noto

  • Don Camillo en de Tuin van Steen - Sicilië 2009

    Pin it!

    Het was voor ons nauwelijks te geloven, maar meer dan vijf jaar geleden kwamen er nauwelijks toeristen naar de stad die wij nu zouden bezoeken. Pas toen de Unesco in 1992 de baroksteden van de Val di Noto in Sicilië uitriep tot Werelderfgoed kwam het toerisme op gang en wij bezochten vandaag Noto, de Tuin van Steen. In 1693 verwoestte een grote aardbeving een hele reeks steden op Sicilië zo grondig dat ze volledig moesten worden heropgebouwd, vaak op andere plaatsen waar ze eerst stonden. Omdat de vernietigingen zo groot waren, besloot men hele steden herop te bouwen in de toen meest gangbare stijl, de barok. Nadien vergat de wereld een beetje het bestaan van deze parels, maar vandaag staan ze terug in volle en verdiende belangstelling.

    DSC00956

    Noto is op elke zonnige dag een belevenis. Om het effect nog groter te maken parkeerde Gianni zich onder een schaduwrijke dreef die in de zomer een verademing moet zijn en het doet wat, zo de donkerte uitwandelen en dan terecht komen in een lange straat vol barok opgloeiende gebouwen in tufsteen. Dankzij de Unesco zijn die dan ook nog eens in topconditie en je krijgt hier een stijve nek van het geveltjekijken. Sommige daarvan zijn echte kantwerkjes en de naam Tuin van Steen is voor Noto dan ook dubbel en dik verdiend.

                                                                                                                                 

    DSC00948

                                                                                                                         

    Na deze indrukwekkende kennismaking met de Siciliaanse barok ging het richting Siracuse en meer bepaald naar Ortigia, het oude stadsdeel, in feite een eiland, alhoewel je dat nog nauwelijks merkt. Net als in Agrigento wandel je hier rond in de geschiedenis, met dat verschil dat deze stad meer op een ui lijkt: je kan er de tijdslagen zo afpellen. Griekse, Romeinse, Byzantijnse, Arabaische en Normandische invloeden hebben hier allemaal hun sporen nagelaten. En waar Ortygia voor een tiental jaren nog een ronduit gevaarlijk imago had (het was de meest verpauperde buurt van Siracuse) zijn er overal werken bezig om de stad op te knappen. Ik vertel er u de volgende keer meer over, maar eerst gaan we eten, bij Giovanni Guarneri.  

    Dat Don Camillo een zeer goed restaurant is, wisten mensen als Francis Ford Coppola en Gerard Depardieu al voor ons. Toen wij er aan kwamen (Via Maestranza 96) waren er gevelwerken aan de gang en even doemde voor ons een schrikbeeld op van hamerende ambachtslui, maar het restaurant bleek een oase van rust. Het donkere, koele interieur moet een verademing zijn tijdens een Siciliaanse zomer. Op elke beschikbaar plekje muur staan wijnflessen, deel uitmaken van de ronduit indrukwekkende wijnkaart met ondermeer een mooie verzameling uit Alto Adige. De keuken serveert vooral vis, met de nadruk op lokale ingrediënten en tradities, maar dit alles met een grote creativiteit zodat elke schotel een verrassing is. Bovendien is dit geen echt restaurant maar een trattoria, een hele goede dan wel, en de sfeer is er ongedwongen. Het is absoluut een RestaurantZonderPretentie waar je voor relatief weinig geld verschrikkelijk lekkere visschotels kan eten.

    Voor het voorgerecht paste ik nog eens een oud trukje toe: iets bestellen waarvan ik geen flauw idee had wat het was. Ook deze keer was ik enorm en positief verrast (zie de foto): één van de lekerste schotels die ik de laatste jaren heb gegeten. Ik ben zeker van de inktvis en de broccoli, de andere ingrediënten kon ik niet herkennen en, mea culpa, mea maxima culpa, ik vergat te noteren...

    DSC00125

                                                                                                                            

    In het glas was eerst één van de meest originele en lekkerste schuimwijnen van Sicilië verschenen: een Murgo Extra Brut, gemaakt met nerello mascalese afkomstig van de hellingen van de Etna, en 36 maanden sur lie gerijpt. Heel droog, heel eetlustopwekkend, erg gestructureerd met tannines en lekker fris. Een echte ontdekking. We betaalden die fles 20 euro...doe dat maar eens na in België... Dat we de eerste dag het restaurant in Chiaramonte Gulfi hadden gemist konden we vandaag goed maken: we kozen voor de witte Valcarizja 07 © van het domein Gulfi, een blend van chardonnay, carricante en albanello, gerijpt op eik. Dit was een opmerkelijke wijn die zeer goed bij mijn gerecht paste, heel droog en sec, in een wat geoxideerde stijl die aan een natuurlijke chardonnay deed denken. Bij mijn hoofdgerecht, Spada a la Siracusana, dat in al zijn eenvoud gewoonweg groots was, kwam de Cometa 07 ©©© van Planeta, één van de lekkerste wijnen van Sicilië, een 100% Fiano. Deze zeer expressieve waw-wijn, meer Pamela Anderson dan Keira Knightley werd door iedereen geapprecieerd, maar iedereen vond ondertussen ook dat hij eigenlijk niet erg Siciliaans was en eigenlijk een beetje een schreeuwertje. Siciliaanse wijnen, hebben, net als hun baasjes, iets monkelends ingetogen, iets vol binnenpretjes: het zijn geen schreeuwers maar humoristen die met pretoogjes waarschijnlijk onwelvoeglijke dingen in je oor fluisteren.

    DSC00133

    Ook bij de medereizigers werden alleen kreetjes van verrukking gehoort en de ondertussen behoorlijk overeten dames wierpen zich op een eenvoudige schotel met langoustines waarover ze behoorlijk tevreden waren. Zouden we het dessert overslaan ? Dat was teveel gevraagd van de modale reizende Belg en gelukkig maar: ik at er één van de beste desserts van mijn leven: een klein potje essentie van mandarijn en een uitgehold exemplaar met een sorbet van dezelfde vrucht. Ongelooflijk ! We drinken daarbij een Acantus 06, een Moscato di Noto, heel mooi, fris en zuiver, als het ware een verlengstuk van het dessert.

    Wij hadden nog behoorlijk wat plannen voor de namiddag, maar wij waren tevreden en gelukkig, de zon scheen...en er waren terrasjes...