natuurlijke wijn

  • Barranco Oscuro

    Pin it!

    Eén van de toegevoegde waarden van een goed restaurant is de sommelier, en bij uitbreiding dus, de kwaliteit van de aangepaste wijnen. Als dat goed gedaan is dan is dat leuk en zeker wanneer het niveau van de wijnen even hoog is als dat van het eten. Uit zo'n restaurants kom ik steevast met een paar nieuwe namen, en na mijn laatste (en alweer super-lekkere) lunch bij Couvert Couvert was dat niet anders.

    Blancos Nobles, Classico, Barranco Oscuro, 2012

    Bij Couvert Couvert op 19 december. Mooie frisse neus. Fris, levendige zuren, wat rokerige afdronk, mooi fruit **(*)

    Vlak na die maaltijd stapte ik nog binnen voor een glaasje bij Sur Lie, en kijk, daar stond die Barranco Oscuro ook. Mijn nieuwsgierigheid geprikkeld begon ik thuis even te zoeken op het internet, en bleek dat de wijnen van dit huis geïmporteerd werden door Altrovino uit Harelbeke (tot dan al veel goeds van gehoord, maar nog nooit ontmoet). Toen dan ook nog eens bleek dat hij exact 12 cuvées in huis had was de volgende CSP degustatie een feit.

     

    IMG_0630.JPG

    foto Jan Borms, Altrovino

     

    Het Barranco Oscuro domein ligt in Spanje, in Alpujarra de Granada, in Andalucia. De grote boerderij ligt erg hoog, in de Sierra La Contraviesa, tussen de Sierre Nevada en de zee, en de wijngaarden liggen op hoogtes tussen de 1300 en 1368m. Het zouden de hoogst gelegen natuurlijke wijngaarden van Europa zijn. De bodem is heel arm, met vooral leisteen, en er zijn heel grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht. In de winter sneeuwt het er. Het is er heel droog, en de wijngaarden overleven dankzij zeewind en smeltwater. De 12ha aanplant bestaat uit internationale druivenrassen maar ook uit autochtone rassen als Vigiriega.

     

    IMG_0655.JPG

    foto Jan Borms, Altrovino

     

    Het domein werd in 1979 opgericht door Manuel Valenzuela die de grote stad moe was en naar het platteland trok om er zelf in de behoeften van zijn gezin te voorzien. Hij plantte olijf- en amandelbomen en wijstokken, en werkte biodynamisch, zonder kunstmest, herbicides en pesticides. Hij is één van de Spaanse pioniers van de natuurlijke wijnen, werkt heel zuiver en non-interventionistisch in de kelder en gebruikt geen sulfiet. De heel lage opbrengsten leveren heel geconcentreerd sap op, en ze zijn zo gezond dat de fermentatie spontaan kan worden opgestart, zonder hulpmiddeltjes. Dat alles levert prachtige maar eigenzinnige wijnen op, en deze degustatie bewees dat.

    De degustatie was op een fruitdag. De witte wijnen kwamen uit de koelkast, maar werden een uurtje of twee ervoor, samen met de rode in een koelbox gestoken, zodat ze wat opwarmden (en de roden wat afkoelden). Twee flessen werd op aanraden van Jan van Altrovino gekarafeerd.

     

    barranco.jpg

     

    Brut Nature 2012

    17,95 euro. 100% Vigiriega. Gemaakt met spontaan vergist sap van druiven die tussen eind september en eind oktober worden geoogst en met sap van druiven die pas eind december worden geoogst, vaak in bevroren toestand als ijsdruiven. Het laatst geoogste sap wordt toegevoegd aan het eerste om een tweede gisting in gang te zetten die gebeurt in de fles. er volgt dan minimaal één jaar flesrijping sur lattes voor de flessen gedegorgeerd worden. Troebel en met heel fijne belletjes. Interessante, leuke neus, geurde een beetje naar ijzer in het begin. Heel fris, mooi, strakke zuren, appeltjes. ***

    Brut Nature Reserva 2001

    24 euro. Oplage 600 flessen. Zelfde procédé, maar 12 jaar sur lattes omdat de wijnmaker vond dat er nog wat teveel restsuiker was... Gedegorgeerd in 2013. Goudgele kleur die wat richting amber gaat. Heel fijne bubbels. Ruikt heel sterk naar kip met paddestoelen, goeie paddestoelen en super-kip wel. Heel speciaal. In de mond complex en rijk, heel interessant, heel mooie en lange afdronk. Deed me sterk denken aan de schuimwijn die ik ooit kocht bij Ziereisen (7 jaar sur lattes ). ***(*)

    Blancas Nobles Classico, 2012

    15 euro. 40% Vigiriega, 40% Sauvignon Blanc, 15% Riesling en 5% Albariño. Oplage 2000 flessen. Deels op hout, deels op inox gevinifieerd, daarna geassembleerd en verder opgevoed op inox. Troebel, bleek goudgeel. een echt naturel neuzeke, fruit maar ook wel wat geuze, vooral in het begin. Fris, met mooie zuren, mooie citrustoets. Lange afdronk. Mooie wijn. *** 

