pinot noir

  • Enderle & Moll: Tafelwein aus Baden

    Pin it!

    Wie deze blog volgt weet dat ik een boontje heb voor Ziereisen, een domein in het Markgräflerland in Baden. En wie mij een beetje kent weet dat ik ook een zwak heb voor veel wat uit Baden komt: Huber, Duijn, Bercher, Ziereisen, Shelter, ik volg ze zo goed en zo kwaad als ik kan. Wanneer één van mijn favoriete wijnwebsites, www.wineterroirs.com, dan ook aandacht schenkt aan een nieuwkomer is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. En als er op het einde van dat artikel door die nieuwkomer ook nog verwezen wordt naar Ziereisen, whose wines he loves enormously, dan ben ik helemaal vertrokken.

    Elke wijnregio moet zijn Goden hebben, zijn Noeste Werkers, zijn Mainstream ook, en zelfs zijn Onderlaag, maar een wijnstreek is pas echt compleet als ze ook haar Rebellen heeft. Dat is de rol die Enderle & Moll, in Münchweier, tussen Oberberg en Freiburg, enthousiast speelt. Ik ga u hier over het domein niet veel vertellen, ik las zelf alles in dit prachtige en volledige artikel op de Wineterroirs website http://www.wineterroirs.com/2013/09/enderle_moll_munchweier_baden-wurttemberg.html, en eigenlijk lees je het beter zelf, het is zeer goed geschreven, met mooi beeldmateriaal.

    Tot voor kort waren de wijnen van Enderle & Moll niet te krijgen in België. Ondertussen worden ze ingevoerd door Hans Dusselier, helemaal terug van even weggeweest,  www.desolari.be, en dankzij een vriendelijke collega die ik al een tijdje geleden besmette met het vin naturel virus, lagen ze al een tijdje in mijn kelder, wachtend op een geschikte proefdag :-). http://csp.skynetblogs.be/archive/2014/09/19/when-wine-tastes-best-8285148.html 

     

    DSC_0011.JPG

     

     

     

    Müller, 2013

    100% Müller-Thurgau. 8,8 euro. Schoonste fles en etiket maar de minste wijn van de hoop. De neus is rond en zacht, nogal gesloten. In de mond fris, bijna een limonade, wat citrus wel, maar ook waterachtig en dun. Een dag later was de neus leuker, iets van gele pruimen, wat floraal ook. In de mond fris maar ook fruitig met na stevig walsen wat oude kelderappeltjes. Het waterachtige was weg. *(*)

    Müller Thurgau, Unplugged, 2013

    100% Müller-Thurgau, 8,8 euro. Troebel en geel. Een echte Rock'n Roll neus, heel mineralig, maar ook mooi fruitig. In de mond nerveus en zelfs spannend, vibrerend als electriciteit, heel mooie smaken, heel apart en ongewoon maar fascinerend en héél lekker. *** Op dag 2 nam dat mineralige de neus bijna helemaal over, het fruit werd meer honing en gedroogd fruit, heel mooi. Ook in de mond heel mooi en complex, heel intens, frisse levendige zuren, heel aparte maar mooie en levendige wijn. ***

    Auxerrois, 2013

    15,6 euro, 100% Auxerrois. Zelfde kleur als de Unplugged. Lijkt er eerst ook wat op maar is bedachtzamer, ernstiger, niet zo springerig. Ook in de mond veel breder en dieper, zéér mooi, indrukwekkend zelfs, wat een prachtige wijn en dat voor een Auxerrois, hééél lang ook. Een dag later boterig als een hele goeie eikgerijpte Chardonnay met een heel mooie en fijne mineralige toets. In de mond diezelfde boterigheid, maar met frisse zuren, heel lang en complex, heel mooie fruittoetsen; prachtig. ****

    Liaison, Pinot Noir, 2012

    24,5 euro. 100% Pinot Noir. De naam verwijst naar het niveau, tussen hun basis pinot noir en de twee toppers. Glashelder en licht van kleur. Prachtig aroma, helder als een klok, ongelooflijk complex, prachtig, doet dromen van ver weg gelegen landen in de zon, doet denken aan Utopia. In de mond idem, heel apart en tegelijk ook zo prachtig Pinot Noir, mooi, speels en fruitig, wat voor een unieke wijn is dit ? Heel lang ook, met een prachtige afdronk. Ontroerend mooi. ****(*)

     

    DSC_0002.JPG

     

     

  • Een ontdekking in Baden...of een gat in mijn wijncultuur ?

    Pin it!

    Dit is eigenlijk één van de leukste aspecten van wijn. Wanneer je denkt dat je een bepaalde regio toch wel aardig begint te kennen, en de toppers van naam kent en in veel gevallen al geproefd hebt val je plots op een fles die je verrast. Je bent dan blij als een kind (een nieuw en jong talent!) om pas thuis te ontdekken dat de wijnmaker in kwestie al jaren één van de beste wijnmakers van zijn regio is. Alleen werd hij nog niet geïmporteerd... Ik vind dat leuk. Ik weet dat ik nooit in mijn leven het punt zal bereiken waar ik alles ken en alles geproefd heb (ondanks 7,5MB Vinopedia), en tot op de laatste dag van mijn leven zal wijn in staat zijn om me te verrassen.

