pasqualinno

  • Pasqualinno: the fat lady has left the building...la débutante est arrivée

    Pin it!

    Pasqualinno is al een tijdje een wijnhandelaar die ik graag volg. Ik leerde hem kennen tijdens de aan de Wine World Taster wedstrijd verbonden beurs, wist telkenmale enkele flessen zeer te apprecieren en ja hoor, sporadisch kocht ik er zelfs wijn (Opglabbeek ligt niet naast de deur). Ik krijg dan ook al jaar en dag zijn wijnmagazine dat hij twee keer per jaar opstuurt. Nu zijn zo'n nieuwsbrieven vaak niet meer dan een saaie opsomming van tastings, zomer-, lente-, of etcetera-promoties, maar Rob durft al eens zijn nek uitsteken en deze editie slaagde hij erin om twee keer na elkaar mijn aandacht te trekken.

    De eerste keer was dat met een bedenking over de prijs van een fles wijn, met een zeer interessante ontleding van hoe zo'n prijs samengesteld is, en waarom het feit dat de betere prijs/kwaliteit wijnen zich nu tussen de 10 en de 15 euro grens hebben genesteld, voor veel wijnhandelaren een probleem is. De consument zoekt nog steeds in hoofdzaak naar wijnen tussen de 5 en de 10 euro, en in toenemende mate vind je daar nog uitsluitend heel technisch gemaakte, een beetje zielloze wijnen. Dat is geen filosofische keuze, dat is helaas een vaststelling, en één die voor zeer veel wijnregio's opgaat, en vooral voor landen met een sterke eigen consumptie als Italië. Een kanttekening van mijnentwege is hier wel dat de naar harakiri neigende Franse wijnindustrie zo sterk bezig is met zichzelf de nek om te wringen dat je hier vandaag wel nog meer en meer koopjes vindt, maar dat zijn "overlevingskoopjes" van gedreven wijnboeren die niet anders kunnen dan verkopen met een zeer lage winstmarge (niet dat je daar niet mag van profiteren).

    De tweede keer was met wat eerst slecht nieuws leek. In mijn beginjaren als wijnliefhebber was ik een goot liefhebber van de wijnen van Planeta, een toen nog relatief jong en zeer dynamisch Siciliaans wijnhuis. Het maakt wijnen van Siciliaanse druivenrassen, met een Siciliaans karakter, zeer toegankelijk, zeer leuk vermarkt, met andere woorden voor de beginnende liefhebber een hele mooie wijnkeuze. Het beestje kende echter zo'n succes dat het groeide en groeide en groeide en plots vaststelde dat het naar het eerste jaar middelbaar mocht en dus een nieuwe boekentas moest hebben. De oude boekentassen (versta: wijnhandelaren) gaan de hoek in, een mooie nieuwe grote blinkende neemt over, en basta. Een droevig verhaal eigenlijk. Gaat dit mij nu tegenhouden om Planeta te drinken ? Neen, alhoewel ik de duurdere cuvées als de Fiano vandaag te technisch en wat zielloos vind, blijft een fles als de Alastro een uitstekende prijs/kwaliteit hebben, en dus een laagdrempelige aanrader voor heel veel liefhebbers. Maar wie al een paar jaar wijn proeft begint te zoeken naar eerlijkheid, karakter, kortom soul...en die heeft Pasqualinno gevonden bij een andere wijnmaker. 

     

    marabino.jpg

     

    Het huis Marabino ligt in Noto en is nog erg jong. Het werd pas in 2000 gecreëerd met veel geld door een Italiaanse industrieel die er zijn zoon, Pierpaolo Messina, een getraind oenoloog, de leiding van gaf. Het domein omvat 27ha wijngaard en is modern uitgerust, en het is met andere woorden één van de vele boutique wineries die uit de grond lijken gestampt als hobby of alternatieve investering van de één of de andere rijkaard. Vaak leveren zo'n domeinen niet meer op dan "valse" wijnen, dingen die met veel oenologisch geweld doen alsof ze echt zijn. Dit vooroordeel verdween echter als sneeuw voor de Siciliaanse zon toen we begonnen te proeven.

