pecorino

  • Ontmoetingen met een druif: de pecorino

    Pin it!

    pecorino
    Eén van de boeiendste en leukste tendenzen in de wijnwereld van vandaag is de herontdekking en herlancering van honderden zo goed als verdwenen druivenrassen die dankzij moderne technieken als de ampelografie hun geheimen prijsgeven. Zo blijkt ondermeer Italië tsjokvol vergeten maar zeer interessante druivenrassen te zitten en worden deze door ambitieuze wijnmakers gebruikt om uit de anonimiteit te treden en de eigenheid van de eigen regio te promoten.

    Eén van deze nieuwe helden is de pecorino-druif. Deze vooral in de Marche (ook wat in de Abruzzi) voorkomende druif was naar het schijnt zo goed als uitgestorven toen enkele jonge wijnboeren stekken namen van één van de laatst overblijvende struiken. Met het resultaat maakten ze zeer aangename witte wijnen en de druif was geherlanceerd. Zoals veel van haar lotgenoten is de druif niet de makkelijkste: een dunne schil en de daaruitvolgende gevoeligheid voor ziekten, geen echt hoge opbrengsten en een nogal onregelmatig presteren schijnen de grootste oorzaken te zijn geweest voor haar bijna-verdwijning.

    Geel fruit, witte peper, noten en een duidelijke minerale toets schijnt typisch te zijn. Sommige bronnen verwijten de druif ook een gebrek aan zuren. Wij proefden in onze Marche-degustatie van de csp de Offida DOC "Ciprea" van San Savino, 2006. Eerst was de wijn in de neus nogal monolithisch (wij noteerden vooral passievrucht), maar la na een vijftal minuutjes wolkte de mineraliteit op, met dingen als leisteen die eigenlijk sterk deden denken aan een jonge riesling. Ook in de mond was de wijn wat monotoon, maar wel origineel en lekker. Toen Karen plots groene meloen met champagne riep kwamen bij velen verwijzingen naar champagne-cocktails naar boven. Lekker frisse zuren sloten af. Echt niet onaangenaam deze witte. De meeste pecorino's worden trouwens onder deze DOC, de Offida, gemaakt.