij proefden deze avond de Riesling Trocken 2008 (10,65 euro). In de neus vooral frisse citrus, een beetje ingehouden en strak. In de mond frisse zuren, maar tegelijk rijp en fruitig en toch ook streng en strak. Er zitten een beetje restsuikers in de wijn, maar ze zijn nauwelijks merkbaar en zeer goed ingekapseld. Ik gaf hem *(*), geen superscore, maar ik val dan ook gewoonlijk meer voor de stijl van Eva, wiens terroir uit pure leisteen bestaat en die dus hele andere rieslings maakt.

    Eva Wittmann-Clüsserath und Philipp Wittmann

    Van haar dronken we de Riesling Steinreich Trocken, 2007 (14,1 euro). In de neus kreeg je mooi fruit maar ook een dekentje van reductiviteit, een beetje een stinkerdje dus, maar dat verdwijnt later. In de mond was hij fruitiger en ronder dan die van Philipp, maar ook complexer en wat mij betreft ook langer. Vooral na een minuutje in de mond wordt de wijn plots heel zwoel, wat geheimzinnig zelfs, en heel complex. Volgens Gerd normaal, Riesling zit in de lengte, niet in de breedte, maar mij ontlokte het de volgende gedachte. Als wijnen het karakter van hun maker weerspiegelen, dan ben ik razend benieuwd wat voor iemand die Eva eigenlijk is. Ik zal het wel nooit weten, maar ik hoop dat ik uw fantasie genoeg op hol heb gebracht om spoorslags naar Merchtem te trekken...

    wordt vervolgd...