pomerol

  • Thienpont Wijn

    Pin it!

    Ondertussen zat de helft van het zaaltje al op zijn stoel te wippen in afwachting van de "grote" wijnen, en terwijl ik het schrijf sla ik een mea culpa: ik was ook zeer benieuwd, het zou niet mogen voor een PrésidentFondateur van CSP, ik weet het, maar goed flessen met deze reputatie sieren mijn proeftafel maar zelden. Een mengeling van scepticisme, nieuwsgierigheid en toch ook wel wat ontzag maakte zich van mij meester.

    Clos des Quatre Vents, Margaux, 2006: het is me wat voor een wijnmaker als Luc Thienpont. Steek je je halve leven in een kasteel als Labégorce-Zédé en dan komt er een rijkaard voorbij die het onder je wegkoopt ! Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en Luc concentreert zich voorlopig op zijn nieuwe, nog erg kleine aanwinst in Margaux die hij al even bekend wil maken. 1,2ha wijngaard, maar de stokken zijn 65 jaar oud, en een aanplant met 55% cabernet sauvignon, 45% merlot en 5% petit verdot, daar kan een mens mee beginnen werken. En zeker wanneer dit met de hulp van Jacques Boissenot, oenoloog en druivenfluisteraar, leerling van Emile Peynaud, even mediaschuw als Rolland mediageil is, gebeurt. Boissenot (ik wijd nog eens een blog aan hem) vindt het belangrijk dat je de stem van de wijn hoort, niet van de maker en het is tekenend voor mijn gebrek aan fundament dat ik nu pas van hem hoor. Eigenlijk zitten wij vaak conclusies te trekken en punten te geven terwijl we eigenlijk niet weten waar we het over hebben...maar goed, eigenlijk is dat geen probleem. Deze Margaux was heel mooi geëikt, met koffie en rook in de fijne, lekkere, erg expressieve neus. In de mond heel zacht, soepel en evenwichtig, fijne tannines, duidelijk hout. Na een tijdje komt het fruit erdoor en wordt hij nog beter. 33,2 euro, en dat is niet niks, maar een klein stemmetje zegt mij dat het laatste woord over deze cru nog niet geschreven is. Nu al heel drinkbaar en voor mij ***

    La Gravette de Certan, Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2007: dit kasteel is al sinds 1924 in handen van de familie Thienpont en behoort tot de grote namen van de appellatie Pomerol. Het wordt omringd door grote namen als Pétrus, la Conseillante en l'Evangile en beheerd door Alexandre en Luc Thienpont. Het 14ha grote domein wordt uiterst professioneel geleid en men doet er alles wat hoort om een grote wijn te maken. La Gravette is de tweede wijn en hij kost nu 21,5 euro. Mooie kleur. Heel ernstige neus, met potlood, ceder, heel recht voor de raaps. Ik zag hier eigenlijk vooral cabernet in, of vergis ik mij nu met de smaak van hout, maar ik vond hem erg mannelijk en agressief, een beetje zoals een macho met dure kleren en een sportwagen die achter u zit op het derde rijvak. Veel potlood en cederhout, tegen het bittere aanschurend, in de finish dan weer wel een vleugje champignons. Veel mensen vonden dit lekker, en ik kan daar in komen, maar ik werd er niet echt warm van. ** dus.

    Vieux Chateau Certan, Pomerol, 2004: en dit is dus een grote Bordeaux...een vlotte 108 euro waard. Met 50% nieuwe eik, een cuvaison van drie weken, volledig met de hand geoogst en getrieerd, kan je hier niet zeggen dat ze geen inspanningen hebben gedaan. De cepages worden apart gevinifieerd en geblend om de typiciteit van het "merk" te bewaren. De neus is ernstig en nogal ingetogen, met vleugen cederhout, munt en roet. Heel mooie elegante wijn, fris én zacht én stevig gestructureerd, intens en lang, een heel klassieke Bordeaux. Mooi evenwicht en een lange afdronk. ***

    Kan je van deze wijn iets verkeerds zeggen ? Neen, vonden wij (en we willen niet aan BB doen (Bordeaux Bashing). Maar toen zei een bevallige dame aan het naburig tafeltje in sappig Leuvens "dit is geen wijn voor gewone mensen" en was de betovering verbroken. Voor sommige mensen is 100 euro geen geld, maar voor mij en de meeste mensen die ik ken wél, zélfs als ze ze vlot kunnen missen (ik heb goed opgevoede vrienden). Ik gun de familie Thienpont hun succes en VCC zijn reputatie maar het één ligt niet in verhouding met het andere en 100 eur is te veel geld voor een fles wijn.

    En toen gebeurde wat wijn zo boeiend maakt. Nog maar pas glijdt je mooie opinie rustig over de wijde wijnzee of daar komt de torpedo die hem naar de kelder jaagt.

    Trilogie 0708: Vieux Chateau Certan is een mooie naam met een mooie reputatie, maar Le Pin behoort al meer tot de wereld van de legendes. Het is één van de duurste wijnen ter wereld en elke wijnliefhebber kent hem, maar zo goed als niemand heeft hem geproefd. Dat deden wij ook niet deze avond, maar we proefden de officieuze tweede wijn van Le Pin, een blend van de afgekeurde cuvées van 2007 en 2008, voornamelijk bestemd voor de familie en vrienden. Venne proefde hem hier al, en ik ga het hele verhaal niet herhalen, maar hier komt mijn opinie. Deze fles was nog maar veertien dagen geleden gebotteld en was intens en donker gekleurd. In de neus vond ik kruidnagel en wierook maar hij was gesloten, een beetje als een grote grot waarin je meer vermoedt en voelt dan ziet. In de mond een heel mooi breed volume, opnieuw wierook en iets als sandelhout. Eigenlijk nog erg gesloten maar ongelooflijk lekker, nu al, een beetje zoals een wat hautaine, afstandelijke mooie vrouw (Kristin Scott Thomas comes to my mind) waarvan je euh...van alles vermoedt. 60 euro waard ? Dat was wat Venne schatte dat hij kostte als je hem kon kopen ? Jazeker. En is Le Pin dan 500 euro waard ? Ik weet het niet, ik zal het nooit weten, het zou niet mogen, eigenlijk wil ik het niet weten, maar als deze tweede een aanduiding is...zou het wel eens kunnen... 

    lepinpinetrees

                                                                                                                                   

    De boompkes...