oostende

  • Chez Rick

    Pin it!

    Ik weet niet wat het is, maar eigenlijk heb ik nooit de aandrang gevoeld om op reis het ene na het andere wijndomein te bezoeken. Bovendien vind ik veel wijnregio's eigenlijk eerder saai, en alhoewel het verhaal achter elke wijnmaker me uitermate interesseert hoef ik er echt niet zelf mee te spreken. Ik lees er wel over, ik hoor het wel. Sinds enkele jaren heb ik echter de voor mij ideale manier gevonden om mijn passie te combineren met de vakantieverlangens van mijn gezin: een appartement in Oostende. Een fornuis met zicht op zee, een zevental dozen met een zorgvuldige selectie van lang gekoesterde wijnflessen, mijn mes en een stapeltje kookboeken, nog een lijvig geschiedenisboek (Jerusalem. The Biography. van Simon Sebag Montefiore, was het dit jaar) en de papa is content. Geen vermoeiende autorit, gezelschap van vriendinnen en nichtjes voor mijn dochter, en een strand voor Mme Rick om uren langs te wandelen, kortom niks dan voordelen.

    Van de allergrootste essentie is echter de nabijheid van een goede viswinkel en het voordeel aan Oostende is dat het Vishandel Luk heeft, een El Dorado voor de visliefhebber. Ondertussen ontwikkelden er zich zelfs al lievelingsrecepten waar gezin en bezoekers likkebaardend naar uitkijken, en dit is mijn favoriet: Chowder van kabeljauw en kreeft, uit Rick Stein's van kust tot kust.

     

    stein.jpg

     

     450-550 g kreeft, vers gekookt, en in twee gesneden

    450g dikke kabeljauwfilet, zonder vel

    4 harde koekjes (kaakjes staat in het boek, maar ik gebruik van die harde crackers)

    50g zachte boter (en dus niet recht uit de ijskast!)

    100g gezouten spek, in één stuk

    1 kleine ui, gesnipperd

    15g bloem

    1,2 liter melk

    2 aardappelen, geschild en in dobbelsteentjes gesneden

    1 laurierblad

    120ml ongezoete slagroom

    een mespuntje cayennepeper

    zeezout en versgemalen zwarte peper

    DSC03090.JPG

    Met als vaste begeleider de laatste jaren: Grande Reserve Sancerre 2006 van Henri Bourgeois

      

    Haal uit elke helft het staartvlees en verwijder het darmkanaal (als de vishandelaar het al niet gedaan heeft). Breek de scharen af en kraak ze en haal het vlees eruit in zo groot mogelijke stukken.

    Haal met een theelepel de zachte groenige lever en eventueel de rode kuit uit de schaal. Doe 2 van de crackers in een plastic zak en sla ze tot fijn kruim. Vermeng dit met de lever, ander zacht materiaal van de kop en de helft van de boter. 

    Snijd het spek in dobbelsteentjes. Verhit de rest van de boter in een middelgrote pan, doe het spek erbij en bak op middelhoog vuur lichtbruin. Voeg de ui toe en fruit die glazig. Roer de bloem erdoor en bak 1 minuut mee. Roer er nu beetje bij beetje de melk door, dan de aardappelen en het laurierblad en laat 10 minuten zacht koken of tot de aardappelen net gaar zijn. Voeg de kabeljauw toe en laat 4 tot 5 minuten zacht koken. Haal de vis uit de pan en verdeel in grote vlokken. 

    Roer nu de crackerspasta, het kreeftvlees en de room erdoor en laat 1 minuut zacht koken. Breng op smaak met de cayennepeper, 1 theelepel zout en wat zwarte peper. Breek de twee overgebleven crackers in groeve kruimels en strooi die over de uitgeschepte soep.

