portugese wijn

  • Hilton Antwerpen, maart 2009: Wine World Taster of the Year

    Pin it!

    Het was weer zover...de grote zaal van het Hilton op de Groenplaats van Antwerpen zoemde weer van het wijnproevend volkje, de Wine World Taster of the Year 2009 werd verkozen, eminente wijnkenners als den Bervoets en den Verhofstadt namen de honneurs waar en wij proefden zowat zes uur aan een stuk uitstekende wijn (en namen tussendoor ook nog deel aan de wedstrijd). Omdat ik opnieuw uitstekende wijnen leerde kennen én omdat er enkele andere bevestigden in nieuwe jaargangen én omdat ik alweer veel bijleerde, wil ik u onze proefervaringen niet onthouden. Ze zijn gebaseerd op mijn nota's, die de door wijnmaatje Ghil aangevulde impressies weergeven. Ik ga de wijnhuizen af in volgorde van mijn stapeltje papier, wij proefden immers eerst wit en dan rood, en twee keer (jaja, twéé keer) kwam onze deelname aan de wedstrijd er dan nog eens door.

    Wijnhuis Jeuris mag de spits afbijten en bevestigde wat wij al wisten: er wordt in de Douro goede wijn gemaakt. Dirk van der Niepoort is een genie en hij bewees dat hier met een undrukwekkende reeks wijnen en porto's van de Morgadio da Calçada, een wat hoger gelegen estate waarvoor hij vinifieert. Allemaal ** of *** en een indrukwekkende tawny reserve, heel complex en evenwichtig, één van de beste betaalbare tawny's die ik ooit dronk. Van spitsbroeder Jorge Moreiro dronken we de witte en rode Po de Poeira en we waren al even opgetogen. Jeuris lijkt samen met zijn wijnhuizen te groeien en het gamma wordt ondertussen heel erg mooi (en zagen wij geen gelukkig pasgetrouwd koppeltje rondlopen, met een grote gekke mijnheer en een klein mooi eendje? een glas (goeie) wijn voor wie raadt over wie het gaat).

    Bij Pasqualinno dierf ik eigenlijk bijna niet langsgaan. Het is nu al drie jaar dat ik hem beloof, na alweer lekkere wijn gedegusteerd te hebben, dat ik zou langskomen om iets te kopen en dat het er telkens niet van kwam. Deze keer had hij echter iets bij dat zo speciaal was dat we ter plekke onze bestelbon invulden. De Riesling Fass 43 Spätlese 2004 van Clemens Busch uit de Moezel is een biologische wijn en een buitenbeentje in elk opzicht. Toen Clemens aan de slag was met vat nummer 43 merkte hij dat deze wijn, met een hoog suikergehalte, maar bleef gisten, en hij besloot bij wijze van experiment hem de vrije hand te laten. Hij borrelde twee jaar vrolijk door op een oud holzfass van 1000 liter en toen kwam er een heel aparte dessertwijn tevoorschijn, met een ontzettend kruidige neus, pakken kaneel ondermeer, die in de mond heel evenwichtig was, héél lang en opnieuw met die kaneel, kortweg schitterend. Niet voor herhaling vatbaar en echt een freak of nature maar wat een dessertwijn: geen spoor van plakkerigheid, grotendeels weggegiste suikers (14,5% alcohol, geloof ik), perfect bij taart of zoiets als tarte tatin. Hij kreeg ***(*) en daar gooien we niet mee. Om nog een betere reden te hebben om naar Opglabbeek te rijden proefden we nog even door en apprecieerden ook de biologische Ambelonas 2005 uit Naoussa, Griekenland, **, een fijne, goed gemaakte en evenwichtige rode van 80% xinomavro en 20% cinsault en een meer viriele en stevig-complexe Portugees, de Quinta do Vallado, ook **, een 100% sausão, en mijn eerste mono-cépage kennismaking met deze druif. Als afsluiter blies de Venje, een Kroatische wijn van Enjingi, ons uit onze sokken. Eén van de eigenaardigste wijnen die ik ken, maar fascinerend. *** maar eigenlijk niet te kwoteren.

    Vinesse was een naam die ik al lang kende, waar ik al veel goeds van hoorde, maar nog nooit was binnengeweest. Maar omdat pvo er mij onlangs vol lof over sprak kon ik mij niet bedwingen en we stopten hier om de witte te proeven en later, na wat verrassende wedstrijdgebeurtenissen, ook de rode. Ik houd wel van Soave, en zeker als ie van wat hoger gelegen wijngaarden komt. Als een wijn dan ook Monte Ceriani (Tenuta Sant'Antonio,2007) heet is onze nieuwsgierigheid gewekt en ja hoor, we kregen een mooie zuivere en intense soave in het glas die al onmiddellijk mooi scoorde **(*). Berglucht en druivelaars, het is een mooie combinatie en het volgende glas kwam van nog hoger. De Kerner "Praepositus" 2007 van de Abbazia di Novacella (of Kloster Neustift) komt uit Süd-Tirol (of Alto Adige) en kreeg zelfs nog meer: *** Droog, fruitig en interessant, goed gestructureerd en met een erg mooie afdronk. In rood kwamen nog de krachtige Essentia Benevento Rosso 2005 ** van Vigne Sannite uit Campania en de elegante (eufemisme voor een minder goed jaar...) Vino Nobile de Montepulciano 2005 *(*) van Poliziano. De meest interessante wijn kwam aan het einde. De Albereda 2005 van Mamete Prevostini is een Sforzato Valtellina DOC en wordt gemaakt met nebbiolo druiven die eerst drie maanden indrogen in een kelder. Je zou dan iets zoets verwachten maar deze zeer licht gekleurde wijn was vooral zacht, mooi en verleidelijk, super elegant en complex tegelijk, met echt een soort verdoken kracht zoals je dat wel eens ziet bij een mooie, al wat oudere vrouw. 