    Afgelopen week gebeurde dat op het mooie terras van het hotel/restaurant Goldener Knopf (www.goldenerknopf.de) in Bad Säckingen (www.badsaeckingen.de), uitkijkend op de langste overdekte houten brug van Europa en de Rijn, en klaar voor een zeer lekkere avondmaaltijd. De wijnkaart was uitmuntend, met flessen van Bernard Huber, Ziereisen en nog heel wat andere spätburgunder-helden, maar helaas was ze ook nogal stevig geprijsd en had Mme Rick besloten om deze avond voor haar rekening te nemen, zodat het wegmoffelen van de prijs geen optie was. Creativiteit is dan geboden, en ik ging dan maar voor een 45 euro kostende onbekende, de Blauer Burgunder 2008 van Karl H. Johner. 

    DSC04510.JPG

    Thuis aangekomen bleek mijn nobele onbekende één van de grootste pinot noir specialisten van Duitsland te zijn...

    Karl-Heinz Johner heeft sinds 1985 een domein in Voigtsburg-Bischoffingen op de Kaiserstuhl, maar hij begon zijn wijncarrière eigeaardig genoeg in Engeland. Na studies in Geisenheim vertrok hij naar de Lamberhust Winery in Kent dat hij tien jaar lang leidde, en het was daar, in allerlei Engelse restaurants, dat hij kennis maakte met de grote rode Bourgogne's. Ondertussen had hij zelf wat perceeltjes geërfd in zijn geboortestreek en begon hij zich af te vragen waarom er niet meer grootse pinot noir werd gemaakt. Het weer zat goed, de ondergrond was goed en de gebruikte klonen hadden potentieel. In 1985 keerde hij terug om in zijn garage te beginnen wijn maken. Vandaag behoort hij al een hele tijd tot de top en het is zelfs één van de mensen die de opkomst van de grote rode burgunder wijnen in Baden in gang zette.

    Het domein heeft nu 97 percelen en het valt op dat Karl-Heinz, heel on-Duits eigenlijk, geen perceelwijnen maakt maar assemblages. Dat laat toe volgen hem toe om meer complexiteit in de wijn te brengen (cfr Bordeaux) en om de handtekening van de wijnmaker duidelijk te maken. Hij was ook één van de eerste om met barriques te beginnen werken en was daardoor zelfs verplicht om zijn wijnen uit te brengen als Deutsche Tafelwein. Op dat moment was alleen holzfass, het grote oude vat, toegelaten. Hij is ook fanatiek bezig met de wijngaard en had al heel snel door dat het het werk in de wijngaard is dat de grondslag is voor wat er in de fles komt. Dit klinkt nu erg logisch, maar dat was het in de jaren 80 helemaal niet.

    Zoon Patrick werkt al sinds 1999 mee en deed ervaring op in Bourgogne en Nieuw-Zeeland. Het domein heeft een mooie en informatieve website: www.weingut.johner.de Ik heb in België geen importeur gevonden, maar in Nederland zijn er een paar.

    Blauer Burgunder 2008: Een koel jaar. 20 maanden vatrijping, deels op nieuwe eik. Zeer mooie neus met rijp fruit en een stevige maar heel goed uitgewerkte eiktoets die niet overheerste maar versterkte. In de mond heel goed evenwicht, fris en fijn, lang en lekker met mooi fruit. Superbe pinot noir !!! *** en indien ik niet zo afgeleid zou zijn geweest door Mme Rick misschien meer waard.

    En dan, om aan te tonen dat toeval een vreemd ding is, iets over de combinatie. Op mijn bord kwam een erg origineel gerecht (voor Duitsland dan toch): gebratenes Schottisches Salzwiesenlamm mit Gurken-minzpuree und weissem artischokenragout. Lam met munt, een gerecht dat nauwelijks Engelser kon zijn. Onbewust koos ik er blijkbaar een wijn bij van een wijnmaker die in Engeland had gewerkt. Het resultaat was prachtig, een heel geslaagde begeleiding, en ik had geen flauw idee dat er een link was tussen mijn twee keuze's.

     

    DSC04512.JPG

     

     

      

     

  • Auf wiedersehen, mein freund !

    Pin it!

    Iemand zien vertrekken voor een carrière in het buitenland heeft altijd iets bitterzoets: enerzijds gaat hij het Grote Avontuur tegemoet, en da's leuk, anderzijds ga je hem wel een hele tijd niet meer zien, en wie mist er nu graag zijn vrienden ? Ons trouwe Duitse CSP lid vertrekt naar verre oorden en verzachtte de pil voor ons met een wijnfeestje te huize van, en met een leuk thema: welke wijn past het best bij kip ?

