portugal

  • Evora 1: een lange brug, een kasteel op een heuvel en een Taberna Tipica.

    Pin it!

    Wie lekker wil eten moet daar soms vroeg voor opstaan, dat is een alom erkende waarheid, en het was dus niet voor niks dat wij ons om zes uur 's morgens halfdood in Zaventem bevonden om gesterkt door een espresso'ke de vlucht naar Lissabon aan te vatten. Twee en een half uur later vroeg ik mij even af waarom ze branders installeren op een trap naar de tarmac, om me dan even later te realiseren dat wat ik voelde de normale buitentemperatuur was...zo maar eventjes 20°C verschil met het thuisfront.

    Snel een minibus gehuurd dus en voor we goed en wel wakker waren stuurde organisator Johan ons al over de 17km lange Vasco da Gama brug richting het Portugese binnenland in, op weg naar Evora , met zijn door de Unesco als Werelderfgoed erkende binnenstad. Onderweg flitsten wijngaarden (Moscatel de Setubal), gestripte kurkeiken, ooievaars nestelend op electriciteitspylonen en verlaten huisjes ons voorbij, tot we met min of meer slippende banden Arraiolos binnenreden, onze eerste stop, helaas in een miezerregentje en redelijk veel mist...

     

    evora1.JPG

    Echt een constante deze reis: was die in mist en miezerregen hangt te...ja wat eigenlijk ?

     

    Maar ok, even de beentjes strekken, een wandelingske, en bovenop Arraiolos ligt een burcht, en begeleid door een enthousiaste gids-straathond wandelden wij door de redelijk goed bewaarde resten van een 13de eeuwse burcht. keken naar middeleeuwse graffiti, en pierden door de mist naar een ons verborgen blijvend landschap. Dan maar even door het stadje gewandeld, gemerkt dat alle ramen werden omgeven door een blauwe rand om de duivel af te weren, en de lokale produktie van wollen tapijten bekeken, ongetwijfeld de échte reden waarom de duivel deze plaats liet links liggen. Kortom, niet het meest flitsende stadje van Portugal !

     

    evora2.JPG

     

    Dus wij repten ons snel naar Evora, onze thuisbasis voor de volgende dagen, de mist trok weg, de zon klopte aan het raam, en voor ik goed en wel Arraiolos kon zeggen zaten we in ons prachtige hotel aan de welkomstdrink !! De Albergeria do Calvario www.albergariodocalvario.com werd gebouwd op de grondvesten van het atelier waar het tegenoverliggende klooster zijn olijfolie perste, toen wijd en zijd bekend als de beste van de regio. Die olijfolie is weg, maar vandaag is het even bekend voor zijn service en klantgerichtheid en voor zijn geweldige ontbijt en het is niet voor niks N°1 op Tripadvisor. Wij werden ontvangen door een zeer bevallige dame die ons een plan van de stad gaf met een heel deskundige uitleg, en een glas Herdade de Calada Reserva 2010, een mooie en intense fruitgedreven witte met nét genoeg eik en niet teveel ! Voeg daar die geweldige kaastaart en notentaart aan toe, en wij hadden het direct door: we waren met ons gat in de boter gevallen !

     

    evora3.JPG

     

    Ondertussen kwam de zon er een beetje door en drong een stadswandelingetje zich op, een eerste kennismaking zeg maar, en al snel stonden we tegenover Evora's grootste trots: de templo de Diana, een Romeinse tempel die middenin de stad ligt. Hij dateert uit de 1e eeuw na Christus en was eigenlijk gewijd aan keizer Augustus in een periode waarin de Romeinse keizers de status van God kregen. Hij stond in het midden van het forum, op de hoogste plaats van Evora, en errond strekte zich een heel domein uit met gebouwen voor administratie en eredienst die vandaag volledig verdwenen zijn. Hij werd in de 5de eeuw na Christus verwoest en in de Middeleeuwen gebruikt als opslagplaats en nog later als toren van het kasteel van Evora, en daarvoor werden de ruimtes tussen de zuilen opgevuld met ander materiaal. In de 19de eeuw was het zelfs even een slachthuis, maar in 1840 begonnen archeologen met opgravingen en reconstructie en tegen 1869 was hij min of meer in ere hersteld. 

     

    evoratemploarchivo.jpg

     

    Het centrum van Evora is Unesco Werelderfgoed en absoluut de moeite, maar het is leuk om je verbeelding even te laten gaan tot de middeleeuwse periode. Wij vergeten dat vaak, maar de grote Romeinse monumenten zijn in veel Europese steden redelijk lang bewaard gebleven, deels omdat de barbaren toen ze de macht overnamen niet in steden wilden wonen, en deels omdat ze zo goed gebouwd waren. Pas redelijk laat zijn veel van die dingen afgebroken en zelfs in Evora heeft tot 1570 een prachtige Romeinse triomfboog gestaan. 