    La Vi Y Soñé, 2010

    21,5 euro. 100% Viognier. 12 maanden opvoeding op vaten van verschillende grootte, alleen Europese. 900 flessen. Donker goudgeel. Intrigerende neus, bijna een volledg gerecht, een curry bijvoorbeeld. Ook hars, benzinedamp, kip, was, een symphonie van geuren. In de mond mooi vol, heel complex en verrassend, abrikoos, lijm ook wel een beetje. Mooie frisse zuurtjes. Héél lang. Eén van de mooiste Viogniers die ik al proefde. ****

    Tres Uves 2011

    21 euro. Vigiriega, Viognier en Vermentino. Apart gefermenteerd, dan opgevoed op vaten van verschillende grootte voor 12 maanden. Geassembleerd en nog eens 12 maanden opvoedig op inox. Deed denken aan een Savagnin. Rijk aroma, beetje het aroma van een wijnkelder, maar met een heel mooi fruitig stukje peer. In de mond prachtig, met frisse zuren, heel fijn, ook hier net een goede Savagnin. Moet super zijn bij een stuk Comté of lichte Gorgonzola. ***(*)

    V de Valenzuela, 2013

    19,95 euro. 100% Vigiriega van 2 percelen van een op 1368m hoogte gelegen wijngaard. Zeer lage opbrengsten, 1kg druiven per stok. Het eerste perceel werd aangeplant tussen 1983 en 1986, het tweede in 1991 met enten van eigen stokken. Fermentatie op inox, daarna opvoeding op eik. 600 flessen; In de neus geel fruit. In de mond strak en fris, een beetje vlakker dan de andere wijnen, toegankelijker maar ook wat minder spannend. **(*)

    Vino Costa 2009

    14 euro. 90% Listan Negro, een ras dat vandaag vooral overleeft op de Canarische eilanden. 10% andere druivenrassen, waaronder ook witte. Aanplant uit de jaren 90. 28 maanden opvoeding op eik en inox. De naam verwijst naar de wijn die de inwoners van Alpujarras vroeger maakten met de druiven uit hun eigen kleine wijngaard waar allerlei rassen door elkaar groeiden. Oranje-kleurig. Herfstig aroma, paardenzweet, maar ook pakken fruit, deed denken aan zo'n ingedroogd mandarijntje. In de mond heel fijn, mooi fruitig, interessant en lang, mooi droog. Het kletske een dag later was nog mooier. ***

    Salmonido, 2012

    21,5 euro. Een saignée van 100% Pinot Noir. Inox en barriques. Rosé-kleurig. Eerst bosaardbeitjes, na walsen turnsloefen, maar dat verdween later wel. In de mond complex, aardbeien ook, heel lange afdronk, maar een wat vreemde wijn toch. *(*)

    El Pino Rojo, 2010

    24,5 euro. 100% Pinot Noir, percelen op hoogtes tussen de 1280 en 1350m. Arme grond van steenachtige klei met daaronder leisteen. Erg kleine opbrengsten. Vinificatie en opvoeding 20 maanden op Bourgondische eik. Vlezig, heel mooi fruit, heel zuiver, peper, en later ook turf en sigaar. In de mond zeer mooi evenwicht, mooie zuurtjes, lang en diep maar ook een beetje warm en zoet. ***

     

    barrancooscuro.jpg

    Van rechts naar links: Vino Costa, Salmonido, El Pino Rojo

     

    "Experiment by CSP"

    En als we nu die Salmonido en die Pino Rojo blendden ? Dan gaat de neus er niet op vooruit, maar in de mond was de wijn fruitig en fris. Leuk !

    Rubaiyat, 2009

    21,5 euro. 100% Syrah. 16 tot 18 maanden Franse barrique. In sommige jaren beschouwd als de beste Syrah van Spanje. Heel gespierde neus, kruiden en vlees, beetje rokerig ook, aroma van maquis, heel zuiver. In de mond zuiver, stevig, met mooi fruit, intens met een leuk zuurtje, maar had volgens ons nog langer moeten karaferen. "Miste de mixer" volgens een enthousiast en enigszins ongeduldig CSP-lid. ***

    Garnata 2009

    23,5 euro. 100% Grenache. Stinkerke. Stevige neus, fruit kwam er wel wat door. Natuurlijke wijn en zo smaakt hij ook, ok, frisse zuren, wat teveel alcoholwarmte. Heel veel liefhebbers binnen CSP, maar ik was niet één van hen. **

    1368 Cerro Las Monjas, 2005

    28 euro. Grenache, Syrah, Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot. Van proefvelden op de Cerro Las Monjas wijngaard op 1368m hoogte (vandaar de naam). Alle rassen worden eerst apart gevinifieerd. Extreem lage opbrengsten. 17 maanden op Franse en Amerikaanse eik. Aroma van een erg mooie oude wijn, tertiair, heel mooie toetsen van rook met fraisekes. In de mond munt, mooi fris, heel mooie structuur, lang, mooie frisse afdronk, heel complex, mooi fruit ook. Erg lekkere wijn, zijn geld meer dan waard ***(*) 

     

    www.couvertcouvert.be

    www.surlie-natuurwijnen.be

    www.altrovino.be

    www.barrancooscuro.com

     

     

  • Puglia 2014: Il Pioniere: Natalino del Prete

    Pin it!

