montepulciano

  • De suprematie van het blanke ras ? Alvast in de Marche !

    Pin it!

    Zo, maar direct even een compromitterende titel voor onze laatste degustatie! Ons aller CSP-lid Ghil ging op vakantie in de Marche, en zoals het hoort, viel hij allerlei wijnboeren en -winkels lastig om er een uitgelezen selectie mee samen te stellen rond het thema Marche, een erg mooie regio trouwens, zonder massatoerisme.

    marche
    De wijnregio Marche is het bekendst voor zijn amfora-vormige flessen Verdicchio, dorstlessende bulkwijnen die decennia-lang ontelbare pizzeria's en trattoria's onveilig maakten (het witte equivalent van de chianti-mandfles). De laatste tijd is er echter zoals op zoveel plaatsen in Italië een echte kwaliteitsrevolutie aan de gang: in het overzichtsvolume van de Gambero Rosso klasseerde de Marche zich als 8ste op in totaal 23 regio's.

    In wit is de overheersende druivensoort de verdicchio. Er worden lichte, frisse limoenachtige wijnen meegemaakt die zeer goed combineren bij de zeevruchtenschotels van de regio, maar de betere producenten bereiken steeds hogere niveaus en meer en meer verdicchio's vervoegen de rangen van de betere witte Italiaanse wijnen. Van de twee DOC's is die van de Castelli di Jesi de grootste, en de kleinere Matelica DOC onderscheidt zich vooral door een grotere aciditeit. Er wordt ook witte wijn gemaakt met internationale varianten als de chardonnay, maar ook hier zijn de lokale varianten het interessantst, met naast de verdicchio vooral de pecorino als druif met nog veel potentieel.

    In rood is de regio minder groot. De DOC's Rosso Conero (100% montepulciano) en Rosso Piceno (sangiovese en montepulciano) zijn aardig, maar kennen weinig uitschieters.

    Het volledige overzicht van de degustatie vindt je op de website hier dus, maar hier komen de highlights.

    Garofoli, Serra Fiorese, Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico Riserva, 2004

    In de neus herkenden we vooral limoen en mineralen, heel kruidige, diepe en ernstige wijn, die na opwarming wat deed denken aan zachte spierzalf; in de mond een heel elegante start, dan even mollig, daarna zeer complex evoluerend; ongelooflijke afdronk: héél sterk YYY

    Cambrugiano, Belisario, Verdicchio di Matelica Riserva, 2004

    In de neus eerst vooral fris, met lijsterbes, takjes, mandarijntjes, na opwarmen bijna als een Speyside whiskey. In de mond zéér elegant en fijn, lekker fris, met een aangename wat toasty afdronk die wat aan champagne deed denken; YY

    Ciprea, Pecorino, San Savino, Offida DOC, 2006

    In de neus eerst passievrucht, kisten vol passievrucht!, bijna een beetje monotoon, maar na enkele minuten kwamen er mineralige elementen die zowaar wat aan een Moezel-riesling deden denken. Ook in de mond eerst wat monotoon, maar ook heel origineel; deed nog het meeste denken aan een cocktail van champagne en groene meloen; lekker frisse zuren YY

    Opvallend aan deze drie witte wijnen was ook dat ze zo consistent lang in het glas goed bleven. De aroma's  van de witte wijnen ontlokten bij Karen  de opmerking dat al die wijnen zo lekker ruiken dat ge ze bijna op u kunt doen als parfum. Voor wanneer de verdicchio-verstuiver !?

    Ondertussen was er dankzij de uitstekende witte bij niet-spuwers al wat hilariteit ontstaan. Toen iemand vroeg waar we nu precies zaten in de degustatie weerklonk er unisono In Italië ! Een half uurtje later sprak er iemand over het lekkere buidelgeurtje van een wijn, wat pas na enige opgetrokken neusvleugels de correctie ontlokte dat hij eigenlijk geurenbuideltje bedoelde...

    In rood was er helaas minder reden tot juichen. De Rosso Conero van Umani Ronchi werd vergeleken met spa kers en weinig rode wijnen deden het gezelschap echt juichen. De grote uitzondering was de

    Morellone, Le Canette, Rosso Piceno, 2002

    In de neus heel apart: sommigen deed hij denken aan een keukenkastje vol kruiden, anderen aan een Marokkaans kraampje vol olijven en kruiden. In de mond was hij zeer droog, mooi fris met stevige tannines en een mooie afdronk. Een boertige wijn, maar dan wel op een heel mooie manier, à la Permeke. Opzoekingswerk na de degustatie bracht aan het licht dat dit ook de huisstijl is. YY    

    Een aangename verrassing was de afsluiter, een zoete verdicchio:

    Carpe Diem, Belisario, Verdicchio Passito, 2002

    Amberkleurig. In de neus gele muscat-krenten en noot. In de mond complex, verrassend: honing, peperkoek, gember en nootmuskaat kwamen voorbij, maar hier kon je aan blijven snuffelen. Ook een opvallende mooie, helemaal niet plakkerige afdronk. YY

    marche2