petnat

  • Bubbels met ballen.

    Pin it!

    Dit is waar elke wijnliefhebber het uiteindelijk voor doet: die allereerste indruk, die allereerste neus, dat allereerste slokje, en het moment dat hij beseft dat hij iets uitzonderlijks in het glas heeft. Elke keer dat me dit overkomt (en dat is echt niet elke week) word ik vervuld door een grote vreugde en een heel groot gevoel van voldoening: ik ben verrast, ik leer iets, ik proef wat zich achter elk nog niet gekend etiket kan verstoppen, en ik ben superblij dat ik er weer eens eentje heb ontdekt.

    Dat overkwam me onlangs, redelijk kort na mekaar, met twee flessen schuimwijn, en omdat ze een beetje in hetzelfde register zitten, vermeld ik ze graag samen. Beide horen ze tot de zogenaamde "natuurlijke" school en werden gemaakt met weinig of geen sulfiet, van rode druivenrassen. Ze zijn voor zover ik weet nog steeds op stock bij de respectievelijke wijnhandelaar.

     

    voer sleutelwoorden in

    De eerste was de Que Pasa ?, Domaine Léonine, een PetNat van Stéphane Morin uit Argelès-sur-Mer, een kuststadje vlakbij Collioure, in de Roussillon. Stéphane, fotograaf van beroep, deed in 2005 stage bij Jean-François Nicq, en kocht van een oude boer 13ha wijnstokken, voornamelijk omdat de man van zijn hele leven geen herbicides, kunstmest of pesticides had gebruikt. Veel van de stokken waren erg oud. Deze Pétillant Naturel, een schuimwijn waar geen dosage wordt toegevoegd en waarvan de belletjes het gevolg zijn van de eerste gisting, is gemaakt van 75% grenache gris en 25% grenache noir. In de neus deed de wijn me onmiddellijk terugdenken aan de geur van de boerderij van mijn grootvader, en echt aan alles errond: de stallen,  de herfstlucht, de beesten, de geur van de fruitkelder en de hooizolder, het bedauwde gras, de handen van mijn peter. In de mond leek het of iemand een mand pas geplukt rood fruit had klaargezet aan de achterdeur en de geur van aarde en herfst speelde door het fruit. De finish was fantastisch, de afdronk lang, de structuur heel erg mooi. Ik deed mijn ogen toe, en stond terug in Oppuurs waar ik ooit lange vakanties doorbracht. 12,6 euro kostte deze trip down memory lane, en ik haalde hem bij Wijnfolie. ****, was hij me waard en ik dronk hem voor het eerst in de herfst van 2010.

    Al even straf vond ik de Brut de Ouf van Domaine Milan, die ik in februari van dit jaar ontdekte. Ook deze fles komt uit het zuiden, maar dan uit de Provence. Henri Milan nam dit domein over van zijn vader en introduceerde er de principes van het biodynamisch wijnmaken. Hij beperkte de rendementen drastisch en liet elk perceel onderzoeken door Claude Bourguignon om te zien of het de juiste stokken had en hoe hij er mee moest omgaan. Ook hij gebruikt zeer weinig sulfiet. Hij is gemaakt van 80% grenache, 10% syrah en 10% merlot. Hier deed het aroma me denken aan dat van een restaurant in Frankrijk op een zondagnamiddag, een heel complex samengaan van heel verschillende aroma's. In de mond deed hij me even denken aan een droge kirr, kwam dan heel aards naar voren, werd complexer en begon kruiden en gedroogd fruit weer te geven. Ongelooflijk lekker. ***, en ik betaalde hem 11,1 euro bij True Great Wines in Pécrot. Je kan hem ook online bestellen, op de site van Biodissey (kijk ook eens naar het onwaarschijnlijke aanbod aan specerijen, tisanes en thee).

    Ik heb twee bemerkingen bij deze wijnen. Ik las net een interview met Christophe Salin van Lafite Rothschild dat deels ging over de belachelijke prijzen die er momenteel worden betaald in China voor sommige Bordeaux. Dat wij die niet meer kunnen betalen is jammer, maar als je dan flessen proeft zoals die twee hierboven, moeten wij dan treurig zijn ? Neen! Wij moeten beter zoeken... Mijn tweede opmerking is een tip: probeer dit soort schuimwijn eens met wat gerookte ham, wat pata negra, wat kaas, wat lomo, gewoon wat edele charcuterie. Het maakt uw zondag mooi !

    En waarom zijn deze wijnen niet bekender en waarom hebben ze niet het succes van Bordeaux of Bourgogne ? Ten eerste zijn ze maar beschikbaar in zeer kleine hoeveelheden, en er marketing rond voeren heeft weinig zin. Ten tweede kunnen natuurlijke wijnen wel degelijk ouderen, maar ze hebben zeer stabiele en koele omstandigheden nodig (kelders van een constante 12°C of kouder) om dat te doen. En ten derde gaat het over de inhoud, niet over het etiket. Elke rijke Amerikaan, Rus of Chinees kent Lafite, maar Brut de Ouf ? een schuimwijn die rood is en niet rosé, geen dosage kreeg en dus geen champagne is en die vaak voorzien is van een kroonkurk in plaats van een kurk ?  

