pato

  • Tapas? think pink !

    Pin it!

    Januari 2008: terug van Porto, rosé schuimwijn van Luis Pato meegenomen. Maart 2008: de rosé schuimwijn van Filipa, de dochter, geproefd in de Pazzo in Antwerpen. Anders dan die van papa, of beter ? April 2008: fles rosé schuimwijn van Quinta dos Cozinheiros gekocht bij Tasttoe in Kampenhout. Hmmm, een vergelijkende degustatie ? Juni 2008: weekend in Madrid. Ladingen tapas-stuff gekocht in een delicatessenzaak die recht uit een natte droom komt. Hmmm….tapas en bubbles ? Yes !!!!

    29 juni 2008: Rick's Garden Party: 7 flessen portugese schuimwijn (vijf verschillende), de zon, vijftien verschillende tapas, een oude als parasol geknipte pruimelaar die natuurlijke schaduw afgeeft, 7 dikke vriendjes die een goed glas waarderen (en zeker als het er veel zijn) en Ricks' wederhelft (die er in de zon nog beter uitziet als anders)…un sacré combinaison !

    Een dubbele taak wachtte ons op deze mooie zondagnamiddag: ons door een lading échte tapas doorwerken en combineren met een degustatie van verschillende Portugese gekleurde schuimwijnen. Het hiervoor uitgekozen team was voor één keer eens niet CSP, maar wel UK, met andere woorden de vier braves die elk jaar in de UK hun weekendje beer & breakfast doorbrengen.

    DSC00192

    We startten met de drie nieuwe schuimwijnen van Luis Pato, een witte en twee rode. Daarna kwamen drie flessen van de 3B van Filipa Pato, dochter van, gevolgd door een eenzame Quinta dos Cozinheiros, waar Luis consultant was. Het was dan ook ter ere van deze familie dat ik enkele pakjes jamon de pato had meegebracht, één van de supertapa's van de namiddag.

    1: Maria Gomes, Vinho Espumante Bruto: In februari gekocht op de luchthaven van Porto. 95% maria gomes, 5% arinto. Twee weken fermentatie op inox. Toen, op de luchthaven: in de neus gist en gedroogde bloemen, erg zacht; in de mond lekker en vol, bijna vet, tegelijkertijd erg fris; bubbeltjes met ballen. ♥(♥) Nu, vandaag: broodkruim; mooi rijp fruit en toast; aangenaam en zacht maar wat gewoon nu (buiten gedronken…) ♥

    2: Touriga Nacional, Vinho Espumante Bruto: Gekocht op het domein in februari. Zand of kalk en klei. Vroeg, begin september, geoogst om de zuren te behouden (en om de oogst uit te dunnen voor de rode). Temperatuurgeconctroleerde fermentatie op inox. Toen, op het domein: roze schuimwijn en echt roze, zoals spekjes en schuimpjes; aroma van aardbei, fruitsnoepjes, sugus, violetjes; frisse zuren ondersteunen het fruit; fijn parelend; lekker maar pas bij een speenvarken uit de regio écht tot zijn recht komend: ongewone maar zeer lekkere combinatie. ♥(♥) op zichzelf, maar bij dat varken ♥♥ Vandaag: mooi aroma van aardbei en snoepjes, fruit én structuur, erg aangenaam en zéér lekker combinerend met gazpacho van munt en erwten ♥(♥)

    3: Baga, Vinho Espumante Bruto: Gekocht op de luchthaven van Porto in februari: vandaag voor het eerst geproefd: bleker dan de touriga nacional; een erg straf, bijna animaal aroma dat ik nog nooit in een wijn ontmoette; een terroirsmaak ? krieken, dacht Ghil even, maar het was iets straffer dan dat, an ethnic taste moemt Hugh Johnson het; erg origineel, goed passend bij de tapas (tannines), ik vond hem erg interessant ♥(♥).

    4: 3B, FP: Voor het eerst geproefd in de Pazzo, 22 maart 08. Bical en Baga, 60 jaar oude stokken op klei en kalk. Onstuimig schuimend wanneer uitgeschonken, pas na een tijdje fijn parelend; in de neus een wat rokerig element (door de baga of door de bodem ? ); in de mond opmerkelijk, met tannines en zuren en rood fruit zoals een rode; ook hier dat wat rokerig element in de finish. Volgens het etiket heel geschikt als apertivo entre amigos maar zeker grote gastronomische kwaliteiten (moet goed zijn bij leitão, portugees speenvarken) ♥♥(♥) Vandaag: een compromis tussen 2 en 3: de structuur van de baga met de fraîcheur van de bical levert een apero-schuimwijn op die zeer goed de wat stevigere tapas aankan en goed bij vlees past (er stond deze keer geen vis op tafel). ♥♥

