napoli

  • Napoli 2012: wat de Romeinen tegen die van Napels hebben, een drollige geschiedenis aan de voet van een pestzuil en sterreneten in een paleis.

    Pin it!

     

     

    Het Museo Archeologico Nazionale in Napels is één van de meest indrukwekkende musea die ik in mijn leven bezocht heb. Achter elke hoek vind je wel een beeld, een mozaïek of een voorwerp dat je onmiddellijk herkent, en dat deel uitmaakt van het collectieve geheugen van iedereen die ooit heeft opgelet tijdens de lessen geschiedenis. Voor de meer gespecialiseerden onder ons, de historici met een zwak voor Rome (ja, Bart De Wever, het is iets voor u), of de kunsthistorici in het algemeen is dit een lawine van beelden die je tijdens de cursussen in Leuven of Gent zag.

    De collectie opent met één van de mooiste verzamelingen Romeins beeldhouwwerk die er bestaan, de Farnese collectie. Tijdens de 16de eeuw, de periode van de Renaissance dus, werd de oudheid en alles wat Rome of Griekenland te maken had plots terug zeer populair. De Farnese familie, belust op macht en rijkdom, en dus op alles wat dat verzinnebeelde, begon toen met de opgraving van de Thermen van Caracalla in Rome. Dit complex van baden en sportinfrastructuur was ooit door Caracalla, één van de wredere en meer despotische keizers , opgetrokken, en bij de bouw ervan maakte hij driftig gebruik van recup-materiaal. Gelukkig voor ons verzamelde hij er een grote verzameling beeldhouwkunst, samengesteld uit delen van oudere beelden. Vandaag zijn die deel van het collectieve kunstgeheugen van Europa, en hier vind je dus, op een hoopje, de Farnese stier, dé Hercules zoals wij hem vandaag nog steeds inbeelden, een grote collectie keizersbustes die enorm is, en een groot aantal andere zeer bekende beeldhouwwerken. Eigenlijk moet je hier een touwtje rond je hoofd binden om de openvallende mond van verbazing in toom te houden, en ik vond het museum indrukwekkender dan dat van Rome zelf. Voor een Romein moet dat toch wel een beetje zuur zijn

    caracalla.jpg

    Keizer Caracalla

    Na die ene benedenverdieping ben je al behoorlijk onder de indruk, maar het moet eigenlijk nog beginnen. Wie ooit Pompeii en Herculaneum bezocht heeft zich misschien wel eens afgevraagd waarom het er eigenlijk zo kleurloos en leeg uitziet, en de uitleg is dus makkelijk: alles ligt hier. Een onwaarschijnlijke collectie gebruiksvoorwerpen, van de gewoonste tot de gekste, zowat alle mozaïeken (ook hier het ene na het andere beeld dat je bekend voorkomt), de ten dele opgegraven inhoud van één van de grote villa's van de regio die toen al een bezienswaardigheid moet zijn geweest (het touwtje rond het hoofd moest hier terug worden aangebracht) en een zeer amusante geheime kamer met erotische kunst (touwtje mocht er terug af), je wandelt van de ene wonderkamer de andere in.

    Museo_Archeologico_Napoli_660.jpg

    De alomtegenwoordige Japanners vonden de erotische kamer trouwens het leukste, leek het. Twee oudere Japanse dames stonden giechelend naar een portretje te kijken van een vrijpartij tussen sater en geit dat euh...nogal expliciet is afgebeeld, en kregen de slappe lach toen ze ineens doorhadden dat het beeld in kweste één meter verder in volle glorie stond te pronken.