    We brachten allemaal een exemplaar mee, zorgvuldig ingepakt uiteraard, zodat etiket of naam geen invloed konden uitoefenen. Om de kelen en de magen wat te smeren begonnen we met twee buitenbeentjes: een rosé en een kakelfrisse witte. Eigenlijk hadden we die rosé moeten raden (het leven is soms simpeler dan je denkt): het was de Bandol, Rosé, Domaine du Gros Noré, 2005, en het was Venne, who else, die hem meebracht. Alleen G. haalde er de mourvèdre uit, en wij vonden hem vet en breed, maar zo goed als fruitloos, en wat voorbij. Nu is Alain Pascal, de maker, net bekend voor het bewaarpotentieel van zijn wijnen, maar dronken we deze nu op een slecht moment, of was hij al voorbij de top, we bleven het antwoord schuldig. Wel nog één * vanwege toch nog lekker en de fles leeggedronken...

    Om maag én keel te smeren had Stefan ons een fris lenteslaatje gemaakt en hij zou zichzelf niet zijn als daar geen witte uit de Pfalz bij werd geserveerd. De Weissburgunder, Jürgen Leiner, Pfalz, 2008 leek veel jonger dan hij was en had nog wat spritz, eigelijk overbodig in deze wijn maar wel bij het gerechtje passend. Wat nerveus, veel wit fruit, wat restsuiker, een sprankeltje en dus goed voor een *etje.

    Ondertussen gaarde de kip langzaam voort en ging de eerste fles van het examen open. Zo goed als iedereen plaatste hem in het warme zuiden, en er werd vooral Italië ! en Languedoc ! geroepen, tot er iemand Portugal...fezelde, en dat bleek correct. Kon iemand de druiven raden ? Neen, de woordjes codega, rabigato, donzelinho of viosinho zaten veilig opgeborgen in ons geheugen dat collectief dienst weigerde. Van der Niepoort stamelde nog iemand, en dat was wél correct: de wijn bleek de Redoma, Douro Branco, Niepoort Vinhos, 2009, vers gebotteld én lekker. In de neus overheersten wit fruit en heel mooie peper, in de mond was hij mooi vet, een wijn met een schitterende structuur, *** waard, meegebracht door D. waarvoor dank, maar géén perfecte begeleider voor de kip.

    Poging twee kwam uit een kelder in Wijgmaal, of beter gezegd Nieuw-Zeeland, en werd gelanceerd door ons wandelende wijngeheugen, G. Ook nu weer bracht hij een mooie fles mee, de Riesling, Pegasus Bay, Waipara Valley, 2006. Het was een zeer verdienstelijke poging om een wijn te koppelen aan de saus en niet aan de kip (citroenzeste), en hij paste perfect bij het uitschrapen van het bord en de restjes schil die veel intenser smaakten. In de neus was hij zeer herkenbaar als riesling van aan de andere kant van de wereld, met zijn pakken exotisch fruit en limoen, en ook in de mond was hij uitermate fruitig, maar ook wat prikkelend. Erg lekker, vonden we in blok, **(*) dus, maar deze wijn vroeg naar een kreeft of een langoustine, en tot nader order kunnen kippen niet zwemmen, dus ook deze was niet de ideale kipwijn.

    Bij het kiezen van mijn fles moest ik even nadenken. ik had iets in gedachten, iets leuks, maar ik dacht eigenlijk ook aan iets héél speciaals. Dat speciaals was echter ook zeldzaam en duur, en wat doe je dan ? eenzaam in een hoekje de fles leeglurken en alle lekkers voor jezelf houden ? Neen, echte goeie flessen moet je drinken met hele goede vrienden die genoeg van wijn kennen om te appreciëren wat je doet en dat je dan zelf minder drinkt maak je op een andere manier goed. Wijn is speciaal omdat het of herinneringen kan oproepen, of omdat het momenten kan creëren die het waard zijn om herinnerd te worden.  En om herinneringen te creëren moet je delen.

    Ik ontkurkte dus zonder gewetensbezwaar mijn Clos d'Opleeuw 2006, één van de mooiste flessen wijn die ik al gedronken heb. Dit is een top-chardonnay zoals er maar weinig gemaakt worden, op een schitterende manier geëikt, perfect op dronk (kon hij nog liggen ? ja, dat ook), en zonder enige twijfel momenteel de beste Belgische wijn. Bovendien was mijn gok ook de juiste: deze wijn paste pèrfect bij de kip. **** dus. Ere wie ere toekomt, G. met een t had door dat het een Belg was (maar dacht aan de topper van Genoelselderen), en werd gefeliciteerd, en ik had de beste fles en de best passende bij !

     

    opleeuw.jpg

    Om als het ware te bewijzen hoe flexibel de chardonnay druif is, was de volgende fles er ook eentje, de Fleur de Marne, En Chalasse, Côtes du Jura, Domaine Alain Labet, 2004. Op dit domein in Rotalier wordt gewerkt met lage rendementen en zonder gebruik van commerciële giststammen, in heel kleine oplages, en deze cuvée kreeg 18 maanden vatrijping. Het was een echte Jura wijn, mooi wit chardonnay fruit met die nootjes toets van de Jura, goed gestructureerd en lang, en de fles hield van een kippetje, maar dan wel van een ander kippetje. Hij kreeg wel **, en was op dronk, en ik doe dus binnenkort mijn fles ook open !