    Zo'n beetje cultuur werkt uiteraard op de maag en op de keel, en ondertussen scheen de zon. Terraskestijd dus, op de Praco de Giraldo, genoemd naar Giraldo Sem Pavor (Zonder Vrees) die hier in 1165 de Moren buitenwipte, een erg leuk groot plein, heel mooi en gezellig, maar het was ook de plaats waar de Inquisitie zijn vurige werk deed en waar duizenden mensen aan hun einde kwamen op de brandstapel, en waar in revolutionaire tijden menig edelman zijn hoofd verloor. Nu, dat lieten wij ons niet aan het hart komen, en wij aperitiefden tevreden in de zon, een hongerke opbouwend voor de eerste culinaire landslide van de vakantie.     

  • CAP goes Douro !

    Pin it!

     

    neuschwanstein_q.jpg

    Ja, U leest het goed ! CSP werd namelijk voor één avond CAP, een Château Avec Pretention ! Wij hebben sinds jaar en dag de gewoonte dat elk lid elke maand een som overschrijft, of hij nu komt of niet, en na een paar weggevallen degustaties en wat very Sans Pretention avondjes bleek er volgens onze penningmeester teveel geld in kas te zitten. Van Dexia was er toen nog geen sprake, anders hadden wij uiteraard bijgesprongen en aan een eventuele overname gedacht, maar helaas, president Rick en CFO Joep besloten om het geld voor één keer op te smossen aan prestige-wijnen. En omdat wij ook wel weten dat je dat in de Bordeaux niet meer moet proberen tenzij je enige tijd bij Dexia op het juiste zitje doorbracht zochten wij naar een sterke maar traditionele wijnregio waarvan we de toppers nog konden betalen. Dat werd de Douro, deels onder invloed van de vakantie van de president, en deels door de hulp van Kris Jeuris, Douro kenner en Portugal-liefhebber bij uitstek, die zo goed was om mij binnen te luizen bij Domingos Alves de Sousa, één van de topdomeinen van de Douro. Groot was trouwens onze vreugde toen Kris ook bereid bleek om mee te komen proeven en nog wat van zijn kennis met ons te delen. Alle wijnen werden gekarafeerd bij aanvang van de degustatie. Er werd opvallend weinig gespuwd. De inhoud van de spuugemmers werd gebotteld en verkocht aan de hoogste bieder.

    De Douro, goed voor ongeveer 42.000ha wijngaard, is een wijnregio die op de hellingen ligt van de gelijknamige rivier, terwijl ze zich slingert door een diepe vallei, van aan de Spaanse grens tot aan de stad Porto. Vier bergketens sluiten de vallei af van de matigende invloed van de zee en het is er dus extreem warm in de zomer en zeer koud in de winter. De ondergrond bestaat bijna volledig uit leisteen en de druivelaars moeten zich door de lagen heen wroeten om tot aan een laag natte klei te komen die soms veertien meter lager ligt. De regio is verdeeld in drie delen: de Baixo Corgo, 14000ha en koeler en natter, de Cima Corgo, 19000ha rond Pinhao en al een pak warmer, en de Douro Superior, 8700ha, waar het echt heel heet en droog is.

     

    douromap.jpg

     

    De verschillen tussen wijngaarden kunnen echter erg groot zijn. Des te dichter bij de rivier, des te warmer, des te dichter bij Regua des te koeler, en uiteraard maakt het ook veel uit op welke oever de wijngaard ligt. Dit is een groot voordeel bij het maken van port omdat je op deze manier de wijnen van verschillende wijngaarden kan blenden om de wijn te maken die het porthuis wilt. Sommigen mikken op een rijke, zwoele stijl en hebben de zonovergoten laaggelegen wijngaarden nodig, andere zoeken meer naar fraîcheur en mikken op de hogere en koelere percelen.

    Heel typisch voor de Douro is ook de field blend. Om de redelijk grote klimatologische verschillen van jaar tot jaar op te vangen en de risico's voor de boer te beperken werden  verschillende druivenrassen door elkaar aangeplant. Zo kan een perceel soms tot 20 verschillende rassen bevatten en heel vaak heeft zelfs de eigenaar geen idee van wat er nu precies in zijn wijngaard staat. Omdat dit ook een oude wijnregio is, en vroeger heel gereglementeerd door de grote Porto-huizen, staan er ook zéér veel oude stokken, en een leeftijd van 80 of 100 jaar is geen uitzondering. Dit is ook bij het maken van stille wijnen (en die gaan we vandaag proeven) een groot voordeel omdat het voor een natuurlijke vorm van opbrengstbeperking zorgt met kleine oogsten met véél materie en smaak.