    napolimuseum.jpg

    Het zal u dan ook niet verbazen dat wij enigszins vrolijk terug de straat op gingen, op weg naar ons middagrestaurant. Wij stonden te wachten op het grote plein voor het restaurant, aan één van de drie pestzuilen van Napels, en plotseling leek het alsof we in een Italiaanse film terecht waren gekomen. De zon scheen, families flaneerden in hun beste pak, en even verderop speelde een bandje een akoestische en zeer folky versie van Misirlou, een surfrock-nummer uit Pulp Fiction. Twee jongetjes, ik schat ze rond de tien jaar, en duidelijk broertjes, waren met een bal aan het spelen, onder het toeziend oog van hun ouders, toen plotseling de oudste uitgleed over een verse hondendrol en een pracht van een schuiverd maakte, en de drol mooi uitsmeerde over de volledige linkerkant van zijn kledij. Dit tot grote hilariteit van zijn broer, doffe berusting van zijn moeder en ingehouden woede van zijn vader, die hem in het nekvel greep en dirigeerde naar één van de zijstraten, gevolgd door de nog steeds schaterlachende broer en een glimlachende moeder. En nagestaard door drie glimlachende Belgen.

    In onze rug ging ondertussen de deur open van het Palazzo Petrucci, één van de beste restaurants van onze reis, trotse houder van een Michelin ster.  

     

    Palazzo_Petrucci_(Napoli).jpg

    Het Palazzo Petrucci opende als restaurant in 2007 als een initiatief van de zakenman Eduardo Trotta en de kok Lino Scarallo op het Piazza San Domenico Maggiore, in het hart van Napels. De tafels staan in de18de eeuwse stallen van het Palazzo, in een sobere maar gezellige ruimte, en het restaurant heeft een ster in de Michelin-gids. We kregen onmiddellijk een glas schuimwijn, de Prestige Rosé, Grand Cuvée Aglianico van Masseria Fratasi, een redelijk klein wijnhuis in Campania. Het was mijn eerste schuimwijn van deze druif, maar ik blijf er bij dat schuimwijnen van stevige druivenrassen verrassend lekker kunnen zijn. Hier werd het mooie frambozenfruit geflankeerd door een mooie mineraliteit en wij waren dus verrast...en vonden het lekker, net als het aperitiefhapje (foto hieronder).

    DSC03695.JPG

     

    DSC03696.JPG

    Mijn voorgerecht was héérlijk, en één van de lekkerste schotels die ik op de vijf Italië reizen al at. Battuto di calamari, ostriche e lime con tartare di vitello, carciofi e maiones d'astice was een prachtige combinatie van vis en vlees, heel fris en origneel en om duimen, vingeren, bord en servies af te likken. In de vistartaar zat inktvis, oesters en limoen en het contrast met de tartaar van kalfsvlees die er bovenop lag was geweldig. In het glas zat toen al een Greco, de Loggio della Serra, Terradora, 2009. De neus was heel rijp en overweldigend en iedereen riep direct eik, maar het etiket bevestigde het niet (later bleek het een langdurig verblijf sur lie te zijn geweest). Mooie mineraliteit ook. In de mond had hij veel structuur, mooi fruit en mooie mineraliteit, super, en om de één of de andere reden noteerde ik dat het een intelligente wijn was. Hij was op zichzelf al heel duidelijk en lekker, maar hij plooide zich prachtig rond mijn gerechtje.

    DSC03697.JPG

    De ravioli ripieni di capocollo di maiale alla genovese su guazzetto di vongole e pecorino e mirto waren ravioli's gevuld met stukjes coppa in een genovese saus, met daarover wat vongole gestrooid, en dus opnieuw wat monte e mare, maar mij hoorde je al lang niet meer klagen, alleen maar tevreden zuchten. Ook nog niet vaak zo'n lekkere ravioli gegeten, en vooral het contrast tussen de fraîcheur van het sausje van de vongole en het hartige van de ravioli zelf was verbluffend. Aan de overkant had iemand een schoteltje vis dat mij in verleiding tot moord en doodslag zou hebben gebracht, ware het niet dat ik met de eigen keuze ook zo tevreden was.

