new york

  • Hermann J. Wiemer, Finger Lakes, New York State

    Pin it!

    Een degustatie met een selectie van door Swaffou ingevoerde flessen stond al heel lang op het programma van CSP. Swaffou is gespecialiseerd in wijnmakers met véél persoonlijkheid, niet noodzakelijk alternatief of bio, maar met een zekere vorm van rebelse dwarsheid, het de dingen anders willen doen dan de anderen. Dan krijg je te maken met persoonlijkheden als Luis Pato of Marco De Bartoli die elders op deze blog al aan het woord kwamen, en eerlijk gezegd, die mannen stelen de harten van de CSP'ers veel meer dan de door velen verafgode "grote namen".

    Hermann J. Wiemer is een uit Bernkastel in de Moezel afkomstige Duitser wiens vader een proefstation leidde waar riesling op Amerikaanse onderstokken werd geënt. Hermann trok in 1973 zelf naar Amerika, waar hij een verwaarloosde soya-boerderij kocht in het idyllische Finger Lakes district in New York State, het tweede grootste wijnbouwgebied van de Verenigde Staten, maar toen nog heel sterk gericht op tafeldruiven en het inheemse druivenras dat sterk verschilt van onze Europese vitis vinifera en waarmee wrang-zoete wijnen worden gemaakt die erg van de onze verschillen. Hermann was vertrokken met de bedoeling om stokken te verkopen aan andere telers, maar het terroir dat hij aantrof en dat veel leisteen bevat was zo geschikt, dat hij al snel tot de bevinding kwam dat het zonde zou zijn om niet zelf wijn te maken. Hij verkocht zijn Porsche om te kunnen investeren, kocht materiaal en won in 1979 zijn eerste prijzen.

    Vandaag is het domein dé riesling specialist bij uitstek in new York State en hij maakt één van de beste rieslings van de VS. Herman "the German" was altijd erg actief in de wijngaard (You can not make a good wine by sitting in the office), maar is nu op pensioen. Fred Merwarth, al enige tijd zijn wijnmaker nam het domein in 2007 over. Onderaan zie je Hermann als vierde en Fred als tweede van links.

    wiemerteam

    Wij proefden die avond de Dry Riesling 2006, die we 21,45 euro betaalden bij Swaffou. De wijn had een heel elegante frisse neus met een droge mineraliteit die héél "Moezel" overkomt en heel aantrekkelijk is. In de mond viel het beetje restsuiker wel op, maar het geheel was heel elegant, fijn en fris. Een zeer aantrekkelijke wijn in een heel mooie stijl. Hij kreeg van ons ***.

    wiemer

     

  • Garlic and Sapphyres

    Pin it!

    "Very wise," said the sommelier, his head cocked to one side. His voice rich with admiration, he added, "So few recognize the merits of the wines from the north." Unspoken, but surely there, was the phrase "but you are obviously among the discerning few."

    "As for the red," he asked, "will we stay in France?" It was not lost on me that he was now employing the royal we.

    "Certainly," said Daniel Green, "Chef Kunz's food is so subtle. It would be criminal to assault the delicacy of its flavors with the brashness of American wine." I made a note to try to remember these phrases for later use; they might come in handy. I liked the idea of wine assaulting food with criminal interest.

    Uit "Garlic and Sapphires. The Secret Life of a Food Critic." door Ruth Reichl.

    garlicandsap

    Ruth Reichl was van 1993 tot 1998 de Bruno Vanspauwen van de New York Times: de restaurantcriticus van de beste kwaliteitskrant van het land en iemand die restaurants kan maken of kraken. Maar New York is Vlaanderen niet en Ruth merkt al snel dat elk restaurant in de stad haar gezicht kent en klaar staat voor een speciale behandeling. Ze besluit om zich vanaf dan te vermommen en merkt al snel hoe restaurants zich aanpassen aan hun klanten, in positieve én in negatieve zin. Enigszins tot haar eigen verrassing merkt ze ook dat haar eigen karakter meer facetten heeft dan ze zelf dacht en begint ze haar positie meer en meer in vraag te stellen.

    Dit is een fascinerend en goed geschreven boek dat u om verschillende redenen zou moeten lezen. Indien U geïnteresseerd bent in New York roept het boek zeer goed de sfeer op van deze culinaire wereldstad. Na het succes van Mijn Restaurant geeft het ook een inside blik op het vak van restaurantkritikus. En last but not least, indien u een echte foodie bent, dan is het een boek om likkebaardend uit te lezen. Het boek bevat ook recepten die me de indruk gaven heel sterk Amerikaans gericht te zijn en hiervoor moet u het boek niet kopen. Maar Ruth heeft hier vaak heel grappig én soms héél ontroerend geschreven over wat u waarschijnlijk sterk interesseert indien u deze blog bezoekt: eten en wijn. En daar alleen voor is dit boekje echt de moeite. Ik kijk uit naar de avonturen van Bruno Vanspauwen…en dat is niet sarcastisch bedoelt.