    Ik had in mijn kelder lang staan twijfelen tussen een Pommard of een rode uit Baden of een Chardonnay, en ik was dus blij dat er iemand met een spätburgunder opdook. En omdat dat dan nog eens de Spätburgunder, Christmann, Pfalz, 2009 was, waren wij allen zéér tevreden, te meer omdat niemand van ons besefte dat Christmann, een riesling-prins, ook rode wijn maakte. Spätburgunder is ongeveer goed voor 16% van zijn aanplant. Vinikus voerde hem nog maar pas in, en het was een echt mooie pinot noir, als ik hem zo mag noemen, met een grote complexiteit en genoeg karakter om hem interessant te maken. Ik gaf hem **, hij paste niet zo goed bij de kip, een gewone braadkip had beter gegaan, maar het was ondertussen al laat, ik was de spuugemmers vergeten, het was een zware week geweest, en afscheid nemen is eigenlijk altijd wat triest, dus wij vertrokken in stoet naar één van de café's aan het station van Leuven, en kieperden alle verdere verfijning en intellectualiteit overboord. 

     

    ...

  • Spätburgunder ist mein Leben: Jacob Duijn

    Pin it!

    Tenmidden van al dat wijngeweld op die fameuze Rick-Vinejo avond lag een kern van rust en verrukking: de spätburgunder's van Duijn. Wine-buddy Venne houdt er een leuke gewoonte op na: op het einde van een degustatieke "ten huize van" mag iedereen op een briefje schrijven wat hij graag eens zou drinken en als iets in Venne's kelder in de buurt komt van wat er op het briefje staat duikt hij in zijn verzameling. Ergens vorig jaar, en het is me nog steeds een compleet mysterie waarom ik het eigenlijk gedaan heb, schreef ik het woordje Duijn op zo'n papierke. Openvallende mond bij Venne die zijn kelder instormde en met een magnum SD 2001 naar boven kwam...We vonden het die avond te laat om zoiets nog zinnig te proeven en besloten om op een latere datum mijn drie uit Freiburg meegebrachte Duijn's te combineren met zo'n magnum. Het was een gedenkwaardige ervaring.

    duijn_02

    Jacob Duijn is een Nederlander die met een schone Duitse huwde en dan als sommelier en verkoopsleider bij een grote wijnimporteur een carrière uitbouwde in Duitsland. Op een mooie zomeravond maakt hij een wandeling door Bühl wanneer hij aan de praat geraakt met Emil Hils, een oude wijnboer, ze kraken samen een fles wijn en worden vrienden. Wanneer Emil even later een beroerte krijgt en het werk in de wijngaard niet meer aan kan, vraagt hij Jacob om het van hem over te nemen en zo begon in 1994 het grote pinot noir avontuur van Jacob Duijn.

    Druiven telen is nog wat anders dan wijn maken en Jacob gaat onmiddellijk in de leer bij vriend Bernard Huber, een van de grootste spätburgunder-talenten van Baden, en in 1999 bottelt hij zijn eerste wijnen. Hij koopt percelen bij op de Engelsberg en de Sternenberg, met oudere (gemiddeld 25 jaar) wijnstokken, tot hij over een goede 8ha beschikt en hij gaat continu op studiereis in de Bourgogne, waar hij ondermeer veel bij Christophe Roumier werkt. De stokken die Jacob nieuw aanplant zijn dan ook eerder pinot noir dan spâtburgunder-klonen, maar zijn wijn wordt gemaakt van een mengeling van oude spätburgunder stokken en jongere aanplant en in deze regio is het niet altijd duidelijk of er nu pinot noir dan wel spätburgunder staat aangeplant (de twee zijn heel dicht familie). 

    Vandaag is Duijn uitgegroeid tot één van de topdomeinen van Baden en tot één van de allerbeste pinot noir domeinen van Duitsland, een echte specialist in complexe, houtgerijpte spätburgunders. Hij werkt biodynamisch, met lage opbrengsten, zonder kunstmest, en richt zich voor het werk in de wijngaard op de kalender van Maria Thun. De druiven worden met de hand geoogst in kleine bakjes en onmiddellijk gekoeld voor het transport naar de wijnmakerij. Daar worden ze met de hand ontsteeld en gekneusd. Na tien dagen schilweking ondergaan ze een eerste gisting van drie-vier weken met constante pigeage, deels op inox en deels in grote open houten kuipen. Die wordt gevolgd door malolactische fermentatie en rijping (24 maanden voor de SD) op een mix van verschillende barriques. Daarna gaan de wijnen ongefilterd de fles in. 

    Vandaag zijn Duijn's pinot noirs echte topwijnen geworden, behorend tot de pinot noir wereldtop. Vooral op Nederlandse site wordt wel eens wat gemopperd over de stevige prijzen maar ik daag elke liefhebber uit om in Frankrijk aan 35 euro een echte top-Bourgogne te vinden ! Eigenlijk zou wie slim is vandaag zijn kelder moeten vullen met spätburgunders, nu ze nog betaalbaar zijn.