    DSC03700.JPG

     

    Tot onze vreugde herbergde de wijnkaart nog een verrassing om de vakantie af te sluiten: de Aglianico JQN104 van de mysterieuze Joaquin. Zeer complexe neus, heel elegant en heel evenwichtig, in de mond schitterend rond, maar ook heel complex en fris, met heel fijne elegante tannines. Het wwWeb weet me verder alleen te vertellen dat Raffaele Pagano in zijn Joaquin domein graag en veel experimenteert, maar wat een prachtige wijnen maakt die man ! De fles werd geledigd in het goede gezelschap van een konijn, het Coniglio laccato con salsa di porro al rosmarino pappa alla cacciatora, chips di ceci et bietola croccante. Er volgde nog een mooi nagerecht, een zoete gewurztraminer VT van Girlan, mooi, stevig en lang (ah! beschreef iemand mij zo eens...), een wandeling naar het hotel, een taxi, een vliegtuig, een hapje in Rome, en een druilerige koude nacht in België. Napoli, Ti Amo !!

  • Napoli 2012: over de geneugten van de witte moerbeiboom en flesrijping.

    Pin it!

    Na het bezoek aan de schatkelder van Mastroberardino was het tijd voor een eerste proeverijtje, en J. had gekozen voor een kennismakingspakketje met drie van de lokale druivenrassen.

    1: Greco di Tufo, Mastroberardino, 2010: Mooi zonnig steenfruit, met toetsen van kalk en keien, en in de mond een mooie aciditeit, mooi wit fruit, een frisse en fruitige wijn met een lange nadronk en een mooie mineraliteit. **

    2: Fiano di Avellina, Mastroberardino, 2010: mooie fruitige neus maar ook ondermeer hazelnoot, wat complexer dan de Greco. Mooie structuur met een mooie bittere attaque. **(*)

    3: Radici, Taurasi, Mastroberardino, 2006: Dit is de trots van Mastroberardino en in hun kelders hebben ze jaargangen liggen die teruggaan tot 1928. Deze wijn wordt gemaakt met de Aglianico druif, en het huis mag heel terecht zeggen dat hij zonder hun niet meer zou bestaan. Donkergekleurd (20 dagen schilweking). Zeer mooi warm fruit, heel zuiver, heel mooi geëikt, niet te agressief, heel complexe aroma's (tabak, asse); in de mond strak en fris, stevige tannines, fris rood fruit ook. ***  De stokken zijn nog maar 10 jaar oud, en dat proef je wel een beetje, deze wijn gaat nog veel vooruitgaan, maar nu is hij al een zeer zuivere expressie van wat er gebeurt met de wisselwerking tussen aglianico en eik (12 tot 18 maanden, en een mix tussen barrique en groot vat, afhankelijk van het jaar).

    En na dit proevertje werd het tijd voor een bezoek aan de wijngaard, enig gewentel in luxe en een uitstekende maaltijd met nog meer Mastroberardino wijnen, en dus hopten wij in onze taxi en volgden wij de door het landschap stuivende auto van Stephane naar het domein Mirabella Eclano. 

    Het domein is de thuis van de Falanghina en Aglianico wijngaarden van Mastroberardino en combineert heel recente aanplant met de 40jarige Aglianico stokken waarmee de Historia wordt gemaakt. Wij wandelden even door de wijngaard en werden dan met zachte hand binnengeleid in een oord van luxe, met zwembad, eigen golfterrein, luxueuze kamers en een toprestaurant: het Radici landhuis. Wij mochten als getrainde jachthonden even aan al die luxe snuffelen en, net toen het ons iets te veel werd, mochten we aan tafel gaan in de Morabianca restaurant dat in hetzelfde landhuis ligt. 

    De eerste wijn die we hier aperitiefgewijs te drinken kregen was de Falanghina, Morabianca, Irpinia IGT, 2010, net zoals het restaurant genoemd naar de oude moerbeiboom voor het huis. Deze wijn wordt gemaakt van 8 jaar oude stokken op het domein zelf (overal waar ondergrond en orientatie minder geschikt waren voor de aglianico) en rijpte op inox. In de neus vooral wit fruit, iets van tabak en kruiden, in de mond vooral smakelijk en toegankelijk. *(*). En na een glas (of twee) en wat kleine hapjes waren wij voorbereid en helemaal klaar voor alweer een schitterende maaltijd. 