    Bij het aanleggen van de wijngaarden was het meest gebruikte werktuig de dynamietstaaf (vandaag de bulldozer). Op de steile leisteenhellingen kon alleen gewerkt worden indien men er terrassen aanlegde, warbij de oudste redelijk smal zijn omdat er uitsluitend met de hand werd gewerkt, en de jongere veel breder om machines toe te laten. Op de jongste, brede terrassen, wordt meestal per ras aangeplant, wat makkelijker is voor de grote wijnhuizen.

     

    DSC03126.JPG

     

    Tot 1986 hadden de grote Porto-huizen een alleenrcht op het maken van porto en was de productie van stille wijn beperkt tot een smakelijke, simpele witte die per liter werd verkocht voor de lokale bevolking (je vind hem nu nog in de restaurantjes). In 1952 werd voor de eerste maal een niet versterkte rode gebotteld, de legendarische Barca Velha, die alleen in de beste jaren wordt gemaakt (een veertiental tot nu), die zeer duur is. Na 1986 begon zowat elke wat grotere wijnmaker met een "grote" stille wijn en het zijn deze die we vandaag gaan proeven.

    We begonnen met een witte:

    1: Reserva Pessoal Branco, Vinho Regional Duriense, Alves de Sousa, 2004: Deze witte, de enige deze avond, is een echt buitenbeentje. Hij werd gemaakt met druiven van een 70jarige oude wijngaard in field blend, heel laat en heel rijp geplukt. Na 48 uur schilweking kreeg de wijn extra zuurstof door geregeld overpompen en daarna volgde 12 maanden nieuwe Franse eik met bâtonnage. Dan werd hij gebotteld en op de markt gebracht wanneer de maker hem klaar vond. In de neus kwam onmiddellijk hout en fruit en een heel aparte complexiteit. Heel mooi droog mondgevoel alhoewel de neus wel degelijk deed denken aan witte port. Heel elegant, fijne zuurtjes en een ongelooflijke afdronk. Geweldig interessante evolutie in het glas. ****! Betaalde hem ongeveer 20 euro op het domein. Niet verkrijgbaar in België.

    2: Reserva, Quinta das Tecedeiras, Douro, 2007: Dit is de top-Douro van het grote maar sympathieke Dão Sul wijnbedrijf. De wijngaarden liggen op de gronden van een oud nonnenklooster dat ooit bekend was voor de productie van laken, op ongeveer 8km van Pinhao, in de Cima Corgo subregio. Carlos Lucas is de wijnmaker. Blend van 5 druivenrassen. Gefermenteerd op inox (drie weken schilweking), gerijpt op Franse eik (10 maanden). Gebruik van natuurlijke gisten. 14,5% alcohol. Nog erg jong van kleur. Rood fruit, chocolade, peper, mooie fraîcheur, later rookspek en haardvuur. In de mond héél toegankelijk, zachte tannines, mooie fraîcheur, zeer goed geintegreerd hout, een vlotte instap-Douro voor een niet al té veeleisend publiek. **(*) 22,57 euro bij Alhambra in Gent.

    3: Quinta de Gaivosa, Douro, Alves de Sousa, 2005: meegebracht van op het domein, maar ook verkrijgbaar bij Kris Jeuris, ik geloof aan 38 euro. Gemaakt van wijngaarden met in totaal een 30tal verschillende rassen, gemiddeld 60 jaar oude stokken. 15 maanden op eiken vaten, en dan blijft hij liggen tot hij goed is. Wordt uitsluitend in echt goede jaren gemaakt. Zeer complexe versmoltenheid, tabak; in de mond heel zacht, versmolten, subtiele elegantie, complex en met een mooie faîcheur; pracht van een wijn. 38 euro is niet gegeven, maar wel zijn geld waard. ***(*)

    4: Poeira, Jorge Moreira, Quinta Terra Feita da Cima, Douro, 2008:  38,28 euro bij Jeuris. Wijngaarden valkbij Pinhao, in de Cima Corgo. Field blend  van een 20tal verschillende rassen. 60 jaar oude stokken. 18 maanden eik. Inktzwart met een purperen rand. In de mond gebald fruit, een steeds toenemende mineraliteit, maar na een kwartiertje ook tabak en nog later zweetvoeten. In de mond heel geconcentreerd, jong en pas na een tijdje opent hij zich wat. Stevige tannines, en toch wel een beetje kindermoord ***