    Onder een grijze dreigende hemel en met de hulp van een GPS die zich wat onzeker begon te gedragen reden wij naar San Donaci, een dorp met 7000 inwoners zonder enige naam en faam, ware het niet één van de pioniers van de natuurlijke wijn in Italië er woont. Zoals in Italië wel meer gebeurt was zijn herinnering aan onze afspraak wat vaag en had hij ons eigenlijk op een andere dag verwacht, maar de ontvangst was er niet minder hartelijk voor, en nog geen vijf minuten later dirigeerde hij onze minibus al door kleine laantjes, op weg naar zijn wijngaarden. Die waren niet moeilijk te herkennen: het waren de enigen waarvan de bodem bedekt was door een enthousiaste laag onkruid.

     

    natalinodelprete 2.jpg

    Natalino is een heel charmant man en een begenadigd verteller (als je wat Italiaans verstaat en wat van wijn kent kan je hem redelijk goed volgen) en hij was één van de eerste die in de regio startte met duurzame wijnbouw (snel uitkomend bij bio). Hij was echter de eerste die de lijn ook radikaal doortrok tot in de kelder, waar hij meer en meer alle ingrepen afzwoer en zo de weg insloeg van wat we vandaag de noemer Natuurlijke Wijnen meegeven, maar waarvoor hij zelf niet echt een specifieke verzamelnaam had (al vond hij Vini Veri wel een goeie, maar hij was geen lid van de vereniging).

     

    natalinodelprete 1.jpg

    De kern van het domein, dat maar 10ha groot is, erfde Natalino van zijn ouders, maar stelselmatig kocht hij mooie kleine perceeltjes bij tot hij een grootte bereikte die levensvatbaar was maar die hij en zijn familie ook nog alleen aankonden. "Werken, werken, sparen, geen tijd verliezen met koffie te drinken, en dan kopen, kopen en kopen" was denk ik zo ongeveer wat hij zei. Hij doet ook vandaag nog alles alleen, volledig met de hand, zonder mechanisatie en zonder chemische middelen. Alleen tijdens de oogst komt zijn zoon hem helpen omdat hij nu wat ouder wordt. Hij is ongelooflijk trots op zijn 7ha wijngaard (op de andere 3ha staan zijn stokoude olijfbomen) en het eerste wat hij deed toen we uitstapten was een goeie greep grond en onkruid opscheppen om er ons aan te doen ruiken. Dit bleek dan nog één van zijn wat jongere (40jaar oude) negroamaro wijngaarden te zijn en een paar 100m verder lagen zijn 80 jaar oude primitivo stokken, waar hij helemaal lyrisch werd (en ook boos op zijn lustig sproeiende buren die pas gepasseerd waren).

     

    natalinodelprete3.jpg

    Om het werk binnen de perken te houden houdt Natalino de oppervlakte bewust klein, maar wat nog opmerkelijker is dat hij ook zijn prijzen zeer laag houdt, ondanks het feit dat hij elk jaar op voorhand uitverkocht is. Wijnhandelaren krijgen een kleine vaste allocatie toegewezen en aan bezoekers vraagt Natalino steevast hoe ze hun prijzen hanteren. Uit zijn toon en gebaren maakte ik op dat overdreven winstmarges niet echt geapprecieerd zouden worden, en het moet gezegd, in België gebeurt dat meer dan correct. 

    natalinodelprete 5.jpg

    Baby-wijngaard met éénjarige stokken. "Kunnen die daartegenop, tegen dat onkruid ?" "Mijn stokken zijn sterker dan onkruid, en kinderen moeten op school ook leren hun mannetje te staan..."

     

    Terug in de hangar waar Natalino zijn wijn maakt en bottelt was het tijd om te proeven en dat deden we deze keer aan de hand van vatstalen.

    Vatstaal 1, Il Pioniere, 2013:

    Negroamaro en malvasia Nera, jonge stokken. Fruitig. Heel mooie zuurtjes, mooie fraîcheur, fris en krokant fruit, zeer lekker en lang. ***

    Vatstaal 2, Il Pioniere, 2013:

    Negroamaro en Malvasia Nera, oude stokken. Veel kruidiger in de neus. Fris, maar meer diepgang, breder, iets zoeter ook en zeer lang. ***

    Il Pioniere is zijn lievelingswijn, en ik vermoed dat wat in de fles gaat een blend is van de twee.

    Vatstaal 3, Anne, 2012:

    Negroamaro. Genoemd naar zijn vrouw, Anne (net zoals Mme Rick dus en ze mocht direct poseren naast het vat...nee, dat andere, dat blinkende). Een beetje een stinkerke in de neus, maar na walsen was dat snel weg en kwam er iets kruidigs. Mooie complexiteit, kruidig, maar vooral schitterend fruit. Mooie tannines. ***(*)

    Vatstaal 4, Natali, 2012:

    Primitivo. Heel kruidige neus, heel herkenbaar Vin Naturel. In de mond een pak knapperig verse Noordkrieken, zéér lekker, wijn met een brede glimlach, heel mooi volume, heel volwassen, veel diepgang, en zelfs met mooie tannines. Zéér lekker. ****

    Vatstaal 4, Sorso Antico, Dolce Naturale, 2012:

    Aleatico. Onze tweede Dolce Naturale, en hier werd Natalino bepaald lyrisch, want hij vond dit een vino romantico, een vino d'amore, een wijn voor koppeltjes en aan de naar boven springende wenkbrauwen van zijn echtgenote was het misschien beter dat we niet echt alles verstonden wat hij zei (maar het klonk wel goed). Ongelooflijke neus, fruit, natuur, een superbe complexiteit. In de mond lichtzoet, breed, lang en complex, en de suikers wellen pas in de helft van de mond wat op. De ontwikkeling in de mond was verbluffend. ****

     

    natalinodelprete 4.jpg

    Natalino, een vatstaal nemend naast zijn "bottelinstallatie". Let ook op zijn ergonomische zitje !