    mamete

    Ondertussen moesten wij ook even afscheid namen van de proefzaal. Tijdens de halve finale bleek plots, tot onze grote verrassing (wij nemen vooral deel om voor niks binnen te mogen), dat anderen nog méér fouten maakten dan wij...

  • Teigetje droevig, teigetje blij.

    Pin it!

    droevigtijgertje
     

    Wanneer wij terneergeslagen en droef en met neerhangende schoudertjes door Vlaanderen dwalen zijn er weinig dingen die ons kunnen troosten. Wanneer dit ons overkomt zoeken wij ons relaas niet in drank (veel te gevaarlijk) of medicijn (nog erger). Soms brengt een eenzame kerk soelaas, soms een kleine wandeling, maar wat mij vaak het meeste opbeurt is het bezoek aan een goede wijnwinkel. Wat het precies is weet ik niet, misschien het instinct van de jagers-verzamelaars dat nog steeds in onze genen verstopt zit, maar het ronddwalen door rekken met wijnflessen bezorgt mij altijd een morele boost en een grote troost. Het is een beetje te vergelijken met als kind in een speelgoedwinkel rondhangen en uiteraard is het grote verschil met toen dat wij vandaag, indien we dat willen, ons wél een klein beetje kunnen laten gaan. Wanneer zo'n therapeutisch bezoek gepaard gaat met "een goed gesprek" treffen we het: de zon breekt door de regenwolken, de schoudertjes trekken terug recht, het depressietje smelt weg…we hebben een "enthousiaste wijnhandelaar" gevonden.

    Iets dergelijks overkwam mij, tamelijk onverwacht, onlangs in Haacht. Ik had de winkel van Chateau & Co in een ver verleden al wel eens bezocht, maar was toen niet echt onder de indruk, ik weet al niet meer waarom. Omdat ik er voorbijreed sprong ik er deze maal nog eens binnen en héla! er bleek een nieuwe eigenaar in te zitten. Het eerste wat mij trof was het gamma: een mooie mix van namen en avonturen. Nu komt dat wel vaker voor, maar dat ik mij een uur later moest losscheuren van een man die zo graag over zijn wijn vertelde dat hij er amper aan dacht om af te rekenen was al een ander paar mouwen. Ik vind dit geweldig: dooremmeren over wijn met iemand die er iets van kent; zelden kende ik een betere therapeutische bezigheid.

    Ik kwam buiten met een doos vol wijn, een zak vol verhalen en goesting om terug te gaan. Er zijn meer wijnhandelaren zoals hem: een Jacques Massy, een Gerd Brabant, een Marc Franck hebben dat ook (en mijn excuses voor degenen die ik hier nu vergeet): een soort missioneringsdrang, een onverwoestbare liefde voor het verhaal wijn, gewoon keigraag met wijn bezig zijn. Dat is de reden waarom ik hem hier wil vermelden, zonder enig eigenbelang (hij weet dit zelfs niet), gewoon omdat er meer zoals hem zouden moeten zijn.

    Van die doos dronk ik tot nu toe twee wijnen, van hetzelfde huis:

    Campolargo

    Manuel Campolargo. 170ha waaronder de Quinta de São Mateus en de Quinta de Vale d'Azar. Grote druivenproducent die in 2000 terug begon te bottelen. Begon in 2004 met de bouw van een nieuwe kelder, zonder pompen. Verkoopt momenteel nog steeds een deel van zijn druiven, maar de kelder heeft een productiecapaciteit van 400.000 flessen en Manuel is zinnens om stelselmatig te blijven uitbreiden.

    Vinha do Putto, 2006: 5,5 euro, Chateau & Co. Arinto, verdelho en chardonnay. Een alleraardigst, fris en wat apart maar mooi zuiver aroma met citrus, wat kruiden en een vleugje hars? In de mond droog en fris, met mooi fruit en een erg originele toets die ik al een paar keer in de Bairrada terugvond. Een zeer sterke prijs/kwaliteitsverhouding. ♥♥

    Branco Arinto Madeira, 2005: 13,5 euro, Chateau & Co. Geel met een vage oranje schijn; in de neus een wat aparte houttoets van het madeiravat; in de mond fris en met een aparte draai, niet onaardig, niet verkeerd gestructureerd maar wat gemaakt (en met wat drink je dit in 's hemelsnaam?). ♥

    En toen waren we terug blij...

    tigger-logo

     

  • Dirk!