    5: Quinta de Leda, Douro, 2007: Deze wijngaard is eigendom van het grote Sogrape, de maker van Mateus Rosé, en werd vanaf 1979 aangeplant. Vandaag levert het 105ha groot geworden domein druiven voor port, maar ook voor de legendarische Barca Velha (net iets te duur voor onze tasting, helaas). Kris bracht ons deze fles mee (sympatiek!), ze stond al een dagje open. Ze kost ongeveer 34 euro. Blend van touriga franca, touriga nacional, tinta roriz en tinto cão (geen field blend en dus wat "moderner" van stijl). Fermentatie op inox met lange schilweking, rijping op nieuwe eik in de kelders in Vila Nova da Gaia waar ook hun port rijpt. Purper van kleur. In de neus chocola en een zekere serieux of ingetogenheid, zich heel snel sluitend in het glas. Een Permeke, zei iemand, rijp maar tegelijk ook hoekig. In de mond fris en redelijk strak, stevige tannines en mooi versmolten hout. ***(*). 

    6: Chryseia, Prats & Symington, Douro, 2007: Het huis Symington maakt al sinds 1897 porto in een eerder Engelse stijl en is nog steeds in handen van de familie. Deze wijn is de vrucht van een samenwerking met Bruno Prats, de voormalige eigenaar van het Chateau Cos D'Estournel, en is gemaakt in een meer internationale stijl met de duidelijke bedoeling om er een topwijn van te maken voor de overzeese markten. We gaan hier dan ook al stevig in de hoogte met de prijs, 56,52 euro bij Alhambra. 50% touriga nacional en 50% touriga francesa uit drie verschillende wijngaarden, wat deze wijn ook qua samenstelling een echt buitenbeentje maakt. 12 maanden nieuwe eik. Werd voor de eerste maal gemaakt in 2000. Aroma van violetjes, eik maar dan wel top-eik, mooi maar wat pretentieus. In de mond nogal zoet, zeer geconcentreerd in een herkenbare Symington stijl (volgens Kris), heel dens en met zeer materie. Meer een Napa dan een Douro, maar we hadden dit blind moeten proeven om alle vooroordelen te verwijderen. *** maar de minst geapprecieerde van de avond.

    7: Abandonado, Alves de Sousa, Douro, 2007: 62,48 euro bij Jeuris. 80 jaar oude stokken op 400m hoogte, helemaal aan de top van de heuvel, uitzonderlijk stijl (plukken moet met een veiligheidstouw gebeuren om er niet af te vallen). Echte field blend met een twintigtal verschillende druivenrassen, zo goed als verdwenen toplaag zodat de stokken nu op blote leisteen staan (heel brokkelige, bruine) en zich 14 meter naar beneden moeten wroeten om water te vinden. Onder invloed van Tiago Alves de Sousa, de zoon, apart gevinifeerd, vroeger een deel van de Quinta de Gaivosa. 18 dagen fermentatie en schilweking, 18 maanden eik. Kreeg 18 op 20 bij Jancis Robinson en veel te vroeg geopend volgens Tiago die de wijn tussen 2014 en 2025 drinkklaar verklaard. Uiteraard al in het begin van de avond gekarafeerd. Straffe neus, hoestsiroop, maar ook munt en eucalyptus (opmerkelijk, er staat inderdaad een eucalyptus bosje vlakbij). Zéér complex (field blend), zeer intens, heel veel power maar tegeijk ook heel heel fijn. Zeer lange afdronk. Geweldige persoonlijkheid die vroeger verdween in de blend maar die nu helemaal openbloeit. Iedereen vroeg zich af wat dit binnen tien jaar geeft. Please, please, mr Lotto, help me... ****(*)

    8: Vinha de Lordelo, Quinta de Gaivosa, Alves de Sousa, 2007: Deze fles bracht ik mee vanop het domein, en hij werd gemaakt met de druiven van een wijngaard waar de oudste stokken staan, naar schatting iets van een honderd jaar, en dus voor de Eerste Wereldoorlog. Eveneens een field blend, uiteraard, en de stokken zijn zo oud dat ze nog maar een kleine 10 hl per hectare voortbrengen. 16 dagen fermentatie en schilweking, dan 15 maanden op Franse eik. Complexiteit, finesse en power in één neus, zeer kruidig ook, wat later ook het aroma van natte grond. In de mond evenwicht, fijn en complex, strakker dan de Abandonado. **** 50,38 euro bij Jeuris. Uniek. Mr Lotto ?