     

    Toen we Natalino vroegen naar zijn importeur in België moest hij zijn kaartensysteem ter hulp roepen (een rekker rond een bundel kaartjes, het is ook een systeem), en al bladerend werd hij geregeld lyrisch over een kaartje dat toebehoorde aan een of andere schoon madam (nu, toegegeven, Aurélia Filon van Busurleweb vind ik ook wel indrukwekkend, maar hij toverde ook een kaartje boven van een Brusselse invoerder, Nicoletta Dicova, die weliswaar zijn wijn niet verdeelde, maar inderdaad een schoon madam lijkt te zijn). Uiteindelijk bleek zijn invoerder Biotiek in Zoersel, inderdaad één van de oudste bio-wijnhandelaren van Vlaanderen.

    www.biotiek.be

    www.finoteca.com voor Nicoletta Dicova. Ik ken de meeste wijnen niet, maar misschien eens proberen...

    Eén van de hartelijkste en warmste ontvangsten van al onze wijnreizen in Italië. Wel een beetje honger van gekregen, dus snel naar Nardo !  

     

  • Marc Pesnot, Domaine de la Sénéchalière, Pays Nantais

    Pin it!

    Ik denk dat elke wijnliefhebber een haat-liefde verhouding heeft met wijn. Iemand vinden die lyrisch doet over een grote Bordeaux of een schone Bourgogne is niet moeilijk, maar als je begint met mensen te praten over kleine appellations als bijvoorbeeld Muscadet dan krijg je al gauw verbaasde en verveelde blikken. Onze conversatie verspillen aan zo'n goedkope wjn ? Wat voor eer kan je daar nu mee behalen ? Maar eigenlijk zijn het net deze wijnen, veel minder dan hun grootste broers, die bij uitstek gemaakt zijn om te doen waar het bij wijn om gaat: ze drinken, en liefst bij eten dat ervoor geschikt is.

    Dit weekend kwam ik twee keer in aanraking met een traditie en een wijn uit de Muscadet-regio, één keer héél traditioneel, en één keer met een moderne variant. Een interessante vergelijking vond ik zelf.

    Scoutweekends zijn gemaakt om de ouders verlof te geven, zegt men wel eens, en wij trokken dan ook spoorslags naar de Côte Opale, een favoriet stukje Frankrijk, dat dan ook nog eens binnen handbereik ligt. En één van onze favoriete bezigheden is naar de Cap Blanc Nez rijden, daar even letterlijk uitwaaien door de Cap te beklimmen, en dan aan te schuiven aan de dis in één van de twee restaurants die het dorp rijk is. Nu heb ik respect voor iedereen die in België probeert zeevruchten te serveren, maar hier zijn ze elke keer weer lekkerder. Het zal de lucht wel zijn, en de versheid, en de oesters die nu echt in seizoen zijn, en ik kan elke keer weer weerstaan aan de verleiding om er een duurdere Loire bij te bestellen. Neen, hier hoort een eenvoudige, frisse Muscadet bij, de goedkoopste wijn van de kaart, 17 euro hier, er zijn restaurants waar je meer betaalt voor het water.

    Eens terug in België leek het dan ook de normaalste zaak van de wereld om ons spoorslags naar de degustatie in CouvertCouvert te begeven, die daar door Troca en WouterWineConsult werd gegeven, en ons direct op de proeftafel van Marc Pesnot te storten. Soms verdenk ik mensen als Laurent Mélotte of Jacques Massy ervan om evenzeer koppige wijnmakers te verzamelen als natuurlijke wijnen, maar waarschijnlijk moet je in het van traditie doordrenkte Frankrijk het eerste zijn om het tweede te maken. Marc Pesnot ligt dan ook al jaren in ruzie met de behoeders van de Muscadet appellatie, niet omdat hij slechte wijn maakt, wel omdat hij het onzinnig vindt om slechte gewoontes voort te zetten omdat ze nu eenmaal ergens in een reglement staan. Hij doet dus aan opbrengstbeperking, durft al eens het gebruik van sulfiet te laten vallen, fermenteert al eens een jaar in plaats van drie weken en hij maakt dus muscadet's die iets duurder en pakken beter zijn dan de meeste van zijn collega's. In Frankrijk moet je voor zoiets boeten, en ondanks de inspanningen van iemand als Jacques Massy en zijn klanten, ging Marc er bijna aan onderdoor. Hij werd opgevist door zijn Japanse fans en schijnt nu te werken voor Nomura, een grote Japanse bank, die de helft van zijn wijngaarden kocht en de andere helft pacht. 