    Dit is een subliem gerecht waar zelfs kinderen gek op zijn. Mocht het u lukken om niet de hele pot leeg te eten, geen probleem, morgenmiddag is ze vaak nog lekkerder. Uw vis moet vers zijn en van een goede viswinkel komen (den Delhaize telt niet) en zoals bij alle gerechten vind ik dat bio-produkten meer smaak aanbrengen, maar als dat niet kan is het geen probleem. De vis moet echter echt vers en van topkwaliteit zijn.

    Smaakt het best met zeezicht, maar werkt thuis ook. Smakelijk.

  • Bericht uit Oostende 5: Clair de Lune met Le Conte des Floris

    Pin it!

    DSC01235

    Wanneer je mij veertien dagen naar een niet-wijnstreek op vakantie stuurt neem ik mijn voorzorgen. En één van de pretpakketjes die ik samenstelde voor mijn verblijf kwam van Cavopro, en bevatte drie witte wijnen van het Domaine Le Conte de Floris. Ik vond zo'n lange luie vakantie zonder verplaatsingen ideaal om eens wat vergelijkend te proeven.

    Daniel Le Conte de Floris is een ex-journalist van het Revue de Vin de France. Hij startte na een opleiding in de Bourgogne in 2000 met zijn eigen domein, zocht en kreeg het advies van grootmeesters als Gérard Gauby en Oliver Jullien en koos als zijn signatuurdruif de relatief onbekende carignan blanc. Hij maakt maar 20.000 flessen per jaar, maar ze behoren nu al tot de top van de witte AOC Coteaux du Languedoc. Het zijn smakelijke en precieze wijnen, vaak met verrassende aroma's. 

    1: Arès Blanc, Coteaux du Languedoc, 2006: Ondergrond van basalt, leisteen en grès. 60% marsanne, 15% terret bourret en 25% carignan blanc. 25 hl/ha. Gefermenteerd en gerijpt op eik (een jaar op tweede tot vijfdejaarse vaten) en inox (de laatste zes maanden). Goudgeel. Aroma van vernis, kruiden, sinaasappelschil en gedroogd fruit. In de mond fris, goed gestructureerd en erg smaakvol. 13,15 euro bij Cavopro. ©©(©)

    2: Lune Blanche, Coteaux du Languedoc, 2007: Leisteen, grès en klei. 80% carignan blanc, 20% terret bourret en marsanne. 25 hl/ha. Fermentatie en opvoeding op eik (een jaar), 15% nieuwe, de rest op eerste tot vierdejaarse, daarna nog drie maanden op cuve. Complex aroma met wat venkel, koekjes, kokos en meloen. In de mond dezelfde toetsen, maar fris en zeer droog, redelijk complex. Was dag 2 wat peperiger. 16,45 euro, Cavopro. ©©(©)

    3: Lune Rousse, Vin de Pays de Cassan, 2006: Leisteen, grès en klei. Carignan blanc, roussanne en grenache blanc. 20 hl/ha. Gefermenteerd en gevinifieerd op eik, met één derde nieuwe en twee derde eerste en tweedejaarse (een jaar). Daarna 6 maanden cuve. Heel fijne, maar ook erg aromatische neus, met een duidelijke eiktoets; ondertonen in het aroma zijn eerder vegetaal dan kruidig, meloen ook. In de mond droog en heel fijn en elegant. Heel complex en veellagig, met vleugjes limoen. Een hele lekkere wijn om aan te blijven snuffelen en zoeken. 20,45 euro, Cavopro. ©©©(©)

    DSC01286

      

     

     

  • Bericht uit Oostende 4: Les Fruits du Terroir

    Pin it!

    Wie net als ik verzot is op de terroir-produkten van Italië, Frankrijk en Engeland, vergeet soms dat ook elke streek in België zijn terroirprodukten heeft. En net zoals ik in de Languedoc geniet van de lokale specialiteiten vind ik dat ik ook in Oostende de moeite moet doen om die te vinden en te proberen. En dat gaat van de garnaalkroket tot alles wat de zee voortbrengt. En dus, speciaal voor wie nog moet vertrekken of er dit of volgend jaar nog op appartement gaat, nog een paar tips.

