pantheon

  • La Sagrestia, Rome: Tourist Traps and Slow Food

    Pin it!

    Kent u dat ? U hebt net de Grote Markt in Brussel bezocht, of de Plaza Mayor in Madrid, of de Piazza Navona in Rome en overal rond u lonken grijnzende obers voor uw klandizie. Monsieur, Dottore, hier is het goed, hier is het beter... Je medereizigers zien de terrasjes lonken, "ze zitten vol dus ze zullen wel goed zijn", "my best place for the beautiful ladies!" en u stevent doelbewust af op dat ene adresje dat een vriend of een collega u gaf: geen terras, geen smile, geen reclame en als u zelfbewust de deur van dat adresje vastgrijpt voel je bijna de wanhoop rond je: gaan we binnenzitten ? Bij deze onvriendelijke mensen ?

    Het is een theorietje van me. Zelfs in de meest toeristische buurten wonen en werken mensen. Die gaan ook uit eten en die doen dat in hun buurt, maar ze zijn uiteraard niet bereid om te betalen voor een bord verlepte pasta, een droevige steak frites en wat zure wijn. Er zijn een paar manieren om deze restaurants te herkennen: ze hebben geen terras, de deur is dicht, ze hebben een deftige wijnkaart en het klienteel is herkenbaar anders: goede weggevers zijn bejaarden (in koppel, niet in groep), politieagenten, brandweerlui, wegenwerkers, priesters...Op het menu staan vaak dingen waar de gemiddelde Amerikaan van gruwt (triperie, lever) en nee, ze hebben geen zeevruchtenbanket op de stoep...

    Wij wrongen ons door de mensenmassa rond het Pantheon in Roma, constateerden dat Armando, de andere aanrader volgeboekt was, en duwden schuchter de gesloten deuren van La Sagrestia open, een tip van mijn Romeinse collega. Het was er koel, de ontvangst was gereserveerd, maar er was plaats en we waren duidelijk noch Amerikaans, noch Aziatisch, en konden er dus wel mee door. Het interieur straalde verleden uit, en vele vele jaren vaste klanten, en onze quasi onmiddellijke bestelling van een fles bollicine of schuimwijn brak het ijs.

    De Cuvée Imperiale Brut van Berlucchi is een schuimwijn onder de DOCG Franciacorta en hij was mooi en vol, met veel diepgang en karakter en toch ook fris. Ik bestelde als starter een paar schotels met gemengde bruschetta en toen vielen ook bij mijn gasten de schellen van de ogen. Zelden zo'n mooie en lekkere gezien, en zelfs van die met tomaten waren we onder de indruk (ze deden me wat denken aan die van Per Tutti in Leuven). Het gezelschap had ondertussen geleerd dat voor de lunch de genialiteit ook vaak in de eenvoud zit en bestelde een pasta cacio e pepe (peper en kaas) die de verse pasta helemaal in zijn eer liet. Ikzelf ging voor de Seppe i Piselli uit pure nieuwsgierigheid: succulent...De Chardonnay, Alto Adige, 2009 van Elena Walch vergezelde dit, een droge, fruitige en erg lekker-zuivere chardonnay uit de bergen. Om helemaal een ode aan de eenvoud te brengen was het dessert een handje vers fruit met ijsblokjes.

    La Sagrestia ligt in de Via del Seminario 89, op honderd meter van het Pantheon. Voor het naar het schijnt al even goede Armando al Pantheon (Salita de Crescenzi 31), aan de andere kant van het Pantheon, moet je reserveren (www.armandoalpantheon.it).

    DSC01874

    Ceppe i Piselli                                                                             

    DSC01878

    Dessert...

    We verbleven twee nachten in Rome en andere aanraders zijn: Il Cantuccio, Corso del Rinascimento 71, vlakbij de Piazza Navona, een plaats waar theaterbezoekers en artiesten komen, en het wat duurdere maar gewéldige Al Ceppo, Via Panama 2, aan de bovenkant van het Borghese park en beter per taxi te doen. Ik vindt mijn eigen risotto goed, maar toen ik proefde van de risotto al limone e spigola marinata allo zenzero voelde ik me terug een kind dat zijn eerste eitje gemaakt heeft in de keuken van mama: er is nog een weg te gaan. Mooie wijnkaart trouwens waar ik mijn eerste Schiopetto dronk, de pinot bianco specialist uit de Friuli, en een heerlijke zoete Sagrantino de Montefalco 2005 van Antonelli.