    1: Eureka, Chardonnay, 2010: oh cliché der cliché's, een Siciliaanse chardonnay, hoorden we onzelf denken. Even Planeta nadoen, aan de kassa passeren, een eikgedrocht voor de rijke vriendjes maken, zichzelf een echte wijnicoon inbeeldend ? Maar toen we het glas aan de neus zetten roken we geen vanille, maar buitenlucht, mineraliteit en fris fruit, een goed begin dus, en in de mond een mooi volume, mooi vol maar niet romig of karikaturaal, eigenlijk erg lekker op een evenwichtige en zelfs interessante manier. De wijn beterde ook in het glas, kreeg meer pompelmoes, en was een dag later zelfs echt erg lekker. 11 euro de fles, geen hout gezien, wel zes maanden inox, en een chardonnay die bij veel moet passen maar die ook op zichzelf blijft boeien tot de laatste druppel. *** dus, en dat is weer even geleden voor een chardonnay.

    2: Rosa Nera, DOC Eloro Rosato, 2010: 100% nero d'avola, gegist op de naturlijke gisten (die op de druiven zelf aanwezig zijn), en dus in ieder geval interessant. In de neus aardbei en bosvruchten, heel mooi en stevig zomerfruit, begeleid door net genoeg structuur om ook een zomerse maaltijd aan te kunnen. Geen Bandol-rosé, en geen topper dus voor onze verwende rosé-fanaten, maar een lekker en goed glas zomerwijn. Ook op dag twee nog uitstekend ! ** voor deze zeer aangename fles. 11 euro, en op zichzelf eigenlijk al het bewijs dat hier werk ingestoken is.

    3: Nero d'Avola, Noto, 2009: een 100% nero d'avola...ik moet toegeven dat ik daar altijd even voor terugwijk. Ik heb net iets teveel naar rubber geurende alcoholmonsters geproefd die met deze druif gemaakt zijn om nu enthousiast naar mijn glas te grijpen. Dit exemplaar kreeg 25 dagen koude schilweking, fermenteerde op natuurlijke gisten en verbleef dan 6 maanden in grote oude botti. Dat leverde in de neus wonderbaarlijk zuiver zwart fruit op, heel puur en met een mooie complexiteit en genoeg mineraliteit om te blijven boeien. In de mond geen spoor van onevenwicht, geen rubber, geen Tiense Suikerrafinaderij, geen kletsen alcohol, maar opnieuw zuiver fruit, elegant en puur. Dit is een uitermate charmant exemplaar, een echte begeleider van eten en geen Tyrannosaurus die alle andere smaken wegduwt, integendeel, een echte food-partner, een charmante jonge fles die u aan tafel begeleidt. Met andere woorden zo eentje die leeg is voor u het beseft...10,4 euro, en dat is een heel mooie prijs voor een **(*) wijn. Was ook dag twee nog zeer goed en kan dus zonder problemen een etmaal in de ijskast overleven als u ze toch niet leeg kreeg.

    4: Archimede, Eloror Pachino Riserva, 2007: 21 euro. In de neus onmiddellijk wat kruidnagel en een leuke complexiteit met een klein snuifje nero d'avola rubber, zo net onder de oppervlakte; in de mond een hele mooie fraîcheur, zachte tannines en een grote elegantie, heel evenwichtig en beschaafd. Ik vraag me echt af waar dit gaat eindigen (de wijn was ook verrassend licht gekleurd) en kreeg de indruk dat dit nog vreemd gaat evolueren de komende jaren. De prijs is hoog maar terecht voor wat er in het glas komt (lelijk etiketwel !). ***

    Marabino slaagt er in om anders te zijn dan vele andere nieuwe opstartende initiatieven door het toepassen van een paar basisprincipes. In de wijngaard wordt volledig biodynamisch gewerkt en de opbrengsten worden bewust laag gehouden. De oogst gebeurt met de hand, de fermentatie wordt niet opgestart met commerciële gisten maar gebeurt automatisch met de natuurlijke op de druivenschil aanwezige gisten en in de kelder wordt eigenlijk zo weinig mogelijk geknoeid met zaken die de eerlijke smaak van de wijn verstoppen, en dat is de beste manier om om te gaan met gezonde druiven (een basisvereiste).

    Kortom, dit is geen domein voor wie op zoek is naar goedkoop slobbermateriaal, en ook niet voor wie aangetrokken is door prestige, grote namen en wedstrijdwijnen. Maar wie op zoek is naar een lekker glas wijn aan een eerlijke prijs, die zit hier juist !