    Wij dronken:

    1: Laufer Gut Alsenhof, Spätburgunder Trocken, Duijn, Baden, 2004: Ik kocht deze fles (en de anderen) in 2006 bij wijnhandel Zoller in Freiburg, op aandringen van de eigenaar. Het Gut Alsenhof is een 3,6ha grote Einzellage (een Cru, dus) met 20 à 25 jaar oude wijnstokken dat Jacob in 2000 verwierf. Het zijn lichtere wijnen (voor bij het middageten) die fermenteren op inox en daarna 12 maanden barrique zien er worden 20.000 flessen van gemaakt en het is een beetje de basiscuvée van Duijn. Ik betaalde toen 14,5 euro. In het glas kwam een al opvallend sterk verkleurde wijn, richting bruin zelfs. De neus was onmiddellijk heel typerend spätburgunder, heel smakelijk, en héél attractief en leuk. In de mond mooi fruit, lekker droog, strak en met genoeg frisse zuren en niet te veel restsuikers (Badische sp.b.'s hebben daar wel eens last van).  Heel mooi openplooiende finish, maar na een tijdje kwam er een zweempje kurk bovendrijven (in het begin niet, eigenaardig genoeg). *** hele leuke wijn, heel vriendelijke maaltijdbegeleider (eend, de betere kip...).

    2: Jannin, Spätburgunder Trocken, Duin, Baden, 2004: 24,5 euro in Freiburg. Dit is de al iets ambitieuzere cuvée van duijn, met druiven uit wijngaarden op steile hellingen op ongeveer 260m hoogte, op een granietbodem. 80% fermenteert op inox, 20% op holzfass, grote oude eiken vaten, en daarna rijpt hij 15 maanden op bariques van 225 liter. Onmiddellijk gezien als veel complexer dan de basiswijn, met meer diepgang en inhoud. De eerste slok was onmiddellijk heel complex, fijn en fris, droger nog dan de basiswijn. Opvallend mooi evenwicht en een schitterende finish. Deze wijn stal onmiddellijk ons hart en kan al wedijveren met de betere pinot noirs. **** ! voor bij gans (heerlijke Duitse traditie) of topkip !

    3: SD, Spätburgunder Trocken, Duijn, Baden, 2003: dit is de topcuvée van het huis. Met 36,9 euro niet meer echt goedkoop, maar verplaats deze fles naar Bourgogne en plots is hij het wél. Gemaakt met de beste druiven van het huis, van oudere stokken, en eveneens met de hand geplukt, ontsteeld en gekneusd. De fermentatie gebeurt nu volledig op holzfass, daarna krijgt de wijn 18 tot 21 maanden barrique. Heeft eigenlijk nog zeer weinig gemeen met de klassieke fruitige spätburgunders van de regio en benadert veel meer de grote Bourgogne's. Tot mijn immense spijt drie uur op voorhand gekarafeerd en dat was een vergissing. Mijn eerste proefglasje gaf heel mooi fruit en wat tijm, elegant en zuiver en mooi, maar drie uur later was hij zeer donker van toonaard, veel meer gericht op kruiden dan op fruit, en het was jammer dat de proevers de eerste fase misten. De kruiden en het gestoofde frui evolueerden later ook slecht, vooral in de neus. In de mond bleef hij wel héél fijn, met hele mooie pinot noir toetsen rond een hardere kern, en met een erg complexe finish. De proeftafel vond dit zeer interessant en sterk maar had de volgende fles nog niet geproefd...Toch goed voor *** in een warm en moeilijk jaar.

    4: 3: SD, Spätburgunder Trocken, Duijn, Baden, 2001: In Magnum, en afkomstig uit Venne's kelder. Wat een pracht van een neus ! Getoast hout, heel duidelijk, maar vooral héél evenwichtig, met vers en zuiver fruit, een prachtige fraîcheur en een enorme complexiteit. In de mond dezelfde indrukken, dit is een pinot noir die zingt en jubelt en bekoort en verleid ! Héél lang, héél complex, groots maar ook gewoonweg ongelooflijk zéér zéér lekker ! Kan schouder aan schouder met de beste pinot noir's van de wereld ! ****(*)  

    Duijn wordt een beetje ingevoerd door Langbeen en in zijn catalogus staan momenteel de 2005's. Elke pinot noir liefhebber moet dit geproefd hebben !

    DSC00526

     

        

  • Convento Master Class, De Nieuwe Generatie Duitse Wijnbouwers: Thomas Rinker (Weingut Knab)

    Pin it!

    Eén van de leukste dingen aan het wijnliefhebberschap is de ontdekkingstocht: het vinden van nieuwe druivenrassen en wijnregio's die je voorheen niet kende. Af en toe is dat een echt thuiskomen wanneer je kennis maakt met een wijntype dat echt bij je past of waar je echt je draai in vindt. Bij mij gebeurde dat met de spätburgunders uit Baden en ik was dan ook gelukkig dat ook Gerd er eentje presenteerde: de Spätburgunder Barrique 2007, Weingut Knab, Baden.

