piemonte

  • CSP goes Stappato III

    Pin it!

    Nu het verplichte zonder pretentie stuk achter ons lag leek het enthousiasme bij de inrichters te stijgen: de koning der druiven betrad het toneel ! Nebbiolo, de naam zou komen van de herfstnevels die hangen op de hoger gelegen wijngaarden waar hij het best aardt, en is de druif waarmee één van 's werelds topwijnen wordt gemaakt, de Barolo. De druif heeft een dikke schil en dus veel tannines en jong is hij vaak zo goed als ondrinkbaar, maar wanneer een goed gemaakte Barolo drinkklaar is is het een unieke wijn, zeer zinnelijk en van een buitenaardse schoonheid, maar helaas ook meestal met buitenaardse prijzen, zodat u, beste lezer, en ik, arme schrijver, het vooral van horen zeggen gaan moeten hebben...

    Het CSP gezelschap had echter besloten om Stappato uit te dagen en een paar nebbiolo's bij elkaar te krijgen die nog min of meer betaalbaar zijn en omdat de penningmeester er deze avond niet bij was en de kas goed gevuld, mocht er zelfs een redelijk duur exemplaar bij zijn (een dure fles wijn of een goedkope Barolo, het ligt in dit geval dicht bij elkaar). We begonnen echter met drie Langhe's, een vuilbak-appellatie waaarin zowat alle nebbiolo terechtkomt die om de één of de andere reden buiten de Barolo of Barbaresco regels valt. Of zo klinkt het toch...in feite zitten tussen die Langhe's heel vaak uitstekende wijnen die nog wél betaalbaar zijn, en de drie scoorden meer dan behoorlijk deze avond.

    We startten met een Einaudi, Langhe DOC, 2009,pas gebotteld en dus nog zeer piep, en eigenlijk een gedeklasseerde barbaresco om de idiote reden dat Einaudi geen postbus in de geklasseerde zone had. Hij wordt gemaakt met de druiven van jonge stokken en kreeg 12 maanden vatrijping. CSP houdt van dit soort wijnen, ze zijn wat ondergewaardeerd en zijn dan ook vaak én lekker én betaalbaar. In de neus kregen we onmiddellijk fruit (aardbeien), maar ook iets dat wat aan geuze deed denken. Onze twijfel werd echter weggeblazen door de mond: mooie complexiteit, veel diepgang, lekker vlezig, mooie tannines, breed en heel lang. Een zeer genereuze, héél mooie wijn, die met zijn 18,33 euro, absoluut zijn geld waard was. ***, en niet geschikt om a/20 jaar te laten liggen, b/ermee te stoefen tegenover uw onwetende maar rijke vriendjes en collega's, en dus bij uitstek een CSP wijn !

    nebbiolo.jpgEen jaartje ouder was de Nebbiolo, Langhe DOC, Roberto Voerzio, 2008, die één jaar op botti verbleef. Roberto maakte hem vroeger ook op barrique, maar kwam daarvan terug. Ik heb persoonlijk ook een voorkeur voor de smaken die die grote oude vaten (botti in Italië, holzfass in Duitsland...) meegeven. Deze fles vertoonde een heel intense, klassieke neus en was in de mond zeer complex, heel zacht en beschaafd, heel goed gestructureerd, met prachtige bittere toetsjes. *** en twijfelend over ***(*), en met 29,76 euro al wat duurder maar wel nog zijn geld waard !

    Waarom Voerzio met deze nebbiolo een Langhe maakte en geen Barolo, zijn we vergeten te vragen, maar voor de volgende fles, de Nebbiolo, Langhe DOC, Mascarello, 2008, zou het gaan om druiven waarvan Mauro Mascarello de druiven net niet goed genoeg vond voor zijn top-barolo (het was eigenlijk interessant geweest om ze naast elkaar te zetten). De neus was fluweelzacht en elegant, met aardbei en een mooie mineraliteit, heel complex en interessant. Ook de mond was zacht en heel complex en interessant, hele mooie afdronk met drop, een intrigerende wijn die in het glas sterk veranderde.  Ik proefde een tijdje ervoor de echte Monprivato, één van de betere Barolo's, aan 75 euro de fles, maar deze kreeg van ons toch ook ****, en kostte 28,65 euro. Is de Monprivato drie keer zo lekker ? Hij is perfecter misschien, en unieker, en als geld voor u geen probleem is, laat u dan vooal gaan...maar ik vond deze Langhe zéér de moeite.