       

  • Wine World Taster of the Year 2008: Part 2

    Pin it!

    Ere wie ere toekomt: het centrale thema van dit event waren de wijnen van Griekenland, en dus op naar de stand van Canette, dé specialist in Griekse wijn. Ik moet toegeven dat ik het nog altijd moeilijk heb met Griekse wijnen: af en toe de hemel, maar nog veel te vaak de hel. Vanwege de grote drukte proefden we hier maar een viertal wijnen en de eerste was eigenlijk een goed voorbeeld: de Nykteri van Santo Wines, de grote coöperatieve op Santorini was een aardige wijn maar ook een "eigen"aardige wijn: krukdroog maar niet fris, geen fruit maar wel complex, twijfelend tussen iets chemisch of iets van hout of hars, maar met een goede afdronk. Zo uit het losse glas wat moeilijk maar bij een mezze waarschijnlijk erg goed. De Cuvée Maison van Hatzimichalis was walgelijk en dat is al de tweede keer dat dit huis mij absoluut niet aanstaat. De twee topwijnen op deze stand waren goed: de Alfa Estate 2004 goed, de Gaia Estate 2005 zéér goed. De Gaia is dan ook één van Griekenland's beste wijnen, aan 27 euro nog erg democratisch geprijsd. Ik verliet de stand met een wat ontevreden gevoel, maar nog steeds even nieuwsgierig...misschien heb ik een coach nodig om het allemaal eens uit te leggen.

    GRIEKSEVLAG

    Eén van de volgende wijnhandelaren had ook twee Grieken bij (en goede), maar hij bindt zich niet echt aan een streek. Pasqualinno is één van die wijnhandelaren waarvan het gamma vooral een eigen "goesting" weerspiegelt en, eerlijk gezegd, houd ik daar ook wel van. Het maakt elke degustatie nogal eclectisch, maar bon, ook alleshalve vervelend. Deze keer alleen de uitschieters, en dus de flessen die ik zou kopen: sauvignon blanc uit Oostenrijk van Wohlmuth (vooroordeeltje tgo sauvignon blanc ? proef dit maar eens !); assyrtiko-athiri 2006 van Sigalas op het eiland Santorini, zeer mineralig, zeer nerveus en vinnig, heel leuk, en wijn van een vulkanische bodem waar zelfs de druifluis niet overleeft; de Lusitano van Ervideira, commercieel maar lekker en een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding; en last but not least de vuilgebekte Kutjevo Zweigelt van Enjingi uit Kroatië, apart, héél apart zelfs, maar lekker !

    Aan Italiaanse wijnhandelaren kunnen wij ook altijd moeilijk voorbij gaan en dit jaar stopten we even bij Raineri. De eerste wijn was meteen een schot in de roos. De müller-thurgau druif heeft geen al te beste reputatie en zeker bij overproduktie brengt ze waterige, karakterloze wijn voort die je in Duitsland vaak als slobbervocht aantreft in cafés en hotels. Een regio waar ze het echter naar haar zin lijkt te hebben is Trentino. Dit is dan ook het tweede excellente exemplaar uit die regio dat ik ontmoet. De San Thoma 2006 van Pravis combineerde wat gele appel en mooi exotisch fruit en viel op door zijn mooie afdronk en erg smakelijke mond. Na een paar wat gewonere witte proefden we nog twee rode wijnen van Tasca d'Almerita, een wijnhuis dat ik al lang waardeer. Ze maken in mijn ogen nog steeds één van de lekkerste rosés van Europa, de Rosé di Regaleali, alleen al een reden om naar Zwartberg te rijden deze lente. De Toscaan Carlo Ferrini (Fonterutoli, Broglio, Poliziano en anderen) is dan ook consulterend oenoloog.  De twee nero d'avola's die je hier kon proeven waren schitterend: de Regaleali met een geweldige prijs/kwaliteitsverhouding (een goed gemaakt fruit- en kruidenbommeke voor 8 euro, daar kunnen er veel puntje aan zuigen) en de wonderlijk lekkere Lamuri, eigenlijk sterk op de andere lijkend maar dan met complexiteit en structuur als bonus (voor 11,5 euro, ook mooi!). Ik besloot dan ook ter plekke om hem op de csp-hitlist te zetten ! Wat mij er aan doet denken dat dit nog eens moet worden bijgewerkt...