    Wij proefden deze namiddag vier uitstekende wijnen. Ze komen allemaal op de markt onder het etiket Vin de Table:

    1: La Folle Blanche, 2008:  Gemaakt van de folle blanche druif, een witte druif met een hele hoge zuurtegraad, die alleen voor de aoc Gros-Plant wordt gebruikt in mono-cépages, daarnaast vornamelijk om er cognac mee te maken. Strakke, mineralige neus. Eerst erg fris, met veel uitgesproken zuren, dan een zekere notigheid; mooie afdronk. Folle blanche met lage opbrengst is een verrassend evenwichtige en frisse fruif. Wij hebben de neiging om bij een luxe-produkt als oesters champagne te drinken, maar eigenlijk past dit er véél beter bij. 8,58 euro bij Troca. *(*)

    2: La Bohème, 2008: Wijn van de melon de bourgogne, de druif waar ook muscadet mee wordt gemaakt. in de neus eerst gist en witte bloemen; strakke, mooi gestructureerde wijn. Heel moeilijk jaar. Een goede begeleider voor zeevruchten. 9,43 euro bij Troca. **

    3: Vieilles Vignes, 2007: Ook met melon de bourgogne. Rijk en verrassend complexe neus; droog en mineralig en wat gesloten, een wijn met potentieel 12,45 euro bij Troca. **

    4: Châpeau Mélon, 2008: vertaald betekent dit, hoedje af voor de melon (de meest onderschatte druif van Frankrijk). Een heel verrassend aroma dat deed denken aan tarte tatin; een heel zuivere, knapperige, smakelijke wijn. Gebotteld zonder toevoeging van sulfiet. Oxydatie-problemen worden vermeden door hem 12 maanden te laten fermenteren. Een grote wijn, die ook los kan gedronken worden, maar die volgen mij ook al bij wat complexere zeevruchtengerechten gaat passen (zelfs met wat room ?). 13,48 euro bij Troca. ***

                                                                                                                                       

                                                                                                                                   

    Marc met japanse bewonderaars en Chapeau Mélon t-shirt.                                                                                                                         

    Marc Pesnot is een beetje een buitenbeentje in zijn regio, waar men vooral heel lichte, zurige wijnen maakt met weinig smaak en heel hoge opbrengsten, zodat men de flessen voor minder dan drie, vier euro kan verkopen. Hij vind dat de reglementen van de aoc hem dwingen om slechte wijn te maken en alles komt dan ook uit als Vin de table. Hij beperkt zijn opbrengsten tot 30 hl/ha, oogst met de hand en trieert. Hij chaptaliseert nooit en vindt dat frisse zuren een wezenlijk onderdeel zijn van zijn wijn, en als deze te overheersend zijn dan ligt dat aan overproduktie die niet genoeg structuur en evenwicht brengt. Dit zijn helaas ook tamelijk dure beslissingen, zodat zijn prijzen voor de regio hoog liggen...maar normaal zijn voor een degelijke fles wijn. Wie met nieuwjaar dus aan goede oesters kan komen, heeft hier een paar hele mooie gestronomische mogelijkheden. 

    Dit postje is het eerste van een reeks over natuurlijke wijnen en avontuurlijke wijnen. De natuurlijke wijnen proefde ik op een degustatie bij Couvert Couvert, de tweede op een csp avond met Luc Hoornaert van Swaffou. Tussendoor gooi ik er nog wel iets anders in, als ik daar zin in heb.        

  • Even tussendon: Didier Chaffardon

    Pin it!

    Eigenlijk had hier, ik weet het, oostende deel 2 moeten staan, en zo was het ook gepland. Maar ik drink deze avond een wijn die ik zo goed vind, waar ik zo wild van ben dat ik het niet kan laten! Hier komt de proefnota van Le Vigne du Moulin, Vin de Table Français, van Didier Chaffardon.

    Didier Chaffardon bezit 3ha in de Anjou, in St Jean des Mauvrets, voor ongeveer de helft aangeplant met chenin, de andere helft met cabernet franc. Hij is een vriend en volgeling van Mark Angeli, één van de goeroes van de natuurlijke wijn. In de wijngaard volgt hij de principes van de biodynamische wijnbouw en in de kelder is hij non-interventionistisch, wat eigenlijk wil zeggen dat hij zo weinig mogelijk probeert te veranderen aan het natuurlijke karakter van de wijn. Natuurlijke wijnen als deze hebben ook nadelen: soms zijn ze onevenwichtig, ze ruiken nogal eens naar paard en putteke, ze bewaren vaak moeilijk. Deze fles blies mij echter compleet van de sokken. (ik stop even met schrijven om te genieten....)

    (....)

    (.....)

    DIDIER_CHAFFARDON

    Didier Chaffardon 

                                                                                                                        Startte onmiddellijk met een heel speciale neus: wat ik noteerde was skieënde framboos, een wervelwind van rood fruit; ontwikkelde zich dan razendsnel naar iets complexer en aparter, maar bleef heel precies. In de mond was de eerste indruk fruit, zuiverheid, maar dan komt een fluweligheid met weerhaakjes, heel zuiver maar wel met stevige tannines, een beetje zoals wanneer je op de pit van pitfruit bijt, heel zuiver maar ook heel stevig en karaktervol. Werd over heel de lijn complexer en complexer, intenser ook en evolueerde tot een "verdomd verslavend fleske". Mijn lever dankt de Heer dat alle wijnen niet zo zijn. Kreeg van mij, ondanks of misschien dankzij, zijn gebrek aan pretentie een vlotte ***(*) ofte ©©©(©) en da's veel !