    De nebiolo zou echter pas echt op zijn tenen staan in Barolo en Barbaresco, en alhoewel het prijsgewijs voor ons op het randje was, mochten ze toch niet ontbreken. De eerste fles was de Terlo, Barolo DOCG, Einaudi, 2005, afkomstig van een 3,2ha grote wijngaard waarvan de oudste stokken dateren uit 1962. Hij rijpte 30 maanden op barriques en botti, met zowel Sloveense als Franse eik (er worden zo verschillende wijnen gemaakt die nadien worden geassembleerd). In de neus bloemen, gestoofd fruit, pruimen, mooi zuiver. In de mond stévige tannines, maar ook rijp en rijk, en intens fruitig. Ik hield deze fles een paar dagen bij en hij werd stoffiger, met meer chemische toetsen, en vooral uitdrogender. Persoonlijk denk ik daarom dat het geen echt mooie bewaarwijn is. 42,81 euro, en ***. U betaalt 22 euro voor de wijn, en 20 voor de naam Barolo...maar 30 maanden vatrijping kost ook geld, natuurlijk.

    De DOCG Barbaresco ligt in wijngaarden die droger en warmer zijn dan die van Barolo, wat meer naar het oosten, maar in dezelfde heuvelketen. Hij kan jonger gedronken worden maar heeft vaak eveneens véél tannines en moet liefst toch ook een vier, vijf jaar kelder gekend hebben. Sommige wijnmakers maken zowel Barolo als Barbaresco, anderen hebben zich gespecialieerd. Piero Busso is zo iemand en wij dronken zijn Mondino, Barbaresco, Piero Busso, 2007, die 18 maande rijpte op grote botti. Deze vlezige wijn had een mooie bittere toets, met iets van zwarte chocola, en met mooie tannines, heel mooi fris en met mooie zuurtjes en een lange afdronk. Dit moet een hele mooie maaltijdwijn zijn, en met 30,67 euro nog fatsoenlijk geprijsd voor een aparte gelegenheid. Vertel als u hem serveert over de zwijgzame Piero (zie vorige blog), het maakt het verhaal nog leuker. ***(*)  

    Na afloop gaven wij allen volmondig toe dat er in de Piemonte zeer schone wijnen gemaakt worden. Wij vonden echter ook in blok dat veel wijnen te duur waren en dat je je echt moet concentreren en goed zoeken om qua prijs/kwaliteit niet te erg te verdwalen. Maar we hadden een zeer leuke, leerzame avond en ik ben geschrokken van de kwaliteit die Stappato in huis heeft, en de gedrevenheid waarmee ze zoeken naar nog betere flessen. Omdat ze zich ondertussen ook een klienteel hebben uitgebouwd voor al dat dure lekkers van grote namen kunnen wij ervan profiteren om van diezelfde halfgoden de kleinen wijnen te kopen, meestal met evenveel serieux en enthousiasme gemaakt als de grote. Een paar weken later kwam er nog wel een terechte opmerking van één van de leden die mij recht in het hart raakte. Als wij zo overtuigd zijn van het eigen gelijk (hoe pretentieloos !), hoe komt het dan dat er zoveel wijncommanderijen zijn, en maar zo weinig CSP's ?

     

     

  • CSP goes Stappato

    Pin it!