    9: Casa Ferreirinha Reserva Especial, 2001: 47,96 euro bij Jeuris. Wijngaarden in de Douro Superior, voornamelijk in de Quinta de Leda. 21 dagen fermentatie en schilweking op inox. 12 tot 18 maanden Franse eik. Geen klaring of filtering. Wordt alleen gemaakt in jaren die goed genoeg zijn. Werd een beetje gezien als de tweede wijn van de legendarische en peperdure Barca Velha, maar is ondertussen een waarde op zichzelf. 40 jaar geleden voor de eerste maal gemaakt en dit is de 13de jaargang, pas in 2009 op de markt gebracht. Tabak, oude wijn, deed denken aan een Chateauneuf-du-Pape. Strakke start, mooi fris, dan wolkt een grote complexiteit op, fikse tannines en zéér lang. ****

    De CSP leden waren enigszins van hun melk na deze orgie van wijnen die eenieders persoonlijke portefeuille te boven gingen. Schitterend, jazeker, uniek, ook, goede wijnen ? Uiteraard. Maar zijn ze zoveel geld waard ? Wij trokken twee conclusies.

    Ten eerste zijn de prijzen hier nog een afspiegeling van de inspanning die de wijnmaker zich moest getroosten om deze pareltjes te maken. Geen speculatie dus, en dit zijn geen beleggingswijnen, wel wijnen voor liefhebbers, die tien tot twintig jaar in de kelder mogen en dan met vrienden mogen worden geopend. Positief dus, indien u ze betalen kunt en een wijnliefhebber bent. CSP ? Neen. Wij houden van de jacht, en van de kick die je krijgt als je een superbe wijn vind die 11 euro kostte, en velen onder ons hebben nog steeds geen kelder, maar wel studerende kinderen, aan verbouwing toe zijnde huizen en vrouwen met wilde reisplannen. Maar unaniem waren we wel onder de indruk, en mochten wij allemaal wat kapitaalkrachtiger zijn dan dronken wij Douro, geen Bordeaux. En bij velen onder ons sloop het idee binnen om zo toch één fleske ergens...zonder de eega op de hoogte te stellen...na een financieel meevallertje waarvan het gezin niet op de hoogte is...een krasbiljetje...en dan een donker hoekje in de kelder...en ergens in 2020 "kijk eens, wat ik hier gevonden heb, ik weet echt niet meer wat ik hem betaald heb"...ik ga Rick eens bellen om mee te komen proeven (dat laatste stukje is essentieel!).  

     

  • Alves de Sousa, Part 1: Meeting the Douro

    Pin it!

    Wij arriveerden mooi op tijd op het domein van de Alves de Sousa familie, en na wat heen en weer gedraaf met proefbuizen vol wijn naar een ijverig op zijn laptop tokkelende man kwam Tiago, de zoon van Domingo, ons hartelijk begroeten. Kris Jeuris van het gelijknamige wijnhuis had me geholpen met deze afspraak en deze introductie, geholpen door het flesje Marriage Parfait, een bewaargeuze van Boon, zorgde ervoor dat Tiago ons met veel plezier ontving. We werden onmiddellijk de 4x4 ingesleurd en trokken de wijngaarden in, omdat het volgens Tiago 1/ straks te warm zou zijn en 2/ goede wijn niet in de kelder maar in de wijngaard wordt gemaakt.

     

    DSC03117.JPG

    Wijngaard met terrasen

    Onze eerste stop was ongeveer halfweg de heuvels waarop de wijngaarden van de Quinta de Gaivosa liggen, het hoofddomein van het Alves de Sousa imperium, en Tiago wou ons de verschillende soorten van wijngaarden laten zien. De eerste was een manier van werken die  vooral na de tweede wereldoorlog populair was geworden. Om in de wijngaarden te kunnen mechaniseren moest je met een tractor tussen de ranken kunnen rijden, en daarvoor heeft men in de Douro terrassen aangelegd waarop nieuwe stokken werden aangeplant, net breed genoeg om er tussen te kunnen rijden. Terrasbouw is goed tegen erosie en de arbeidskost zakt dramatisch, maar, zei Tiago, de druivenstok wordt verwend, en dat is niet goed voor de wijn. Ze waren dan ook al een hele tijd gestopt met het aanleggen van nieuwe terrassen.

     

    DSC03119.JPG

    Wijngaard in "Moezel" stijl

    De tweede vorm hadden ze afgekeken van de Duitse wijngaarden, met name die van de Moezel, waar ze al even steile hellingen hebben. De stokken staan in rijen, dicht op elkaar, en verticaal naar beneden lopend. Het resultaat voor de wijn was goed, maar er was enorme erosie bij zware regenval, en omdat er op de hellingen vaak al maar een dun toplaagje bovenop de leisteen ligt, werd ook deze methode als ongeschikt bevonden.

