parijs

  • Les Bacchantes, of hoe herken ik een goed restaurant in Parijs

    Pin it!

    Lekker eten op reis is niet altijd gemakkelijk en vaak een bron van frustratie. Sommige mensen lossen dat op door alles tot in de puntjes voor te bereiden en onze drie Sicilië-reizen zijn daar een mooi voorbeeld van (eeuwige dankbaarheid, J.!) Mme Rick doet dat door te letten op de bordjes van de Guide du Routard of Trotter, en dat levert alvast vaak een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding op. Ikzelf ontwikkelde een aparte methode voor Parijs, die we nu al een tiental jaar gebruiken, even moesten aanpassen, maar tot nu altijd gewerkt heeft. Onlangs bewees de methode nog maar eens zijn nut toen we met enkele collega's achterbleven na intense vergaderingen en op zoek gingen naar een leuk restaurant. 

    De sedus showroom ligt in de Rue Auber, vlakbij Opéra en de Galerie Lafayette, waar Mme en Mlle Rick graag vertoeven (Rick zit er liever in de kelder ;-)) en het was van daar uit dat we vertrokken met onze zoektocht. We passeerden het ene na het andere restaurant dat er uitzag als een tourist trap en het was op de stoep van wat me de eerste uitzondering leek dat ik mijn theorietje uit de doeken deed. 

    Regel 1: er staat andouillette op de spijskaart. 

    Wie niet weet wat andouillette is, hoort niet thuis op deze blog of is jong (en moet dat dringend eens proberen). Amerikanen, Engelsen, Hollanders, kortom de meeste toeristen die u liever niet naast u heeft op restaurant, hebben een viscerale afkeer van ingewanden, en de aanwezigheid van dit gerecht wijst er op dat de eigenaar mikt op Parijzenaars, en niet op toeristen. 

    Regel 2: de tafeltjes staan zo dicht bij elkaar dat ze moeten worden uitgeschoven om mensen hun plaats te laten nemen.

    Ik vind die kleine buurtrestaurantjes veel leuker dan de grote brasseries, maar in die plaatsen telt elke centimeter, vooral omdat mensen er 's middags komen lunchen. Lunchen doen de meeste mensen ongeveer op hetzelfde uur, en je hebt dan ook vaak maar evenveel couverts als er tafeltjes zijn. Het is dus een puur economische beslissing, maar veel toeristen haten het, en tourist traps spreiden dan ook steevast hun tafels meer en ze draaien ook veel vaker twee shifts, toeristen hebben immers geen vaste uren. Die op elkaar gepropte tafeltjes wijzen er dan ook vaak op dat de eigenaar mikt op mensen die in de buurt wonen of werken.  

    Regel 3: (vroeger) de meeste mensen roken (nu) er staan bio-wijnen op de kaart. 

    Een mooi contrast tussen vroeger en nu, en hoe de mentaliteit gewijzigd is. Vroeger was dit een goede regel omdat Amerikanen weigeren een restaurant binnen te gaan waar gerookt wordt, maar vandaag is het ook in Frankrijk verboden en hebben we dus een nieuwe regel moeten zoeken. In Parijs is het heel makkelijk om goedkope, goed klinkende wijnen op je kaart te zetten, à la Duboeuf bijvoorbeeld, maar Parijzenaars hebben een goede basisopvoeding qua wijnen en letten op de wijnkaart. Een restauranthouder die biowijnen schenkt (natuurlijke is nog beter, maar dan moet je de namen kennen), heeft respect voor zijn klanten, en zal dat respect waarschijnlijk ook wel hebben in zijn keuken. 

    Daar stonden we dan, op de stoep van Les Bacchantes, in de Rue de Caumartin, een straat tussen de Bld Hausmann en de Rue Auber. Terwijl ik binnenpierend en druk naar de menukaart wijzend mijn theorietje aan het uitleggen was aan collega's, draaide een man die op de stoep met een vriend stond te praten zich geïnteresseerd om, zeggend dat dat geen verkeerde formule was. Vijf minuten later zagen we hem terug achter de toog van het restaurant..het bleek de eigenaar te zijn. 

     

    paristitisee 016.jpg

    We werden niet teleurgesteld. Gewoon al kiezen was hier een opdracht. De terrine de campagne werd aan tafel getoond en zag er uit zoals zo'n terrine er moet uitzien (grijs dus, en niet vleeskleurig), en naast andouillette (A.A.A.A.A.!) stonden er nog dingen op de kaart als os à moelle (mergpijp), cuisses de confit de canard, en bij het rundsvlees werd vermeld waar het vandaan kwam (de tartaar was Charolaise, de Entrecote van Salers). De wijnkaart was zeer evenwichtig met wat mooie flessen uit de Loire en de Beaujolais naast de klassieke Bordeaux (voor de toeristen) en ik koos een bio Beaujolais uit die ik nog niet kende.