    Ik weet het, ik weet het, ik heb u op deze blog al tientallen keren lastig gevallen met mijn avonturen in Sicilië, en toch is het zo dat het wijnland waar ik het minste affiniteit mee heb Italië is. Ik vind dat eigenlijk zelf eigenaardig, want wanneer ik Italiaanse wijnen proef ben ik vaak gecharmeerd, en de keuken is één van mijn favoriete, maar ik blijf ergens vinden dat er een heel groot verschil is tussen de toppers (die véél te duur zijn), en de basis, die meestal ondermaats is van kwaliteit. Op de één of de andere manier blijf ik vinden dat het relatief makkelijk is degelijke wijn te vinden aan een redelijke prijs (5 à 20 euro) in Frankrijk, Spanje en Duitsland, maar niet in Italië. Waarschijnlijk is dit een huizenhoog vooroordeel, en op voorstel van wijnbuddy Gert contacteerde CSP de Leuvense winkel Stappato om ons te helpen om me van dit vooroordeel af te raken.

    Wij werden uitgenodigd in het proeflokaal in de Diestsestraat, verwend met hapjes en olijfolie en begonnen welgemutst te proeven. Dat gebeurde in flights van drie, en speelde zich af rond de wijnen van de Piemonte, waarbij wij uitdrukkelijk hadden gevraagd om onderaan te beginnen. En wat is er dan beter dan Dolcetto...  

    De Dolcetto d'Alba is een lokale druif uit Piemonte die gewoonlijk wordt aangeplant op plaatsen die niet goed genoeg zijn voor nebbiolo en barbera, die vroeg rijpt en dus als eerste, voor de andere twee, kan geplukt worden, en die niet zo makkelijk is in de kelder: ze combineert veel kleurstof met een natuurlijk gebrek aan zuren. De meeste producenten maken er dan ook hun instapwijn mee, de wijn "die ze zelf aan tafel drinken", en een wijn die niet bedoelt is om lang te rijpen maar om binnen de twe à drie jaar te drinken. Deze druif zonder pretentie is één van mijn lievelingetjes, want voor wie er mee kan werken worden er mooie karaktervolle wijnen gemaakt, zeker door de grote namen waarvan ik de "grote" wijnen te duur vind.

    luigieinaudi.jpgDe eerste die hier vandaag in het glas kwam was de Vigna Tecc, Dolcetto d'Alba, Einaudi, 2007. Het domein Einaudi dateert uit het einde van de 19de eeuw en werd gesticht door de toen 23-jaar oude Luigi Einaudi, die het zou schoppen tot president van de republiek Italië (tussen 1948 en 1955), eens wat anders dan president van de wijnboerenvertegenwoordiging van de regio of zo. Het domein, met 50ha wijngaard, is bekend voor zijn dolcetto's, en Beppe Caviola (genen uil) is de consulterende oenoloog. Deze cuvée werd gemaakt met stokken uit 1937 en 1985, en fermenteerde en rijpte op inox, met een eerder korte schilweking. Hij rook naar vleeskersen en zwarte chocola, en in de mond had hij mooi geconcentreerd fruit en een mooi bittertje. Hij was nogal vet, en net wat te kort achteraan om echt heel goed te zijn, maar het was een mooie starter. *(*) dus, 17,85 euro bij Stappato, en een beetje duur voor wat het was. Wie trouwens een leuk adres zoekt, een beetje aan de exclusievere kant, maar mooi gelegen, kan hier ook verblijven, zie hier.

     

    De tweede fles was een Priavino, Dolcetto d'Alba, Roberto Voerzio, 2008. Roberto Voerzio is een leerling van de beroemde Elio Altare en is heel sterk gericht op wat er gebeurt in de wijngaard. Hij mikt op heel lage opbrengsten, om er wijnen met concentratie en karakter mee te maken. Hij is het bekendst voor zijn Barolo's, maar hij maakt een erg mooi dolcetto, deze dus. Wij kregen eerst wat reductie in de neus en moesten hem even laten rondwalsen om de mineraligheid te laten doorkomen, en in het glas evolueerde hij naar een echte snuffelwijn, fruit met een laag stenen erover. In de mond mooi strak, droog, met zachte tannines en een mooie structuur. 16,95 euro bij Stappato en *** en wél zijn geld waard. Dat je met een kleine druif grote wijn kan maken werd hier bewezen, en