    DSC03120.JPG

    Eén van de oude wijngaarden met kriskras door elkaar aangeplante druivenrassen

    Daarom gingen we terug de 4x4 in, nog hoger, nog steiler, en kwamen we terecht in de redelijk woest en chaotisch uitziende Lordelo wijngaard waar de stokken heel dicht op elkaar stonden, in lijnen die horizontaal op de helling lagen, heel steil en compleet de vorm van de helling volgend. Mechanisatie was compleet onmogelijk door de hellingsgraad, de stokken staan zo dicht op elkaar dat hun wortelstelsel geen andere keuze hebben dan de diepte in te gaan, snoeien en plukken zijn een titanenarbeid, maar de wijnen zijn fantastisch. Tiago vertelde vol trots over deze oudjes die elk hun eigen karakter hebben, zich maar moeilijk leren begrijpen maar die, apart gevinfieerd, telkens weer heel aparte wijnen voortbrengen die dan later al dan niet geblend worden.  

    Al deze oude wijngaarden zijn field blends, een mengeling van door elkaar staande druivenrassen. Dit heeft volgens Tiago verschillende voordelen. Ten eerste bleken deze wijngaarden veel minder kwetsbaar voor de druifluis of phylloxera die meer houdt van uniformiteit. Ten tweede toont elke jaargang heel mooi de invloed van de omstandigheden. Veel of weinig zon, droog of kurkdroog, al deze parameters bepalen welke druivenrassen het het beste doen, zodat bepaalde stokken in bepaalde jaren meer volume of meer smaak aanbrengen dan in andere, wat de invloed van het terroir en het jaar heel duidelijk maakt. Ten derde houdt het systeem heel goed de bovenlaag vast, wat de erosie sterk vertraagt, en de toplaag is vooral nodig voor het aanplanten van nieuwe stokken ter vervanging van de oude. Tiago vond het trouwens fascinerend hoe zijn voorouders er zonder high-tech help in slaagden om elke wijngaard zijn juiste field blend te bezorgen. Het enige nadeel was het vele werk dat alleen met de hand kon gebeuren. Er werkten ook nu nog 25 mensen full time op het domein. 

    Maar, en toen begonnen de oogjes van Tiago te blinken, "nu ga ik jullie kennis laten maken met mijn favoriete wijngaard ! " De 4x4 begon kermistoeren uit te halen en op één zeer steil weggetje (was dàt een weg?) viel Mme Rick die achterin zat bijna op onze schoot toen de Landrover naar beneden reed. Tiago vroeg grijnzend of we ongerust waren en meldde tussen neus en lippen dat de Amerikanen altijd blij waren als zijn vader reed, daar hadden ze meer vertrouwen in. Ik heb hem gezegd dat hij jonger was en dus een betere reactiesnelheid en hij kon er mee lachen... Maar bovenaan gekomen stapte hij uit en keek vol trots uit over één van de meest scruffy wijngaarden die ik ooit al gezien heb.

     

    DSC03122.JPG

     

    De Abandonado wijngaard is de moeilijkst gelegen wijngaard van het hele domein. De stokken zijn 80 jaar oud en brengen nog zeer weinig op, de helllingsgraad is zo steil dat er op werken niet te doen, en zelfs gevaarlijk, is, en daarom werd de wijngaard dan ook al lang niet meer gebruikt. Naarmate vader en zoon echter meer leerden over de oude wijngaarden begon hij hen te fascineren, en op een dag besloten ze er een aparte cuvée van te maken. Die viel zo enorm mee, en bracht zo'n aparte wijn voort, dat ze besloten de wijngaard terug in ere te herstellen. Omdat veel stokken al dood waren probeerden ze nieuwe aan te planten, voorlopig zonder succes, en Tiago liet me zien hoe dat kwam. Bijna overal stonden de stokken op blote leisteen, zonder toplaag of met een laagje van een paar centimeter. Jonge stokken kregen gewoon geen kans en Tiago liet me later de zijkant zien van de helling zien, pure leisteen die in de loop der tijden in een verticale positie was geduwd. De oude stokken hadden wortels die tot 14 meter diep door de leisteenlagen liepen tot aan een vochtige kleilaag, en jonge planten kregen gewoon de tijd niet om zover te geraken voor ze uitdroogden en stierven. Op de onderstaande foto kan je je een idee vormen van het uitzicht en de hellingsgraad.

     

    DSC03125.JPG

     

    We bleven nog even uitkijken over de vallei en je voelde de trots van Tiago over deze plek, die ook op mij diepe indruk maakte. Terug beneden zou Tiago ons wat meer vertellen over de geschiedenis van het domein en zouden we "een paar flesjes" gaan proeven. Daarover volgende keer meer...

     

     

     

  • Een stukje paradijs op aarde...

    Pin it!