    Clos de la Grand'Cour, Domaine de la Grand'Cour, Fleurie, 2010: Domein in Fleurie, van Jean-Louis Dutraive. Bio sinds 2009, maar sindsdien geen filtering, geen klaring, heel beperkt gebruik van sulfiet en geen truukjes in de kelder, wat ondermeer wil zeggen dat de fermentatie wordt opgestart met de op de druivenschillen aanwezige giststammen (en dat verschil kan je als je geoefend bent, proeven). Gemiddeld 30 jaar oude stokken. Tijdens de vinificatie kreeg de wijn telkens ongeveer een derde barrique, foeder en inox. Mijn nota's waren nogal summier, ik houd er niet zo van om die te opzichtig te maken in het gezelschap van collega's, maar dit was een excellente fles. Een beetje rustiek in de neus, het echte aroma van een goed gemaakte gamay, en in het glas fris en krokant zoals alleen een natuurlijk gemaakte wijn van gezonde druiven dat kan zijn. Excellent bij de uitstekende andouillette (tja, ik kon moeilijk anders), maar ook bij de andere schotels. 

    Kortom, Les Bacchantes, is een aanrader, ook goed gelegen om vrouw en kinderen naartoe te lokken na het plunderen van uw porteuille in Lafayette of Printemps, iets dat u als man recht geeft op een culinaire compensatie, vind ik toch. 

    Indien u trouwens indruk wil maken met uw kennis van Parijs (of héél snel goed wil eten) wandel dan even het straatje tegenover het restaurant in. Dat lijkt afgesloten door een hek en een verzameling moto's en scooters, maar dat is het niet. Het is een schitterend binnenplein, de Place Edouard 7, met een theater, ooit volledig eigendom van een bank die er kantoren had, maar nu een mengeling van theater, café's en appartementen voor heel rijke Parijzenaars. Een heel klassiek stukje Parijs van zijn deftigste kant, maar heel charmant. In het restaurant van het theater kan u 's middags goed en héél snel eten, maar voor de wijn moet u er niet naar toe. Daarvoor vind je hier véél betere adresjes: http://www.chateausanspretention.be/rzp.html 

     

    paristitisee 007.jpg

     

        

        

  • Bottle Shock

    Pin it!

                                                                                                                                         

    Het is ondertussen al een heel tijdje geleden dat ik kennis maakte met (goede) Amerikaanse wijn, toen de man van Vinam uit St.Amandsberg een degustatie kwam doen om de kaart van de Leuvense wijnbar PurPur samen te stellen. Ik was toen positief verrast en alhoewel enkele cliché's werden bevestigd werden er ook veel ontkracht. Ik ben sindsdien een fan van bijvoorbeeld Parducci, hele goede en evenwichtige wijn voor een redelijke prijs. Helaas geraak ik nog zelden in St-Amandsberg, en onlangs vond ik dat weer eens zonde. Een beetje onopgemerkt (ik had tot gisteren géén idee dat die film uit was) kwam in oktober de film Bottle Shock op de markt (de DVD zou in februari uitkomen).

    De film doet het verhaal van de blinddegustatie die in 1976 in Parijs plaatsvond en waarin een reeks Amerikaanse wijnen de grote Franse namen voorbijstaken. Voor de Californische wijnmakers was dit het uur van de waarheid waarop alles veranderde en een aantal van hen, zoals Stag's Leap, deden hun intrede in het Pantheon van 's werelds grootste en duurste wijnen. Tegelijk veranderde er veel voor de consument: op zoek naar oplossingen voor dit "probleem" dat er in feite geen was begonnen Franse wijnmakers te zoeken naar meer concentratie en power, dingen die het goed doen bij blindproeven. In de VS en de hele Nieuwe Wereld stonden honderden jonge wijnmakers op met een nieuw zelfvertrouwen en ze gaven ons duizenden goede wijnen, wat vooral in hun eigen land het wijnlandschap drastisch veranderde. Ondertussen blijven de resultaten én de gevolgen voor controverse zorgen (lees er Wikipedia ook maar eens op na).

    Van het event worden trouwens twee verfilmingen gemaakt. Bottle Shock won de race en is nu al op de markt, The Judgment of Paris zou onderweg zijn. Leuk is voorts wel dat de hoofdfiguur, Steven Spurrier, nog leeft en nog steeds een gewaardeerd wijnjournalist bij ondermeer Decanter is. Hij wordt in Bottle Shock gespeeld door Alan Rickman (Professor Sneep in de Harry Potter reeks), iets waar hij naar het schijnt niet 100% gelukkig mee is...In besprekingen op het net las ik dat in de film wat teveel nevenverhaaltjes zitten, maar dat hij best leuk is. Ik kijk er naar uit...