napels

  • Napoli 2012: Napoli Mia

    Pin it!

    Omdat het onze eerste avond was, en al redelijk laat, had J besloten om ons niet al te ver laten wandelen, en een restaurant te boeken aan de waterkant van de Chiaia wijk. Daar was het, zoals zo vaak op zo'n toeristische plaats, een stukje spitsroeden lopen bij door rijen verveelde obers van "tourist traps", maar net zoals in de Beenhouwersstraat in Brussel, is er altijd wel één restaurant dat wél goed is, en op de een of de andere manier schijnen ze altijd te voelen dat je daarnaar onderweg bent, dus dat viel wel mee. 

    Napoli Mia is recent verhuisd en dat was er die avond aan te merken. We zaten er moederziel alleen. Dat was een beetje akelig maar wij waren zelf in grote vorm en besloten onmiddellijk om hier full monty te gaan (ook al omdat in Italië zelfs in zo'n toprestaurant de prijzen altijd héél redelijk lijken). Op het internet wemelde het van positive recensies en dat wilden wij niet aan ons laten voorbij gaan. Het werd één van onze beste maaltijden in Napels. 

    Elke keer wanneer je denkt iets te weten van de Italiaanse keuken of Italiaanse wijn serveren je ze weer iets dat je van je sokken blaast alleen al door zijn verhaal of het idee. Wij beginnen graag met bubbels (altijd feestelijk) en we doen dat in Italië altijd graag met een lokale schuimwijn. Dat werd een Asprinia d'Aversa, Vigneto Albareta, Grotto del Sole, een fles waar zowat alles uniek aan was. De wijnregio Campania, waar het hinterland van Napels onder valt, is een ampelografische schatkamer, die tot vandaag ook voor de Italianen zelf verrassingen oplevert. Het was in de jaren 90 dat de Martusciello familie terug begon wijn te maken en al heel snel kwamen ze uit bij de bijna verloren tradities van Campania, en de wijnen van de Camp Flegrei, de Aversa en de Vesuvius. Druivenrassen waarvan niemand ooit had gehoord, teelt- en vinificatiemethodes die zo goed als verdwenen waren, de Martusciello's begonnen ernaar te zoeken en ze te bewaren.

     

    aspriniodruif.jpg

    De asprinio bianco is een druif die wordt geteeld in de Aversa regio, boven Napels. Ze wordt opgebonden in albareta, omhoog langs populieren en tot 20m hoog. De oogst gebeurt met lange fijne ladders in de derde week van september, en er wordt een schuimwijn mee gemaakt, de Asprinia d'Aversa die fris en fruitig en eerder eenvoudig is. De teeltwijze was aan het verdwijnen door de arbeidsintensieve plukmethode en door de opmars van de buitenwijken van Napels, maar is nu gered. En wij droegen die avond dus ons steentje bij !

     

    DSC03479.JPG

     

    Ondertussen was er op tafel iets even unieks gekomen: een puntzakje met fritelle di alga marina (zeewier), waarvoor het restaurant bekend is. Het proefde als gefrituurde zeelucht, héél licht en héél fijn, en ik vond het behoorlijk origineel en erg lekker. Of om Melissa Santos te citeren: "They taste like you are eating a fried cloud". Als om te bewijzen dat de moderne Italiaanse keuken vederlicht kan zijn was mijn voorgerecht koel en zuiver en licht: de Insalatina di calamari con verdure croccanti e germogli, een bergje fijn gesneden koude groentes en inktvis. Daarna volgde een heerlijke pastaschotel, de Riccioli di Gragnano in salsa di cavolo con olive nere e tartufo nero, verse pasta in en saus van kool met olijven en truffel. 

     

    DSC03491.JPG

    Ondertussen was ook de eerste witte wijn ontkurkt, de Furore Bianco, Marisa Cuomo, 2010, met een al even origineel verhaal als de vorige. Marisa Cuomo maakt wijn met druiven uit wijngaarden die tegen de hellingen van de Amalfitaanse kust kleven. Haar 3,5 ha staan beplant met druivenrassen als piedirosso, fenile, ginestra, ripoli, pepella, sciascinoso, tintoro en tronto, en zijn verspreid over tientallen kleine tot zeer kleine wijngaarden, soms duizelingwekkend verticaal en nauwelijks bereikbaar. Deze Furore bevatte 60% falanghina en 40% biancolella en gaf in de neus een mooi en mollig wit fruit. In de mond was hij zeer mooi gestructureerd, mooi vet met mooie zuurtjes. ** Meer foto's op www.marisacuomo.com

     

    marisavigne.jpg

     

     

    Ondanks wat gemor aan tafel (die Cuomo was echt wel erg goed) werd er ondertussen toch een keertje van wijn gewisseld, en de tweede witte was de Donnaluna 2010, een Fiano van Bruno de Conciliis, een eveneens erg kleine producent in Salerno. Fiano is de edelste van de witte druiven van Campania (meer daarover volgende week) en dit was onze eerste kennismaking dit weekend. Mooie neus, redelijk complex. In de mond mooi gestructureerd en lang, maar eigenlijk wat jong, en dat viel op: zowat alle wijnen die we hier dronken waren erg jong, ook al zei bijna elke wijnmaker dat ze eigenlijk op hun best zijn na een paar jaar flesrijping. ** voor deze, het was helaas de enige die we dit weekend dronken van deze zeer aparte wijnmaker (www.viticoltorideconciliis.it).

    Ondertussen arriveerde mijn hoofdgerecht, een geweldig lekker stuk vis, de Millefoglie di baccalà con pomodoro confit, olive di Gaeta, origano fresco e capperi di pantelleria, en ook bij de anderen waren de keuzes geslaagd en schitterend, en een goedkeurende stilte viel over het restaurant. Het konijn van Mme Rick was trouwens ook een zeer sympathiek beest, schitterend klaargemaakt. Het was een dessert dat ons uiteindelijk het meest met verstomming sloeg. Ik was zeer in mijn nopjes met mijn zeer originele en lekkere Babà Napoletana, maar bij de dame tegenover mij stond het dessert aller desserten: Fondente al cioccolato Amedei con croccante al cocco e tartufo. Naar het schijnt was het even lekker als het eruitzag. 

     

    DSC03494.JPG

     

    Wij eindigde de maaltijd met een aardige en erg aparte passito van Villa Matilda, de Eleusi, en met een laatste Old Fashioned in de bar van het hotel. Napoli Mio (www.ristorantenapolimio.it) was een absolute aanrader en een geweldige manier om dit weekend te beginnen. Morgen zou het lang rijden zijn naar één van de grootste wijnprodcenten van Campania, maar eerst geef ik u nog een beetje theorie. Tot volgende week.  

     

    DSC03496.JPG