    Madame Rick is een zeer slimme Madame en nam dit jaar geen risico. Na twee weken Oostende (een risico!) boekte ze ook 8 dagen in de Douro (geen risico), zodat wij er dit jaar in slaagden om een onwaarschijnlijk aantal uren zon te incasseren, want zelfs aan onze Belgische kust was het de eerste tien dagen van juli aardig zonnig. In de Douro telden wij een drietal wolken op 8 dagen (van die schattige, witte, kleine, die geen druppel laten vallen) en dus viel de vakantie alvast op dat vlak nogal mee dit jaar. Over Oostende later meer, maar om degenen die nu nog wanhopig op zoek zijn naar wat zon en die dat geheel en al sans pretention willen doorbrengen in een mooie wijnstreek, deze gouden tip !

    De Quinta das Corujeiras (de Boerderij van de Uilen) ligt in Gestaço, boven het ingeslapen stadje Mesão Frio, aan de ingang van de vallei van de Douro en op een uurtje rijden van de luchthaven van Porto. De wijngaarden kijken uit op het centrum van de stad, een paar boerderijen uit de buurt en de majestueuze bergketen van de Serra do Marão die de wijngaarden van de Douro afschermt van de invloed van de zee. Op het domein staan vooral witte druiven aangeplant die bestemd zijn voor de sprankelend frisse vinho verde van de coöperatieve, maar dit is niet de hoofdreden waarom u hier moet zijn.

    Nu moet u weten dat ik niet zo'n campeerder ben, en het idee om zeven dagen te gaan doorbrengen in een tent in een heet klimaat werd door mij niet onmiddellijk op gejuich onthaald. De (zeer kleinschalige) camping beschikt echter vooral over vier yurts, grote Mongoolse nomadententen waarin je kan rechtstaan, waarin een echt bed past (en een ijskast!) en waarvan je het dak kan openzetten zodat ze 's nachts lekker fris zijn en je de sterrenhemel kan zien. Wijnstreek en ijskast is altijd een prettige combinatie, vanuit je bed naar de sterren kijken is leuk en in tegenstelling tot de chimpansee zijn wij gemaakt om rechtop te staan, dus...

     

    DSC03303.JPG

    Het waren bij de leukste acht dagen van alle vakanties die ik al doorbracht. Ik durf niet zeggen  wat ik het beste vond: de ongelooflijke sterrenhemel (geen lichtpollutie), het prachtige vergezicht van op ons terras, de zuivere lucht, de zeer sympathieke eigenaars, het kinderloze samenzijn met Mme Rick, de vele bezienswaardigheden in de buurt, de wijnen van de Douro én de Vinho Verde, de bacalhau, de Indonesische keuken van Setha, de intense smaken van alle groenten en fruit of de heel vriendelijke mensen van de Douro en Minho.

    Dit is een aanrader voor al wie niet té zeer verhangen is aan luxe (maar wel een beetje), die zoekt naar rust (zeer kleinschalige camping, en dat willen ze zo houden) maar die toch ook zijn al dan niet culinaire cultuur wil aanscherpen (in een straal van een uur rijden liggen de Douro-vallei, het Casa de Mateus, de stadjes Braga en Guimarães, het romantische Amarante, Porto zelf en het bedevaartsoord Bom Jesus da Monte.

    Hier nog een fotootje van het uitzicht vanop het terras van onze yurt, redelijk verslavend overigens. Om uren naar te zitten kijken !

     

    DSC03362.JPG

     

  • Gezien op Zaventem Airport...en een beetje jaloers

    Pin it!

    DSC00299

                                                                                                                                           

  • Ontmoetingen met een druif: de sousão

    Pin it!

    Het is een ziekte: toon mij een fles met een mij onbekend druivenras en ik moet ze hebben. Lekker is het niet altijd, leerzaam echter wel en af en toe komt wel eens een combinatie van de twee voorbij.

    Sousão is één van de vele toegelaten druivenrassen bij het maken van porto en komt vooral voor in de grote wijngaarden van de Douro waar de verschillende rassen kriskras door elkaar staan (een toegelaten traditie in de regio). In de blend zorgt ze voor kleur en zuren. Ze wordt maar heel zelden apart gevinifieerd omdat ze zo goed als geen uitgesproken aroma's heeft. Het sap is heel intens en diep gekleurd. Ook de heel stevige zuren zijn typisch. De druif wordt ook veel gebruikt in Zuid-Afrika, eveneens als deel van een blend voor versterkte wijnen, en in de Vinho Verde regio waar ze bekend staat als vinhão en gebruikt word voor de lokale lichte en vaak erg zure rode vinho verde.