    Baden is de meest zuidelijke en warmste wijnregio van Duitsland en er groeien amandelbomen en perzikelaars. De zomers zijn er lang en warm, de herfsten heel aangenaam en de mensen gemoedelijk, en wanneer je weet dat je er eigenlijk maar op een uurtje of vier van Milaan zit en een uurtje van de Elzas begrijp je dat je hier een mooie tijd kan doorbrengen. Als wijnregio is Baden zeer gedifferentieerd en opgesplitst in een achttal sectoren, waarvan ik die van Kaiserstuhl het beste ken en het meest bemin. De Kaiserstuhl is een oude vulkaan en de ondergrond bestaat hier dan ook vooral uit loess en verweerd vulkanisch gesteente. Het is het koninkrijk van de spätburgunder, een variant van de pinot noir druif, die er heel wat dingen mee gemeenschappelijk mee heeft, maar toch ook een duidelijk ander karakter vertoont (wie mij niet gelooft moet maar eens experimenteren in de Pfalz, waar men ook met de echte pinot noir druif werkt). Voor riesling is het hier te warm en de witte wijn wordt hier dan ook gemaakt met een druif als de weissburgunder (pinot blanc). Huizen als Bercher, Dr. Heger en, uiteraard, Knab, maken schitterende spätburgunders, varierend van duimenaflikkende easy-going instapwijnen tot geconcentreerde op barrique opgevoede toppers die op hun best worden na jaren kelderrijping. En, wat misschien het allerleukste is, buiten Duitsland erg ondergewaardeerd en dus erg betaalbaar. Voor de meeste toppers hier betaal je tussen de 15 à 35 euro. Probeer dat maar eens in de Bourgogne. 

    Deze fles gaf een mooi rokerig fruit, heel complex maar nog een beetje te strak ingelijnd. Ook in de mond was hij mooi complex, nu al heel lekker, maar vooral achteraan proef je nog een compact gesloten fruitblokje, en deze 2007 staat dan ook nog in zijn kinderschoenen. Kopen en wegleggen en afblijven (moelijkst van de drie!). Aan 14,65 euro is dit een koopje ! Maar probeer het eens, haal eens wat vrienden bij elkaar, koop wat spätburgunders bij Vinikus en Langbeen, vergeet vooral de instapcuvées niet, serveer er wat sneetjes gerookte eend of iets anders van wild bij en een Nieuwe Wereld zal voor u openplooien.

    Echt piepjong zijn de Rinker's niet, maar ze namen dit domein in 1994 over en qua stijl behoren ze absoluut tot de nieuwe lichting. Ook toeristisch is het domein leuk om te bezoeken. De regio ligt tegen het mooie Freiburg en het Hochschwarzwald waar het zeer leuk wandelen is. Culinair is dit trouwens één van de lekkerste stukjes van Duitsland, waar men terroirkeuken serveert die met de seizoenen meegaat. 

    knab

    Wordt niet meer vervolgd vanwege gedaan... Deze reeks wijnen proefde ik tijdens een Master Class bij Convento in Leuven. Hier vindt je het programma voor de rest van het jaar.       

     

  • True Great Wines Vol.3

    Pin it!

    "Un bon vin doit avoir la gueule de l'endroit et la tripe du vigneron."

    Jacques Puissais.

    Jean-Francois Ganevat wordt door het Revue de Vin de France het enfant terrible van Rotalier genoemd, en wie hem een tijdje bezig ziet kan dit alleen maar beamen. Jean-François, of Fanfan zoals iedereen hem noemt, is een groot blad, een provocateur, een stoker, een levensgenieter, een uitdager, een stoeferke ook wel én hij maakt geweldig lekkere wijnen.

    "Fanfan" Ganevat nam het 8,5ha grote familiedomein over in 1998 nadat hij tien jaar had gewerkt voor Jean-Marc Morey in Chassagne-Montrachet en hij moest dus niet al te veel meer leren over de chardonnay druif.In 2001 schakelde hij over op bio, in 2005 op biodynamische landbouw en hij probeert het gebruik van sulfiet tot een minimum te beperken. Hij werkt met heel beperkte rendementen, beschikt over heel wat oude wijnstokken en maakt heel zuivere, geconcentreerde karakterwijnen. Samen met mensen als Stéphane Tissot zorgt hij ervoor dat de Jura, die toch wat in slaap gevallen, "moeilijke" wijnregio terug hip wordt, en persoonlijk kan ik hier alleen maar achter staan. Het zal mijn drang naar het non-conformistische wel zijn, maar ik heb hier de laatste jaren werkelijk zéér mooie wijnen gevonden.

    Fanfan heeft een uitgesproken extraverte persoonlijkheid, vol stevige opinies, en hij houdt van het spelen met zijn publiek. In zijn wijnen vind je dat wat terug: ze zijn open, duidelijk, extravert, maar ze verraden ook het niveau van de man die erachter staat. Veel lawaai, maar ook veel fond, en dan mag dat. Zijn wijnen spreken onmiddellijk aan, maar wie ze proeft vindt als hij zoekt ook de dubbele bodem: ze zijn soms verrassend complex en hebben allemaal een serieuze diepgang.

