pantelleria

  • Remembering Marco De Bartoli

    Pin it!

    Vertaald uit Robert V. Camuto's, Palmento, over zijn gesprekken met Siciliaanse wijnmakers.

    Een tiental mannen - de meesten carabinieri uit de buurt, in hun burgerpak - wandelden het restaurant binnen naar een grote tafel achteraan. De twee De Bartoli's herkenden de mannen - de oudste onder hen, groot en met dunner wordend grijs haar, was de openbare aanklager die De Bartoli's domein had laten sluiten, nu al tien jaar geleden.

    Sebastiano rekte zich uit om beter te zien en keek dan naar zijn vader. De Bartoli lachte wat bleekjes. Dan, nadat de borden met de voorhapjes waren afgeruimd, kwam Bellitteri naar de tafel en fluisterde wat in het oor van De Bartoli. De Baroli knikte, en Bellitteri kwam terug met een jonge man, een paar jaar jonger dan Sebastiano; één van de carabinieri. Hij droeg een versgesteven hemd en een rode trui en gaf iedereen een hand terwijl hij stralend neerkeek op De Bartoli. Hij hurkte naast hem en sprak hem aan op de manier waarop men een oude gewaardeerde leraar aanspreekt, alsof hij zijn leven veranderd had. De glimlach van De Bartoli werd breder, en na een paar minuten gebaarde hij naar de lege stoel naast hem. De jonge man zat neer en hield het volgende kwartier niet op om De Bartoli te prijen.

    De jonge man bleek een kapitein van de Carabinieri te zijn, net overgeplaatst vanuit Milaan, waar hij had kennisgemaakt met de wijnen van De Bartoli, zijn Marsala's, zijn Passito de Pantelleria en de anderen, en er dol op was geworden. Het gesprek kwam tot een einde toen de jonge man een afspraak maakte om later op de week de cantina van De Bartoli te bezoeken, gaf iedereen een hand met een gemeende glimlach en keerde terug naar zijn gezelschap. Na de maaltijd bleven we nog even buiten staan, De Bartoli met een sigaar, en Bellitteri, de eigenaar van het restaurant, kwam erbij staan. Op een gegeven moment konden we het hoofd van de openbare aanklager zien toen hij rechtstond aan het hoofd van zijn tafel. Sebastiano keek boos. Ik zei dat het leek of de man niet ver van zijn pensioen was.

    "En op die dag zullen we hem in het gezicht spuwen," zei Sebastiano met een snauw.

    De Bartoli, zichtbaar ontroerd door de gebeurtenissen van die avond en de eerlijke appreciatie van de jonge kapitein, leunde tegen het gebouw, trok aan zijn sigaar, en zie "Het leven is fragiel - het is beter ons niet te gedragen als beesten."

    marcodebartoli2.jpg

    Marco De Bartoli overleed in maart van dit jaar op 66 jarige leeftijd. Hij was de man achter de wederopstanding van de Marsala, één van de pioniers van de beweging die in Sicilië terug kwaliteitswijn deed maken, en de vader van twee zonen en een dochter. Hij hield van vrouwen en oude racewagens. Ik hef het glas, een Moscato di Pantelleria van zijn hand, op zijn nagedachtenis.  

    marcodebartoli.jpg

     De wijnen van De Bartoli worden in België verdeeld door SWAFFOU (www.swaffou.be).

     

     

     

     

     

    

  • Mi Manda Picone, de ideale wijnbar: Sicilië 2010

    Pin it!

     

    Het filmpje hierboven komt uit Mi Manda Picone, een gangstercomedie uit 1984 die zich afspeelt in Napels. Klik er even op terwijl u dit bericht leest, het draagt bij tot de sfeer.

    In Palermo ligt één van de mooiste winebar's van Europe. Ze draagt de naam Mi Manda Picone, een verwijzing naar de film, en ze wordt sinds 1999 uitgebaat door Antonella Bonno en Sandro Tatano. Wij wandelden er die avond naar toe, liepen verloren in de steegjes van de oude Arabische wijken, vielen op de twee carbinieri die de Antica Focacceria bewaakten (één van de 420 handelszaken in Palermo die weigeren pizzo of beschermingsgeld te betalen) en werden bereidwillig 10 meter verder gedirigeerd naar de ingang.