    dolcetto_bricco.jpgde volgende fles, de Bricco, Dolcetto d'Alba, Giuseppe Mascarelli, 2008, bevestigde dat nog. Giuseppe Mascarelli maakt vooral impressionante bewaarwijnen met de nebbiolo druif en de Monprivato is één van de beste wijnen van de Piemonte, maar hij besteed evenveel aandacht aan zijn Dolcetto en zijn Barbera. Deze Dolcetto komt van een wijngaard met een erg kalkrijke bodem, rijpt op grote botti en wordt gemaakt met heel beperkte hoeveelheden sulfiet. Jeroen noemt dit een dolcetto barolato, omdat de manier van vinifieren eigenlijk heel dicht tegen die van een barolo ligt. Er worden trouwens maar 3000 flessen van gemaakt. In de neus vonden wij een mooie, zachte fruitigheid terug, met aardbeien en vanille, en we herkenden er de botti in. In de mond was hij zacht, fluwelig, met veel fraîcheur en toetsen van melkcohocolade. Een beetje een ongewone dolcetto, maar heel edel en zacht en héél lekker. 15,61 euro dus en *** én eveneens een goede koop.   

    Volgende blog: barbera...

     

     

     

      

  • Kempense kelderrestjes

    Pin it!

    Ongeveer 400kg wijnliefhebbers in mijn omgeving hadden me het al aangeraden: ge moet eens binnenspringen bij van Eccelpoel in Herentals. En onlangs kwam het er eens van: ik ben nog maar zelden zo verrast geweest. Op het eerste gezicht is dit een superette zoals er in Vlaanderen honderden zijn. Op het tweede gezicht is dit een foodie schatkamer zoals er maar weinig zijn.

    Ik bespaar u mijn commentaar over de verrukkelijke kazen, de geweldige "pottekes pesto" en de charcuterie-toog uit een andere, betere wereld, maar over het wijnrekje in de winkel kan ik niet zwijgen: dit is zowat de natte droom voor elke liefhebber. Grote en kleine namen, grote en kleine jaren, het staat hier allemaal bijeen, compleet drempelloos, compleet toegankelijk. Zelfs de wetenschap dat in de kelder van dit huis een echte wijnschatkamer staat doet hier niks aan af: het is één van de weinige plaatsen in België waar je anoniem kan binnengaan en er terug buitenwandelen met een winkelkar vol culinaire goodies.

    De aanleiding voor deze blog was een Italiaan die ik er onlangs kocht (april 09): een Augenta 1997, Dolcetto D'Alba, Pelissero. In elke andere winkel had ik deze fles laten liggen. Een dolcetto uit 1997 ? Dat is toch veel te oud ? De dolcetto is toch de tegenhanger van de gamay ? een simpele druif in een regio vol sterren ? Maar men had dit al in mijn oor gefluisterd: ze kopen hier soms oudere wijnen die commercieel opgegeven werden maar die door het palet van de eigenaar nog waardig werden bevonden.

    Augenta is de naam van de wijngaard rond de kelders van Pelissero. Deze dolcette rijpte zes maanden op grote botti. Vandaag, bijna twaalf jaar later, zijn dit de proefnota: "droesemvliesje onder de kurk; er is wel wat veroudering zichtbaar maar de kern is mooi kersenrood; mooie, evenwichtige en echt elegante neus van een al wat oudere wijn, met toetsen als zoethout, drop, boenwas (een oud boerenmeubel). Een wijn om aan te ruiken en dan te walsen en aan te ruiken en dan te walsen en aan te ruiken en dan te walsen...in de mond rustiger, minder complex maar heel evenwichtig. Heel smakelijk en vriendelijk, als iemand die je graag aan je zijde zou hebben op een moeilijk moment. Hij deed me wat denken aan dit liedje (met eeuwige dank aan vinejo voor het idee).