    Over natuurlijke wijnen kan worden gediscussieerd. En er zijn zeker en vast mislukkingen, wijnen die onstabiel zijn, en die goed gevonden worden omdat ze gewoon anders zijn, en niks meer. Maar dit is een fles die ik iedereen aanraadt. Het is een tijdje geleden dat ik nog zo een naakt, exuberant en hedonistisch plezier beleefde aan een fles rode wijn..Ik betaalde hem 11,62 euro bij Laurent Melotte (www.truegreatwines.com) .

    And I loved every inch of it.

     

  • True Great Wines Vol.1

    Pin it!

    "Un bon vin doit avoir la gueule de l'endroit et la tripe du vigneron."

    Jacques Puissais.

    Laurent Mélotte, is brouwmeester, collega-blogger, kampioen van de natuurlijke wijn, gastrosensuel én sympatico, en hij baat in Pécrot, bij Grez-Doiceau (Waver), L'Odyssée des Arômes uit, een winkel voor thee, olijfolie, kruiden en, uiteraard, natuurlijke wijn, zodat wij Brabantse liefhebbers niet naar Dendermonde of Roeselare moeten voor onze vins naturels. Onlangs organiseerde hij zijn derde Weekend des Vignerons waarop hij bevriende wijnmakers uitnodigt om hun wijnen voor te stellen. De vorige twee keren moest Rick verstek laten gaan, maar het mooie weer, een opgenomen vakantiedag en veel good will omwille van Rick's verjaardag, bracht hem op een mooie zaterdagochtend in Laurent's tuin, waar vier zeer getalenteerde wijnmakers hun nieuwe oogst voorstelden.

    René Mosse, Jean-François Ganevat, Georges Descombes en Jérome Jouret zijn alle vier vertegenwoordigers van de natuurlijke wijnen, gemaakt zonder sulfiet en met minimale ingrepen in de kelder. Bij sommige wijnmakers leidt dit al eens tot ongelukjes en niet iedereen beheerst deze natuurlijke, maar ook o zo moeilijke manier van wijnmaken even goed. Drie van de vier zijn echter grootmeesters in deze discipline en de vierde speelde de rol van sympathieke nieuwkomer.

    DSC00311
     Van rechts naar links: Georges "Nounes" Descombes, René Mosse (zittend) en Laurent Mélotte.


    Wat me echter het meest opviel hier was de zo beruchte Tripe du vigneron. Allevier dezelfde filosofie, andere regio's weliswaar, maar toch ook zo verschillend. Allevier maken ze wijnen die in mijn ogen héél duidelijk het karakter van hun maker meedragen; en dat vond ik een leuk onderwerp voor een blogbericht waarin ik eerst de wijnen van René Mosse aan U voorstel.

    Het domein van Agnes en René Mosse ligt in Saint-Lambert-du-Lattay, in de Anjou, en was al eens het onderwerp van een blogbericht toen Vinama me een flesje cadeau deed voor de Vlaamse Wijnblogdagen. René was, denk ik, de oudste van de vier, en de meest rustige, de meest bedachtzame. Hij zat gewoonlijk rustig op zijn stoeltje met zijn verzameling flessen, voorzien van een stoppelbaard en een bierbuik waar je onder de vijftig niet aan moet beginnen en straalde een soort aardse kracht uit, zonder het extraverte van Ganevat of het wat massieve van Descombes. Zijn wijnen zijn superb maar hij hoeft het allemaal niet meer uit te leggen, ze spreken voor zichzelf. Aandacht vindt hij leuk, maar het hoeft niet, en wie zijn wijnen om de juiste redenen apprecieert wordt beloond met een wat vage glimlach en graag maar spaarzaam gegeven informatie.

    Wat ik vandaag proefde weerspiegelde deze persoonlijkheid. Zijn wijnen zijn ingehouden en krachtig, maar nooit extravert, en ze moeten het hebben van hun rijke complexiteit en grote diepgang. Op het eerste zicht lijken ze soms simpel en boers, maar zelfs jong zijn dit glazen waar je aan blijft snuffelen en draaien en met de jaren evolueren zelfs de basiswijnen naar een heel verrassende complexiteit. Ze zijn compleet maar hebben niks dat overbodig is, ze zijn "essentieel". Ze weerspiegelen sterk hun terroir maar ook het karakter van hun maker: rustig en eenvoudig en down-to-earth op het eerste gezicht, maar met zeer veel karakter en diepgang. Wijnen die ik zeer bewonder, dus...