    DSC00312
    Fanfan aan het werk (zittend)

    Ik proefde achtereenvolgens: 

    1: Rien que du Fruit, Vin de Table, 2007: 11,9 euro. 80% chardonnay en 20% enfariné (wat? enfariné ?); Zachte ingetogen neus. Licht, een chardonnay met een apart toetsje, deed me denken aan een mooi meisje met fond (in tegenstelling met één zonder fond: begrijpt u mij?) ©©

    2: Cuvée Florine, Chardonnay, Côtes du Jura, 2006: 13,24 euro. 23 jaar oude stokken, lage opbrengsten (20-25 hl/ha). Was wat mineraliger, geurde naar wit fruit en een vleug olie; in de mond daarentegen erg verrassend, zeer vol, rond en intens, vet zelfs; mooie diepgang, mooi geëikt, mooie lange afdronk. ©©(©)

    3: Les Chalasses Vieilles Vignes, Côtes du Jura, 2006: 18 euro. Chardonnay stokken uit 1972. In de neus noten en dennenhout, in de mond vooral mineralig met noten en kruiden en veel diepgang. Nu al ©© maar moet denk ik nog rijpen en daat dan nog beter worden.

    4: Les Chalasses Marnes Bleues, 2006: 21,81 euro. 100% savagnin. In de neus nootjes en wat boter, deed sterk aan een overdreven malolactische gisting denken; in de mond zeer complex, met fruit én fraîcheur, heel mooie frisse zuren en een mooie lange afdronk. Géén oxydatie en dat is verrassend voor een savagnin, vond ik. ©©©

    5: Savagnin Prestige: 21,81 euro. Oxydatieve stijl die sterk aan vin jaune doet denken. Stevige en erg intense neus; in de mond heel intens, veel diepgang met een fris en stevig raamwerk; een "grote" wijn, heel expressief ©©(©)

    6: Cuvée de l'Enfant Terrible, Poulsard Vieilles Vignes, 2007: 14,19 euro. Heel licht van kleur, als een donkere rosé; heel expressief aroma, echt waw!; ook in de mond heel mooi, levendig en vief, mooi kruidenpakket; een beetje zoals Fanfan zelf, onmiddellijk vatbaar, heel expressief, maar na even nadenken en proeven ook heel complex en diep...©©

    7: Plein Sud, Trousseau, 2007: 15,14 euro. heel fruitige neus; in de mond verrassend zacht, elegant en fruitig; Fanfan's Bourgondische achtergrond kwam hier boven.©©     Iemand vroeg Fanfan op dit moment over de poulsard en de trousseau en al die vreemde druivenrassen. Met luide stem verkondigde hij dat dit de Jura net zo interessant maakte, al die oude rassen, de tradities, de verschillende terroirs...NIET ZOALS IN DE BEAUJOLAIS MET HUN SIMPELE GAMAY...Georges Descombes, op het standje ernaast, glimlachte eens.

    8: Cuvée Julien SS, Pinot Noir, 2007: 16,1 euro. Werd voor mijn ogen geopend en leed wat aan bottleshock; mineralige neus (leisteenteroir), voor de rest nog wat gesloten; mooie structuur, veel diepgang, een fijne wijn met power ©© 

    Voor een deeltje verdenk ik de liefhebbers van de wijnen van Ganevat hiervan te houden omwille het dubbele weirdo effect: de Jura is al apart, en binnen in deze appellatie is Ganevat ook nog eens een buitenbeentje. Wie echter de Bourgondische link in het oog houdt ziet dit anders: voor een groot deel is dit Bourgondië met een apart terroir en chardonnay's met zo'n kwaliteit en karakter moet je in de Bourgogne al met een loep gaan zoeken. Ik heb tot nu toe nog maar één wat oudere chardonnay van zijn hand gedronken, de Grusse VV 2002, maar die was verbluffend. Iemand anders ooit oude Ganevat's geproefd ?  

     

  • A not very French wine-experience: a whale of a wine in Wales

    Pin it!

    Goede wijn drink je met goede vrienden en alhoewel wij op onze jaarlijkse trip over het Kanaal ons vooral ontpoppen als real ale hunters is er gewoonlijk toch ook wel een avond waarop wij ons culinair laten gaan in één van de talloze uitstekende gastro-pubs die Engeland rijk is. Op zo'n moment is real ale best wel een aardig pre- of post-dinner drankje, maar tijdens de maaltijd gooien wij ons dan liever op het in Engeland traditioneel sterke aanbod van wijnen uit de Engelstalige Nieuwe Wereld: Australië, Nieuw-Zeeland en de VS. Deze avond werd heel speciaal omwille van de aanwezigheid van één cultwijn op de kaart: alle principes van CSP werden na een korte discussie overboord gezet en (ondertussen al behoorlijk bleekjes uitziende) credit cards verder uitgeperst om deze unieke avond nog meer glans te verlenen.

    De plaats waar deze uitspatting plaats vond was een schitterende pub op het eiland Anglesey, voor de kust van Noord-Wales.

    Ye Olde Bulls Head ziet er langs de buitenkant uit als een oude inn waar de tijd een beetje is blijven stilstaan. Het gebouw dateert dan ook uit 1472 en is al sinds mensenheugenis in dienst als een afspanning. Links ligt de pub, een traditionele dorpskroeg met niveau, een heel typisch fenomeen in Engeland, waar je zelfs in de sjiekste gastropubs ook nog gewoon terecht kan voor een pint bier. Rechts ligt de lounge, de ingang voor het gastronomische restaurant.