    Ik proefde de Sousão, Quinta do Vallado, Douro, 2006, aan 17,9 euro bij Pasqualinno in Opglabbeek voor het eerst op het Wine World Tasting event in het Hilton in maart 2009: wierook, donker fruit en gebraad. Stevig en zuiver fruit en redelijk complex. De fles was al even open. In mei van hetzelfde jaar herproefd: donkere en intense kleur; een wat vaag aroma van fruit; in de mond opvallende zuren, nogal zwakke tannines, een beetje onduidelijk fruit. Ik gaf hem op de beurs **, maar thuis viel hij wat tegen. Eerder interessant dan aardig.   

  • Teigetje droevig, teigetje blij.

    Pin it!

    droevigtijgertje
     

    Wanneer wij terneergeslagen en droef en met neerhangende schoudertjes door Vlaanderen dwalen zijn er weinig dingen die ons kunnen troosten. Wanneer dit ons overkomt zoeken wij ons relaas niet in drank (veel te gevaarlijk) of medicijn (nog erger). Soms brengt een eenzame kerk soelaas, soms een kleine wandeling, maar wat mij vaak het meeste opbeurt is het bezoek aan een goede wijnwinkel. Wat het precies is weet ik niet, misschien het instinct van de jagers-verzamelaars dat nog steeds in onze genen verstopt zit, maar het ronddwalen door rekken met wijnflessen bezorgt mij altijd een morele boost en een grote troost. Het is een beetje te vergelijken met als kind in een speelgoedwinkel rondhangen en uiteraard is het grote verschil met toen dat wij vandaag, indien we dat willen, ons wél een klein beetje kunnen laten gaan. Wanneer zo'n therapeutisch bezoek gepaard gaat met "een goed gesprek" treffen we het: de zon breekt door de regenwolken, de schoudertjes trekken terug recht, het depressietje smelt weg…we hebben een "enthousiaste wijnhandelaar" gevonden.

    Iets dergelijks overkwam mij, tamelijk onverwacht, onlangs in Haacht. Ik had de winkel van Chateau & Co in een ver verleden al wel eens bezocht, maar was toen niet echt onder de indruk, ik weet al niet meer waarom. Omdat ik er voorbijreed sprong ik er deze maal nog eens binnen en héla! er bleek een nieuwe eigenaar in te zitten. Het eerste wat mij trof was het gamma: een mooie mix van namen en avonturen. Nu komt dat wel vaker voor, maar dat ik mij een uur later moest losscheuren van een man die zo graag over zijn wijn vertelde dat hij er amper aan dacht om af te rekenen was al een ander paar mouwen. Ik vind dit geweldig: dooremmeren over wijn met iemand die er iets van kent; zelden kende ik een betere therapeutische bezigheid.

    Ik kwam buiten met een doos vol wijn, een zak vol verhalen en goesting om terug te gaan. Er zijn meer wijnhandelaren zoals hem: een Jacques Massy, een Gerd Brabant, een Marc Franck hebben dat ook (en mijn excuses voor degenen die ik hier nu vergeet): een soort missioneringsdrang, een onverwoestbare liefde voor het verhaal wijn, gewoon keigraag met wijn bezig zijn. Dat is de reden waarom ik hem hier wil vermelden, zonder enig eigenbelang (hij weet dit zelfs niet), gewoon omdat er meer zoals hem zouden moeten zijn.

    Van die doos dronk ik tot nu toe twee wijnen, van hetzelfde huis:

    Campolargo

    Manuel Campolargo. 170ha waaronder de Quinta de São Mateus en de Quinta de Vale d'Azar. Grote druivenproducent die in 2000 terug begon te bottelen. Begon in 2004 met de bouw van een nieuwe kelder, zonder pompen. Verkoopt momenteel nog steeds een deel van zijn druiven, maar de kelder heeft een productiecapaciteit van 400.000 flessen en Manuel is zinnens om stelselmatig te blijven uitbreiden.

    Vinha do Putto, 2006: 5,5 euro, Chateau & Co. Arinto, verdelho en chardonnay. Een alleraardigst, fris en wat apart maar mooi zuiver aroma met citrus, wat kruiden en een vleugje hars? In de mond droog en fris, met mooi fruit en een erg originele toets die ik al een paar keer in de Bairrada terugvond. Een zeer sterke prijs/kwaliteitsverhouding. ♥♥

    Branco Arinto Madeira, 2005: 13,5 euro, Chateau & Co. Geel met een vage oranje schijn; in de neus een wat aparte houttoets van het madeiravat; in de mond fris en met een aparte draai, niet onaardig, niet verkeerd gestructureerd maar wat gemaakt (en met wat drink je dit in 's hemelsnaam?). ♥

    En toen waren we terug blij...

    tigger-logo