    Garnaalkroketten aten wij dit jaar het lekkerst in Hotel du Parc, aan het Marie-Joséplein, vlakbij het Casino, waar ze ook een zeer lekkere vissoep en een constant wisselende reeks dagsnacks aanbieden voor wie wat minder vissig is. Op gelijke hoogte (en nieuw voor ons) was restaurant Le Chevalier, op Den Dijk tussen het casino en de Thermae, gezellig, warm, lekker en tja, eten op de dijk, 't is makkellijk met kinderen.

    Wie echt lekkere en verse vis wil, moet naar Vishandel Luk in de Groentestraat waar zowat elk klasserestaurant van Oostende zijn handel betrekt en waar het vaak lang aanschuiven is. Door zijn horeca-betrekkingen heeft hij een snel roterende en uitgebreide voorraad en mijns inziens is dit het beste adres van de stad. De Vistrap is uiteraard een bron voor al wie platvis zoekt (kijk uit naar tongschar, die een fraktie van tong kost, en heel lekker is). Heel leuk vonden wij het ook om Bij Moustache in de Nieuwstraat een voorraad garnalen, gatjes, kokkels, gerookte paling, etc etc in te slaan om 's middags met wat brood en witte wijn naar binnen te slaan. Geen toonbeeld van finesse misschien, maar verdomde lekker wel allemaal.

    DSC01211

    Ons eerste probeersel, we hebben veel bijgeleerd later.                                                     

    Er zijn nog twee andere zaken die ik kan aanraden. De Pomodoro is een Italiaanse traiteur op de Groentenmarkt die in dezelfde handen is als het fantastische Marina, één van Oostende's beste restaurants. Voor kaas bent u best in de Ensorgalerij, bij het Bretoentje, dat een vreselijk lekkere selectie rijpe kazen aanbiedt, met veel liefde voor het vak bewaard en uitgekozen.

  • Bericht uit Oostende 3: La Vie en Rosé

    Pin it!

    Zomer, vakantie, zon en zee "rijmen" op rosé en omdat rood die twee weken bijna zo goed als verbannen werd van onze vakantietafel kwam er af en toe een edele rosé naar voor, kwestie van eens af te wisselen, en omdat sommige schotels nu eenmaal vragen om een vleugje tannine, een schepje rood fruit of, gewoonweg, wat bredere schouders dan de gemiddelde witte.

    Twee flessen staken er hier met kop en schouders bovenuit. De eerste bracht ik mee uit Luxemburg waar de aankoper van de Auchan plotseling iets heeft met de Provence (Ott, Pibarnon, Pradeaux), de tweede kwam van het Bretoentje, de beste kaaswinkel van Oostende. Op de foto zie je één van de boeken die ik op het strand las. Ik ben meer en meer verzot op dat soort geschiedsschrijving die vooral in Engeland furore maakt: een tamelijk banaal "klein" onderwerp, dat helemaal wordt uitgewerkt door iemand die kan schrijven en geschiedenis kan doen leven. Dit boek, van de hand van Bella Bathurst, ging over de Stevenson's, een Schotse ingenieursfamilie die vuurtorens bouwde op de meest ontoegankelijke plaatsen, maar vorige jaren las ik zo al The Dinosaur Hunters van Deborah Cadbury of Cod. A Biography of the Fish that Changed the World. van Mark Kurlansky.

    DSC01259

                                                                                                                                        

    Hier komen de proefnota's.

    1: Lampe de Méduse, Rosé, Coteaux du Provense, Chateau Sainte-Roseline, 2008:

    Deze blend van grenache, tibouren, cinsault, mourvèdre en syrah, zit in een sierfles die ik normaal gezien zeer wantrouwend zou bekijken, maar in dit geval was ik mis: schijn bedriegt soms, ook in wijn. Het Chateau Sainte-Roseline ligt in Les-Arcs-sur-Argens, in de Provence, en is het eigendom van Bernard Teillaud. Zijn dochter Aurélie Bertin, een marathonloopster, baat het momenteel uit. Sinds 1993 werd het 100ha grote domein compleet gemoderniseerd en gerestaureerd, zowel in de wijngaard als in de kelder, het gebruik van herbicides werd vaarwel gezegd en consultants als Michel Rolland en Pascal Chatonnet brachten het op het niveau waar het momenteel staat. De Lampe de Méduse is hun basiscuvée, waar ik enigszins wantrouwig een fles van had aangeschaft, maar hij bleek te verrassen. Hij had een licht, zalmkleurig voorkomen. De neus was licht, elegant, fruitig en zomers, met vooral agrumes. In de mond startte hij met een mooie volle attaque, veel fruit en een hele mooie structuur. Kortom een knap gemaakte, evenwichtige en elegante zuiderse rosé met een mooie naar rozen verwijzende afdronk. ©©(©)

    2: Redoma, Rosé, Douro, 2007:

    De in 1964 geboren Dirk Niepoort is één van de grote mijnheren van Porto en bij logische uitbreiding van de Douro. Hij was in 1990 één van de eerste die in de Douro een droge rode wijn maakte (quasi ondrinkbaar volgens hemzelf) maar vandaag maakt deze duizendpoot zowel porto als witte, rosé en rode wijn. De Redoma reeks is zijn "normale" wijn, net boven de basis-Vertente's, maar onder de cultwijnen als Batusta, maar wie meer wil weten over Dirk kan hier terecht.

    In tegenstelling tot de Lampe was deze wijn een diep snoepjesroze, een heel andere kleur dus. In de neus was hij héél fruitig, met framboos en aardbei maar ook met kreupelhout en iets mineraligs. Hij dronk fris en lekker fruitig, goed gestructureerd en heel evenwichtig, een echte maaltijdrosé met ballen en verfijning, complex genoeg om niet te vervelen en met een mooie afdronk. Een halve dag later was hij nog beter geworden, nog verfijnder en complexer (waaruit ik afleid dat hij ook nog even had mogen liggen).  ©©©

  • Bericht uit Oostende 2: Ristorante Marina

    Pin it!

    Het is niet omdat een mens in België blijft dat hij niet lekker mag gaan eten, en het bezoek van maatje Johan was dan ook hét signaal om één van Oostende's toprestaurants met een bezoek te vereren. Het stond al lang op mijn verlanglijstje, we hadden de tijd, we konden er te voet naar toe (eh...vooral terug) en het leven is zoveel schoner als je ergens naar toe kan leven.

    Onze poging om een tafeltje aan het raam te krijgen lukte wonderwel maar ons zeezicht werd vergald door de avondmarkt, dus wij concentreerden ons dan maar op wat op tafel kwam. En dat was goed, zeer goed. De patron stal al onmiddellijk mijn hart door te doen wat elke goeie chef kan: aan mijn dochter vragen wat ze graag zou willen eten. Geen sprake van een kindermenu of dat soort onnozeleteiten, gewoon "wat lust gij graag?". Toen mijn dochter (11 jaar) iets van pasta mompelde, stal ze op haar beurt het hart van de chef door op diens vraag naar de saus "pasta al pesto" te mompelen. "Een meisje met goede smaak", riep hij uit en hij bereidde vervolgens een tagliolini al pesto waar ik afgunstige blikken op heb geworpen heb (ik heb even getwijfeld toen hij haar kwam vragen of ze nog honger had...).

    Omdat het nogal duidelijk was dat wij geen Vlaamse vedetten noch West-Vlaamse industriëlen waren was de bediening in het begin een beetje sloom, maar uiteindelijk slaagden wij er toch in om te bestellen en vanaf dan: geen enkele opmerking meer ! Het wachtbordje verzoende ons al snel en ik en mijn lieftallige gooiden ons dan op een risotto met taleggio, peer en carpaccio van eendeborst, een sublieme combinatie. Johan nam een burrata die volgens hem thuishoort in het burrata-Pantheon. Ondertussen hadden wij ook de uitgebreide wijnkaart uitgelezen (goeie kaart, van intessant en betaalbaar tot aargh! mijn zwart geld vergeten) en kozen een Chiaranda van Donnafugata, een mooie Siciliaanse blend van ansonica en chardonnay, die wij ook al in La Madia in Licata dronken. De sommelier begon ons toen al iets interessanter te vinden, trouwens.