    5: Bruto Rosé, Quinta dos Cozinheiros: In mei gekocht bij Tasttoe in Kampenhout. Uitstekend en eigengerid domein waar Luis Pato tot voor kort consultant was. Baga, agua santa en tinta roriz. 45 en 30 jaar oude stokken. Vandaag : wisten niet welke blend maar herkenden wel unaniem en heel duidelijk de baga ! dit was een beetje een baga light, minder ethnic en wat frisser, met kriek en appel bijvoorbeeld, maar ook hier wel duidelijke tannines; vonden we ook erg leuk en combineerde zeer goed bij de tapas ♥(♥)

    De wijnen van Luis Pato zijn verkrijgbaar bij Swaffou, die van Filipa en de Qta dos Cozinheiros bij Jeuris.

    Een conclusie ? In Portugal zie je vaak bier als begeleider van tapas. Wij vonden deze rosé schuimwijnen ideaal omdat ze dankzij hun structuur en tannines zeer goed weerwerk boden tegen het vet van de jamon, de lomo, de queso en zelfs de morcillo. Pasten overigens ook zéér goed bij de mooie zomerse dag.

  • The Last Duck

    Pin it!

    Dit overkomt mij vaak. Je leert op vakantie een fantastische wijn kennen, die twee flessen die je in je bagage moffelde zijn al snel "de weg van alle vlees" op gegaan en bij je speurtocht in België bots je op een totaal niet geïnteresseerde importeur die de namen van alle toprestaurants in België uit het hoofd kent maar die voor de gewone particulier even toegankelijk is als Kleine Brogel voor de gemiddelde vredesactivist.

    henri_05

    Het was dan ook leuk om in het gezelschap van mijn schoonbroer Jan één van mijn Portugese vakantieflessen te herontdekken, in een andere jaargang weliswaar. Dat dit dan ook nog eens gebeurde in het aardige, vinofiele décor van Resto Henri op de Vlaamse Steenweg in Brussel, was meegenomen. De Vinhas Velhas 2007 van Luis Pato is een blend van 50% bical, 25% cerceal en 25% sercialinho. Hij rijpte vier maanden op inox en vaten van lokale kastanje wat hem een heel aparte, kruidige houttoets meegaf. In de mond was hij zeer fruitig, met in de afdronk zelfs een bijna zoet tikje, maar mooi ondersteund door een vinnig zuurtje. Een erg origineel en lekker wijntje, maar ik proefde bij Pato de 2004 en deze wijn mag nog een paar jaartjes rusten vooraleer hij echt op niveau komt en alles wat hier nog wat los van elkaar zit versmolten zal zijn.

    Ik at hier overigens ook voortreffelijk. Hier wordt een soort fusion kitchen toegepast door een zeer getalenteerde chef. Het menu is, net als de wijnkaart, een mooie mengeling van lekkere en licht geprijsde schotels met af en toe een iets steviger geprijsd staaltje van het kunnen van het huis. Een restaurant zonder pretentie dus en perfect voor een lichte lunch tussen allerlei hip Brussel-Vlaams gevogelte in een lichte, pretentieloze en vlotte omgeving.

    Aan tafel vertelde de patron ons dat het zijn laatste lichting Vinhas Velhas zou zijn. De importeur was een maatje van hem en was de verdeelrechten voor Pato kwijtgeraakt aan iemand anders (aan een dorstige gek uit Mechelen, fluister men…). Slecht nieuws voor hem, vond hij, maar goed nieuws voor ons, want binnenkort misschien wat makkelijker te vinden ? Wie zich nu afvraagt waar de titel van dit stukje op slaat kan hier terecht. Een bevlogen recensie over Henri (zo hoort u het ook eens van een ander) vind u ook nog hier.

    Pour la petite histoire: één van de bazen is de zoon van Harry De Schepper, de uitbater van Harry's Restaurant in Traben-Trarbach in de Duitse Moezel. Harry verdedigt er de waarden van de Belgische keuken en heeft tegelijk een wijnkaart die het allerbeste van de regio aanbiedt. Ik ben er nog niet geweest, maar het restaurant heeft, ook in de Duitse wijnpers, de naam uitstekend te zijn. Indien u binnenkort toevallig rond het middenuur door Traben-Trarbach rijdt is even stoppen een goed advies. U kan er natuurlijk ook gericht naar toe rijden…lunch bij de zoon, diner bij de vader ?