    Elke Jeff Hoeyberghs kan een bimbo maken, maar alleen God of de Natuur maakt een mooie vrouw...

       

     

  • Le Briseau, Marçon, Jasnières, of het wonderlijke verhaal van Christian Chaussard

    Pin it!

    Er zijn af en toe mensen die me doen denken aan van die poppetjes die je vroeger wel eens zag: je geeft ze de ene klap na de andere en telkens komen ze weer terug recht. Christian Chaussard is zo iemand. Hij zag zijn domein in de Vouvray over de kop gaan, verloor zijn job als leraar oenologie omdat hij iets te fanatiek verkondigde dat je met slechte druiven geen goede wijn kan maken, en hij was één van die pioniers van de natuurlijke wijn toen dat verhaal nog in zijn kinderschoenen en er zo goed als niemand nog in geloofde. Hij zat dan ook nog geen klein beetje in de put toen een bevriende Zwitserse wijnhandelaar hem ter hulp vroeg: hij zat met een partij wat moeilijkere wijnen (uit de Jura geloof ik), en kon Christian niet even komen helpen bij de opendeurdag om er zich mee bezig te houden. Geheel toevallig was daar ook een zekere Nathalie Gaubicher, actrice met een diploma oenologie, en ziedaar, een vonk, en Nathalie liet alles vallen om samen met Christian opnieuw een domein uit te bouwen.

    Christian's tegenslagen waren nog niet voorbij. Hun 4ha chenin blanc en pineau d'aunis (ondertussen uitgegroeid tot 11ha) brachten te weinig voort om van te leven en ze werden dan ook nog eens getroffen door een paar zeer miezerige jaren, met heel lage opbrengsten. Dat is genoeg tegenslag om een minder man dan Christian onderuit te halen, maar samen met Nathalie begonnen ze druiven op te kopen voor een négoce en er wijn mee te maken onder de naam Nana, Vins et Cie, en ondermeer het succes van hun You're So ... (Bubbly, Nice, Fine etc) reeks originele PetNat en andere wijnen sleepte hen voorlopig door de crisis. Ik proefde in maart 2007 mijn eerste Le Briseau, de Kharaktêr 2004, een chenin blanc en noteerde toen at het mijn eerste wijn was die werkelijk leek te vibreren van energie, een heel aparte gewaarwording die me toen nieuwsgierig maakte naar natuurlijke wijnen. Het was Jacques Massy die me die wijn voorschotelde en het was ook nu Troca Vins die de Chaussards naar CouvertCouvert had meegebracht.

    christian%20chaussard

                                                                                                                                     

    Die dag proefden wij eerst twee natuurlijke schuimwijnen (PetNat's):

    1: You Are So Happy: 13,5 euro. Sauvignon blanc en chenin. Ananas en lieve vrouwkes in de neus; een schuimwijn met een brede glimlach. Fles met kroonkurk. *** 

    2: You Are So Bubbly:  11,17 euro. Een rosé schuimwijn met ondermeer cabernet sauvignon. Een lekker en vrolijk aperitiefje, maar een weekje of twee wat beter opgelet: heel enthousiast en fijn schuimend, met een leuk en fruitig aroma. In de mond iets fijns dat wat aan een wijnkelder deed denken, rustiek en erg "vineus" maar dan afgerond door een zoet fruitig puntje; **

    En dan een paar stille wijnen:

    3: You Are So Fine, Vouvray, 2007:  11,17 euro. Een pure chenin blanc, fijn en elegant en heel zomers, heel licht en leuk, een beetje zoals Madame Chaussard dus... **

    4: Patapon Blanc, 2008: 15,75 euro, pas gebotteld. Lekker mooi fruitig, maar nog erg in zichszelf gekeerd. Wachten...**(*)

    5: Pandora, 2006: 9,8 euro. Côt en gamay druiven. Was in 2007 toen ik hem voor de eerste maal dronk erg fruitig, nu veel kruidiger (laurier, tijm, rozemarijn). Mooi, soepel, kruidig en fijn. ***

    Bij het schrijven van deze blog schrik ik zelf een beetje van de hoge scores. Ze zijn echter echt een weergave van het dinkplezier dat natuurlijke wijnen heel vaak opleveren, met het soms spijtige bijverschijnsel dat klassiek gemaakte wijnen moeilijker verteerbaar schijnen te worden. Dat kan leiden tot fanatisme, deels begrijpelijk want gebaseerd op een echt verschijnsel, maar de wondere wijnwereld is te breed en interessant om je te beperken.