    De signature dish van Marina is Tarbot en Kreeft, en aan die (dure) verleiding konden we niet weerstaan. Het is een schotel die in het restaurant wordt geprepareerd (spektakel!) en die (en dat zeg ik niet snel) zijn geld absoluut waard was. Miss Rick ging voor de democratische gegrilde calamares met spinazie en pesto en werd betrapt op het aflikken van duimen en vingers...De uitstekende Chardonnay van Planeta begeleidde dit alles.

    Tijdens het dessert werden wij nog vergast op het schouwspel van een zingende Jacky Lafon (van Thuis, geloof ik?, of zoiets?) en een sabayon-makende chef die een duetje improviseerden. Ik voelde mij toen meer in Cannes of Nice dan in Oostende (glamour! sterren! show!), maar het was ouderwets aardig. Een glas Passito di Lacrima di Morro sloot mijn avond af. Wij sjokten tevreden terug. Marina is gastronomisch, niet goedkoop, soms een beetje ouderwets, maar het is een Heel Goed Restaurant. En Domenic Acquaro is een Grote Chef (en een showbeest).

    marina

    Sabayon zonder Jacky.

     

     

  • Bericht uit Oostende 1: lékkere p/k !

    Pin it!

    Eén van de voordelen aan een vakantie in eigen land (naast deze keer ook eens het weer) is dat je weken op voorhand de kelder kan in duiken om wat mooie flessen mee te nemen. Omdat de vakantie echter ook het ideale moment is om iets nieuws te proeven bestel ik graag op het laatste moment nog wat extra flessen bij één of twee wijnhandelaren. Wanneer heb je immers zo de tijd om op je gemak te proeven, in ideale omstandigheden ? Bij zo'n bestelling mengel ik graag het wat duurdere werk met het wat goedkopere (een goeie wijnhandelaar is sterk in beide) en ik wil het hier graag even hebben over twee flessen die een schitterende prijs-kwaliteitsverhouding hadden. De foto van de flessen mislukte helaas wat en daarom, gratis en voor niks, het avondlijke zicht vanop ons (gehuurde) terras.

    Mijn eerste (goedkope) waw-ervaring van de reis was de Côtes du Rhone Blanc 2006 van Xavier Vignon. Uitgerust met een schroefdop (die nu eindelijk ook Frankrijk stilaan verovert), mooie strogele kleur. In de neus springt grenache blanc sterk naar voor maar bedekt door allerlei extra's; in de mond heel mooi startend met kelderappeltjes, heel karaktervol en steeds complexer wordend; mooie frisse zuren zetten dan ook op en in de afdronk komt citrus sterker naar voor, en een beetje drop. Geen idee van de blend, maar wel van de prijs: 7,95 euro ! Gekocht bij Marc van Cavopro (die gelukkig veel beter wijnen invoert dan dat hij websites beheert...). Goed voor ©©©.

    Een tweede wijn die er eveneens omwille van zijn prijs-kwaliteit uitsprong was de L'Ivraie 2007, Vin de Pays de l'Ardèche, van Jérome Jouret. Goudgeel van kleur en in de neus een heel apart aroma dat wat deed denken aan kokende kweeperen, très vin naturel; in de mond zachter maar met mooie frisse zuren en heel mooi fruit (gele, hele rijpe in de zon gebakken appel); na een tijdje begon zowel het aroma als de mond sterk te verwijzen naar appelbeignet, inclusief het een beetje gekarameliseerde daarvan). Voor die prijs (8,76 euro bij Laurent Mélotte, die zijn website(s) wél goed bijhoudt) een reis op zichzelf. Eveneens goed voor ©©©.

    DSC01213