    DSC01368

    De wijnbar ligt op het mooie San Francisco pleintje, heeft een wijnkaart met 450 referenties en een goed restaurant, maar ons hart stalen ze hier onmiddellijk toen de ober weigerde onze wijnbestelling op te nemen: nee, dat moet je beneden doen, aan de bar, en met hulp van de barman die je naar de grote kasten vol wijn begeleidt waar je je flessen kan kiezen (bubbles, wit en rood). Hij adviseerde ons, en hij adviseerde ons goed, en in combinatie met het zéér lekkere eten gingen wij zeer voldaan onze eerste avond in Palermo in.

    Starten deden wij deze vier dagen steevast met Siciliaanse schuimwijn, en de Milazzo Classico Brut 2007 was een fruitig exemplaar. Ondertussen hadden de dames in het gezelschap al wijselijk besloten om af te wijken van ons ritme dat twee keer per dag antipasti, primi piatti, secondi piatti én dolci inhield, maar een echte gourmet gaat zo'n uitdaging niet uit de weg, het is alleen wat spijtig dat men er hier geen rekening mee hield: elk van de drie gangen was op zich een volwaardige maaltijd. Ik lanceerde me met sgombro di lampedusa, in olijfolie opgelegde makreel, een beetje zoals je hem hier ook in blik kan kopen, maar dan zo ongeveer 1.000.000 keer lekkerder, en gemengd met kappertjes, verbrokkelde pistachenoten en groene peper.

    De barman had ons ondertussen begeleid naar een fles catarratto, een lokaal druivenras, en yippee! hier zelfs op natuurlijke wijze gevinifieerd, door Antonino Barraco. Het was een karaktervolle witte, één van de beste van de vakantie, van een klein 8ha groot domein, en gemaakt door één van de weinige natuurlijke wijnbouwers aan de linkerkant van het eiland. Hij begeleidde ook de pasta al pesto siciliano alle mandorle uitstekend, en ik begon de smaak en textuur van verse pasta al aardig gewoon te worden. Bij het hoofdgerecht, een reusachtig hammetje met een lekkere saus, kwam eerst een Nero di Serramarocca 2005, ondermaats vonden we, en snel vervangen door een Tancredi 2006 van Donnafugata, een schot in de roos, zuiver, fris en mooi gestructureerd. Het dessert was een mousse van ricotta, waarvan ik mij meen te herinneren dat hij geweldig lekker was, maar ondertussen was mijn digestief systeem in alarmfase rood gegaan, kon ik letterlijk geen pap meer zeggen, en mijn nota's zijn een beetje kort... Wij sloten beneden aan een hoge tafel af met de Ben Rye, de dessertwijn van Donnafugata.

    "Ah, says Andrea, my uncle always used to say that pastries are like the cardinal at Easter. The cathedral is so packed with people come for High Mass there isn't a spare centimeter to move in, but as soon as the cardinal appears, a pathway opens miraculously to make room for him to pass". 

    Uit On Persephone's Island, door Mary Taylor Simeti.  

    Cataratto, Antonino Barraco, 2007:  komt van een 8ha groot domein in Marsala en is gemaakt met biologische druiven en minimale toevoeging van sulfiet.100% cataratto van 15 jaar oude stokken. Tertaire aroma's van ondermeer amandel en herkenbaar als een vin naturel. In de mond veel body, rond en zacht, mineralig en erg karaktervol. Erg apart voor een Siciliaanse witte, maar zéér lekker en goed combinerend bij het eten. **(*)

    Nero di Serramarrocca, 2005: een nero d'avola waarover ik voor de rest niks vond, maar hij was gestoofd, rond, mollig en eigenlijk vooral saai. En dus snel vervangen door een fles

    Tancredi, Donnafugata, 2006: een bland van nero d'avola en 40% cabernet sauvignon, en vorig jaar dronken we hier al een 97 van, toen net op het randje qua ouderdom. Dit was een mooi geëikt exemplaar, met ceder en grafiet in de neus, goed gestructureerd, klassiek maar ook fris en met stevige tannines. **

    Ben Rye, Passito di Pantelleria, Donnafugata, 2008: Ben Rye betekent zoon van de wind en hij wordt gemaakt met zibibbo druiven die van het eiland Pantelleria komen. Zibibbo is een variant van de moscato en dat kan je proeven. Een passito maak je door een deel van de druiven op stro te laten indrogen zodat de suikers zich concentreren en het hieruit geperste sap later toe te voegen aan de wijn. Aroma's van perzik, pompelmoes, gedroogde vijg en honing. In de mond zoet, maar verfrissend zoet, een beetje zoals een maraschino kers. Erg lekker. **(*)

    BenRye