    1: Blanc d'Anjou, 2007: 15,23 euro. Jonge stokken, een terroir van klei, kiezel en een beetje leisteen. 12 maanden rijping op foeders. Een aroma van gele appeltjes met iets apart dat wat aan een whiskey deed denken. Mooi fruit, een mooie structuur maar nog veel te jong. Nu al lekker maar alles zit nog te wachten achter de horizon.©©

    2: Le Rouchefer, Anjou, 2007: 19,85 euro. 35 jaar oude stokken met een erg lage opbrengst (20hl/ha). Uit de Le Rouchefer wijngaard met klei en kiezel in de ondergrond. 12 maanden opgevoed op foeders. Heel mooi aroma met appel en perzikbloesem; in de mond fris mooi fruit, mooi rond, heel vrolijk en sympa maar ook met voldoende diepgang. Nu al heel erg lekker en makkelijk, maar ook het wachten waard. De complexiteit zit hier nog weggemoffeld achter de rondeur. ©©

    3: Bonnes Blanches, Anjou, 2007: 20,86 euro. 40 jaar oude stokken. Terroir met veel meer leisteen, van de Bonnes Blanches wijngaard. 12 maanden opvoeding op foeders. Nog veel meer een echte terroirwijn, veel mineraliger en ernstiger, minder rond, maar veel complexer alhoewel dat allemaal nog verstopt zit. Veel meer diepgang en potentieel en echt een wijn om diep weg te stoppen in je kelder en er elk jaar eentje open te doen om de evolutie te volgen. Heeft nog veel tijd nodig maar wordt waarschijnlijk ooit hemels. ©©©

    4: Rosé Achillée, Anjou, 2008: 11,33 euro. Cabernet franc en sauvignon, grolleau en gamay. 25 tot 30 jaar oude stokken, 25 hl/ha. 58,8g restsuiker ! Heel licht parelend. Dit is een zoete Anjou rosé met forsballen. Zoet rijp fruit in de neus, evenwicht in de mond, nooit plakkerig. Niet echt mijn ding, maar heel correct en een goede dessert-rosé, heel verfrissend in de zomer ondanks de suikers. ©(©)

    5: Le Gros, Vin de Pays du Jardin de la France, 2007: 12,29 euro. 100% grolleau. 12 maanden op foeders. Aroma deed me denken aan een vakantie in de Cahors, aan de open ontbijtschuur waar onze clan 's morgens at. Mooi fruit, elegant, een mooie maaltijdwijn met terroir; mooie nadronk ook, heel onpretentieus en lekker; eigenlijk een ideale maaltijdwijn voor tijdens de week. Je mag me veroordelen om tijdens de week alleen nog maar dit te drinken...©©

    6: Cabernet Sauvignon, Anjou, 2007: 14 euro. Cabernet sauvignon en wat franc. 30 tot 50 jaar oude stokken, heel laat geoogst. Terroir met leisteen, kiezel en klei. Peperige, aardse wijn. Typische cabernet smaken maar met meer power dan finesse. Mooi samengaan van cab f en cab s toetsen, maar nog mooi naast elkaar, niet versmolten. Mooie tannines. Excellent. ©©©

    Als René Mosse niet bestond, moesten ze hem uitvinden...maar dat zou zijn alsof iemand de aarde uitvond of de sterrenhemel...Grote mijnheer, die René.

     

  • Real Wines 2: Panier de Fruits, La Coulée d'Ambrosia, Anjou, 2005

    Pin it!

    Er is over het fenomeen Natuurlijke Wijnen al heel wat inkt gevloeid, ook op deze blog. Alhowel ik de eerste ben om toe te geven dat niet alle flessen die ik al proefde voltreffers waren (maar dat is bij gewone wijnen ook zo), heb ik er al heel wat geproefd die ik erg lekker vond. De betere hebben iets dat ik moeilijk kan omschrijven: iets zuivers, iets gezonds, iets natuurlijks, dat na een tijdje bij mij het eigenaardige effect heeft dat ik klassieke wijnen minder begin te appreciëren (Jacques waarschuwde me hiervoor). Toen tijdens onze Loire degustatie een door mij erg geapprecieerde natuurlijke wijn van de chenin druif werd geserveerd verwachte ik me dan ook aan erkenning, of zelfs applaus. Niets was minder waar...

    Tot mijn niet geringe verrassing ontstond hier heel snel een sfeertje dat op de gemiddelde Commanderij (sorry, guys) niet had misstaan. Hoongelach, spot, en kreten als belachelijk, limonade, brol, mislukt, "geen wijn" vulden de proefruimte. Ik was even als door de hand Gods geslagen, maar toon mij een jonkvrouw in nood en ik zadel mijn ros en wee de windmolen die in mijn weg staat.

    Het aspect dat de leden het meest choqueerde was het frizzante dat deze fles heel duidelijk had. Ook het nogal typische "ijzerzaagsel" aspect dat zo'n natuurlijke wijn vaak heeft stootte duidelijk af. "Dit is géén wijn", werd bijna unisono geroepen. Na wat onhandig stamelen van mijn kant (ik was echt verrast) en wat terugroepen in de trant van Ongelovigen ! Ouden van Dagen ! bedaarden de gemoederen en begon de discussie. Iemand had Geuze als smaakverwijzing geroepen (het was als een belediging bedoeld), maar ergens had hij gelijk. Het gebruik van wilde gisten en minimale interventie is een techniek die ook voor gueuze wordt gebruikt. En is gueuze een bier ? Ja. En zo is wijn uiteindelijk niet meer dan gegist druivensap, en als dat hier op een aparte, wat andere manier gebeurt, dan is het verschil tussen de twee uiteindelijk hetzelfde. Natuurlijke wijn is wijn.