    De details van de uitstekende maaltijd bespaar ik U (ah! Maar de herinnering aan die pigeon's breast ! die risotto ! die Gwaen Coch Farm Black Beef fillet !), maar hier volgt een lijst van onze wijnen. Wij verbanden deze avond elke wijn die van de verkeerde kant van het Kanaal kwam. En we werden daar rijkelijk voor beloond.

    DSC00825

    1: Julius, Riesling, Henschke, Eden Valley, 2006: De Henschke familie stichtte deze wijngaard in 1868 nadat ze uit Silezië gevlucht waren om hun religieuze overtuiging te kunnen beoefenen. Vandaag wordt het domein geleid door Stephen en Prue Henschke, die ondermeer (samen) studeerden in het wijninstituut van Geisenheim in Duitsland. Alhoewel één van de beste rode wijnen van Australië, Hill of Grace, hier gemaakt wordt, brengt dit fascinerende domein dankzij hun Duitse ervaringen ook een schitterende riesling voor. Citrus, limoen en leisteen, met een erg mooie mineraliteit en een "petrol" die mooi in het glas ontluikt. In de mond eerder fruitig, wat minder mineraal, maar erg zuiver en fris, mooi afgerond in de finish met een erg sterk evenwicht. ♥♥

    2: Pinot Noir, Au Bon Climat, Santa Maria Valley, California, USA, 2006: Jim Clendenen is één van Amerika's woeste wijnmakers die zich afkeren van de zware Parker-wijnen en die een meer Europese stijl aanhangen. Jim is een groot liefhebber van Bourgogne en probeert zelf wat hij noemt pre-Bourgogne Bourgogne te maken met druivenrassen als pinot blanc en pinot gris al lang verdwenen in Bourgondië zelf. Hij werd in 2004 wijnmaker van het jaar bij het Duitse tijdschrift WeinGourmet. Zijn Au Bon Climat wijnen zijn puur pinot noir en ik kende ze tot nu alleen van naam. In België worden zijn wijnen ingevoerd door Swaffou. Uitbundig, meer naar Baden dan naar Bourgondië refererend fruit; heel evenwichtig, vrolijk en extrovert; érg mooie afdronk; geen wonder van diepgang maar een zeer sterke maaltijdwijn met karakter, een beetje Amerikaans in zijn uitbundigheid, maar geweldig lekker (lijkt een beetje op zijn maker, Jim Clendenen) ♥♥♥

    3: Le Cigare Volant, California, USA, Earth, 2003: Randall Grahm is een in 1953 geboren filosoof en oenoloog en wordt beschouwd als het enfant terrible van de Amerikaanse wijnwereld. Door een vroeg begonnen fascinatie voor Italiaanse en Franse wijnen begon hij met de aanplant van 11ha Europese varieteiten, eerst die uit de Rhône (de pinot noir pakte niet), onder de naam Bonny Doon, later in Monterey die uit Italië onder de Ca’del Solo naam. Zijn wijnen zijn zeer eigenzinnig maar ook zuiver en goed gemaakt. Hij haat kurk en heeft het grappigste anti-kurk videootje ooit gemaakt (je kon het een paar blogs geleden bekijken). Le Cigare Volant is zijn icoon-wijn die hij vanaf 1984 maakt. Gebruikt géén irrigatie, wél maximale diversiteit (in druivenrassen en klonen), mineraliteit (volgens Randall de beste garantie voor bewaarpotentieel), géén gebruik van kunstmatige super-klonen (ze missen volgens hem het potentieel om grote wijnen te maken omdat grote wijnen altijd ook iets tragisch moeten hebben: het risico op mislukking). In België verdeeld door S.WA.F.F.O.U. Wij betaalden deze cultwijn in Engeland 43 pond, wat veel geld is, maar het was het waard. 35% mourvèdre, 32% syrah, 26% grenache en 7% cinsault. Het verhaal achter de naam is een blog apart waard (volgt zo snel mogelijk!) Heel complexe, erg frans aandoende neus, met zuiver fruit en een fijn laagje kruidigheid; heel rijp en volledig in de mond, zeer goed gestructureerd, heel evenwichtig en ijngemaakt; beantwoordde volledig aan mijn (hooggespannen) verwachtingen. ♥♥♥♥

    4: Riesling Late Harvest, Cordon Cut, Mount Horrocks Winery, Clare Valley, Australië, 2006: Dit domein van 10ha wordt geleid door Stephanie Toole, die het in 1982 oprichtte. Stijgende kwaliteit en goede marketing en nu een van de betere kleine domeinen van Australië. Redelijk beperkte produktie maar veel export. Altijd met de hand geplukt. In België verkrijgbaar bij Matthys Wijnimport in Brugge. Gekonfijte sinaas en abrikoos. Héél poëtisch door één van mijn reisgezellen beschreven als "zoals de regen die 's morgens zachtjes op je raam tikt", opent magnifiek in de mond en wordt nooit plakkerig; knap gemaakte, erg zuivere dessertwijn ♥♥♥

    Die avond zagen wij Bordeaux héél even als tijdverlies…