     

    DSC03541.JPG

    Ik vergat de naam op te schrijven, maar het was bijzonder lekker !!

     

    Ook de wijnen schakelden nu een versnelling hoger en bij het eerste, hierboven afgebeelde gerecht, kwam al één van de betere witte op tafel, de Radici, Fiano di Avellino, 2010, gemaakt met een selectie van druiven van de Santo Stefano wijngaard, aangeplant vanaf het midden van de jaren 90. Mooie complexiteit, mooi bittertje, maar het gerechtje was hier de ster, niet de wijn. En in alle eerlijkheid, op dit moment begon ik wat te twijfelen aan Mastroberardino. Technisch goed gemaakte wijnen, dat wel, met al die originele druivenrassen, ok, maar ik miste tot nu wat panache, wat originaliteit en, ik durf het woord nauwelijks in de mond te nemen, wat terroir. De volgende twee wijnen waren magnifiek en groots.

    Vintage, Greco di Tufo, 2006: Als er iets is dat ik de Italianen vaak wat verwijt is dat ze hun wijnen veel te jong drinken en ik was dan ook heel blij met deze fles. Nu zijn ze bij Mastroberardino niet zo gek op eik. in hun ogen kan alleen de beste Aglianico daar bij winnen en dient hij in alle andere gevallen alleen maar om de originele smaak van het druivenras te verstoppen. Gelukkkig zijn ze ook nieuwsgierig genoeg om te kijken wat er gebeurt door een gecontroleerd verouderingsproces en onder de naam Vintage worden wijnen uitgebracht die in de kelders van het huis, en op fles, vier jaar rijpten voor ze op de markt komen. Dit levert prachtige wijn op, heel karaktervol en heel interessant, en heel lekker, en door zijn karakter een goede begeleider van de stevige pasta con ragu di cipola. Heel intens geel gekleurd door de vroudering, en met een prachtige neus met toetsen van honing, bijenwas en gedroogd fruit. Heel veel body en prachtig gestructureerd en geweldig interessant. *** en ze maken ook een Vintage voor de Fiano druif en de Aglianico.

    Historia, Taurasi DOCG, 2006:   Deze wijn komt van de oude wijngaarden rond het landhuis (ongeveer 40 jaar oude stokken) met een vulkanische ondergrond die ook een kleilaag en brokken kalk bevat. De druiven worden laat geoogst, eind oktober, begin november, en ondergaan een lange schilweking. Daarna gaan ze nog eens 18 maanden op barrique en 18 maanden op fles voor ze losgelaten worden. Dit is de enige wijn die volledig barrique-gerijpt is, en volgens Stephan de enige waarvan het grondmateriaal zo goed is dat dit proces ook echt iets bijbrengt. Er worden ongeveer 7000 flessen van gemaakt. Zelfs nog voor ik walste stoof er uit het glas al een prachtig aroma op met chocolade en rijp fruit. Na walsen werd het aroma heel complex, heel fijn en versmolten, heel af eigenlijk. In de mond was de wijn eveneens zeer harmonieus, mooi fris ook en met een hel mooie wat gronderige toon. De afdronk was licht droogtrekkend en deze wijn, alhoewel perfect drinkbaar, mocht nog een paar jaartjes meer om helemaal op dronk te zijn. Dit is een indrukwekkende Taurasi, en een echte belevenis. **** dus.

     

    DSC03548.JPG

    De Historia wijngaard.

     

    We sloten deze succulente maaltijd af met een dessertwijn, de Melizie, Fiano di Avellino Passito,2010, een wijn die wordt gemaakt met druiven die aangetast zijn door Muffa Nobile, botrytis dus. Zelden zo de zon geproeft in een glas (ze scheen ondertussen ook écht), met het aroma van zoemverse honing en de smaak van gedroogde vruchten en wat amandelen, en met een heel mooi evenwicht. *** Twee grappa's brachten ons de genadeslag toe en we werden ingedommeld gereden naar een plaats die ik maar niet uit mijn hoofd kan zetten...