    Ondertussen waren de belletjes uitgebubbeld en was de wijn stil geworden. Het herproeven gaf nu smaakpatronen als sinaasappel met kruidnagel weer, maar tot mijn grote spijt waren de vooroordelen nu zo stevig geworteld dat hij van velen geen tweede kans meer kreeg.

    panierdefruits

    De Panier de Fruits, Domaine La Coulée d'Ambrosia, 2005 werd gemaakt door Jean-François Chéné, een jonge man die in Beaulieu-sur-Layon 4,5ha wijngaard bewerkt. Zeer tegen de zin van zijn vader, die nog steeds "en chimie" werkt, wil hij zijn wijngaarden omvormen naar biologische en zelfs biodynamische wijnbouw, wat papa compleet onbegrijpelijk vindt. Ook in de kelder gedraagt zoonlief zich behoorlijk rebels door natuurlijke wijn te maken. "La singularité et l'authenticité avant tout" is zijn slogan en hij doet dat door minimaal te intervenieren. Hij maakt zich trouwens behoorlijk kwaad op wijnboeren die leuteren over "le goût du terroir" terwijl ze zelf naar hartelust chaptaliseren, bijgisten, zwavelen etc etc

    Ik vond deze wijn heel speciaal: boers en exotisch tegelijk en bijna een moelleux in de neus. Sinaas en kruidnagel. In de mond echter heel droog, met gekonfijt fruit, honing, kruiden, en de geur van de bloemenweide in Sissinghurst. Een inderdaad heel aparte wijn, een typische vin naturel wel, maar schitterend ! We dronken op zaterdagavond ook zo'n fles bij een mediterrane visschotel, en omwille van het kaarslicht, zonder vooroordeel vanwege de kleur: hij werd algemeen geapprecieerd voor zijn fruit en structuur door de niet "wijnkennende" dames.  

      

     

  • Vlaamse Wijnbloggers op Megavino

    Pin it!

    DSC00392

    Wanneer wij in de tempranillo-lounge (alleen voor 18 tot 24 jarigen) van Megavino den Bloeykens zien rondlopen in het gezelschap van wat licht beschonken lelijke VRT koppen grijpen wij eerder naar de Rennie dan naar het glas wijn, maar uiteindelijk is dat niet relevant. Belangrijk is dat den Bloeykens het initiatief heeft genomen om speciale aandacht te schenken aan jongeren en hen te doen kennis maken met het fenomeen wijn. De lounge waar dit gebeurde (best wel hippe muziek) was mooi afgesloten voor ouderen, met het gevolg dat ook steller dezes zich nauwelijks voorbij de breedgeschouderde security aan de ingang wist te wurmen. Door den Bloeykens zelve worden weggestuurd, het heeft iets: ik voelde me plots als een sulfietloze gamay, best wel lekker maar niet (h)erkend en daarom persona non grata.

    Uiteindelijk wisten wij ons toch toegang te verschaffen en wurmden wij ons, tussen het geweld van allerlei trendy verschijnselen, wijn-achtige drankjes in de meest extravagante verpakkingen (of hoe werk ik dankzij Miss Marketing mijn overschotten weg...) en behoorlijk leuke hostessen naar de stand van de Vlaamse Wijnbloggers, rotsen in de branding en (ere wie ere toekomt) dankzij de goede zorgen van Amaronese behoeders van de Goede Smaak.

    Ondanks mijn hippe T-shirt en knappe verschijning ging alle aandacht naar Amaronese ! En dat was maar goed ook, want in zijn eentje (and with a little bit help of his friends) wist hij op zijn eentje tientallen in-spe wijnliefhebbers te overtuigen van de geneugten van "echte" wijnen. Dat deed behoorlijk deugd. terwijl af en toe op andere, echt commerciele standen echt wel weinig jongeren stonden moest men bij ons aanchuiven. Zelfs een Spaanse standhouder kwam ons vragen waar we in 's hemelsnaam die bepaalde Utiel-Requena vandaan haalden en een sympathieke Jacob's Creek hostesse (zie de foto) kwam in een dood moment een keer kennis maken met échte wijnen ;-)

    Ik ben naar huis gegaan met een warm gevoel. Er is wel degelijk een nieuwe generatie wijndrinkers op komst en het is aan ons, wijnmissionarissen, om ze te helpen. Open staan ze zeker, leergierig zijn ze ook, dus heren wijnverkopers (de namen Mélotte, Gert en Jacques vielen geregeld) doe uw ding: uw publiek staat aan de poort te wachten.

    Ikzelf bracht een fles In Gumpoldskirchen 2006 van Schellmann mee, een groot succes, ondermeer dankzij zij etiket, en gekregen van Leirovins (maar ik ben al lang een fan van deze wijn). Bewezen is alvast het volgende: zelfs temidden de marketing stormen van de Groten, bleven onze natuurlijke wijnen overeind (en wisten heel wat enthousiasme los te weken).

    De Vlaamse Wijnbloggers die deze avond actief meewerkten waren Amaronese, CSP, IkWilWijn, Vinama en Wijnkennis. De hapjes werden gemaakt door Culinair Atelier. De volgende generatie dankt U.