    Pin it!


    Als historicus ben ik bekend met de theorie dat elk tijdsgewricht een aantal personen kent die, als ze al niet wezenlijk bijdroegen tot de eigenheid van het hunne, er op zijn minst symbool voor staan. Zoals altijd in geschiedenis is de werkelijkheid oneindig veel complexer, maar het theorietje heeft wel wat. Ook in wijn mag dit vliegertje dus opgaan. Na de Parker - Roland periode is het vandaag een nieuwe generatie die het voor het zeggen heeft. Telkens wanneer ik de naam van bijvoorbeeld een Stéphane Derenoncourt zie opduiken op een technische fiche slaat mijn hart dus een tikje sneller. Er zijn nog een paar van die mensen (Denis Dubourdieu bijvoorbeeld) en een tijdje geleden werd ik mij bewust van iemand die zich ook ontpopt tot zo'n tijdsgetuige: Dirk Niepoort. Het was dan ook meer dan leuk dat tijdens onze Douro degustatie de naam Niepoort een aantal keer opdook, weliswaar niet met zijn eigen wijnen maar toch met enkele flessen waar hij als raadgever fungeert.

    De Douro regio is al eeuwenlang verbonden met port en de weinige "gewone" tafelwijnen die er gemaakt werden waren bestemd voor lokaal gebruik, alhoewel de oudste cultwijn, de Barca Velha, al in 1952 zijn eerste botteling zag. Mensen als Miguel Champalimaud, Domingos Alves de Sousa en Jorge Roquette bouwden tijdens de jaren 80 verder aan de stijl en boekten steeds meer successen. Vandaag zijn ondermeer Dirk Niepoort en Jorge Moreira de sterren, maar het is Dirk Niepoort die zijn schaduw het breedste werpt.

    dirk2

    Dirk, geboren in 1964, met Nederlandse voorouders, is één van die gedreven wijnfanaten-zieners-doeners, movers & shakers, die de wijnwereld veranderen. Hij is gepassioneerd door wijn, maakt dure topflessen als de Batuta, maar werkt ook mee aan supermarktwijnen zoals het in Nederland verkochte Gestolen Fiets en is als raadgever-oenoloog actief op verschillende domeinen. Even belangrijk is dat hij één van de eerste is die werkelijk optreedt als een ambasadeur voor de Douro en die er niet voor aarzelt om flessen van kleine domeinen zoals dat van Moreira in het buitenland te promooten. Ik heb de man nog nooit ontmoet maar het moet een fascinerende persoonlijkheid zijn. Zijn favoriete witte wijnen zijn rieslings van de moezel en hij houdt ook erg veel van de Bourgogne (ik vind dat je dat merkt). Een veelgeciteerde uitspraak van hem: I like wines that have acidity, wines that are not boring. Kom in mijn armen, Dirk.

    De wijnen die deze avond de revue passeerden en iets met Dirk te maken hadden waren de volgende (het waren tegelijk ook de beste van de degustatie, dus…).

    Van de Lavradores de Feitoria (een coöperatief van een vijftiental wijnboeren, met Dirk als consulterend lid dat geen druiven aanlevert maar wel een grote rol speelt in de selectie en de blend en later ook in de distributie), een drietal wijnen:

    1: Vinho Tinto, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005 :

    8 euro. In de neus eerst sulfiet of mineralen, in ieder geval een vleug putteke, dat wel omsloeg in iets vlezigers en animalers dat ook op zijn beurt terug verdween, slechts wat tabak bleef over; rood fruit, ook hier iets animaals en vlezig, besjes met ietwat scherpe zuren, een prikkeltje maar wel ronde tannines.OK voor zijn prijs. ♥

    2: Tres Bagos, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    12,29 euro. Tinta roriz, tinta barroca, touriga nacional, touriga franca. Vlezig, deed wat denken aan rauw gehakt, maar ook morescokersen, peper en iets zuivers, bijna zeelucht; heel mooi rijp fruit, mooi volume, erg zuiver, duidelijke tannines, een erg goede structuur. ♥♥♥ Dag 2: een iets geslotener maar nog steeds erg mooi en rijp aroma; heel zacht en zuiver, iets nerveuzer misscien, nog steeds erg lekker; mooie afdronk met specerijen en amandelen ! ♥♥♥♥

    3: Meruge, Lavradores de Feitoria, Douro, 2005:

    26,18 euro. 70% tinta roriz, 10% touriga nacional, 20% andere. Half ontsteeld. 12 maanden nieuwe en gebruikte eik: een voor mij erg mooie bourgondische neus met specerijen, getoaste eik en zoete pijptabak; ook in de mond erg toasted, geroosterde koffiebonen, fruitig en ook elegant; evolueert van zoet naar fruit naar melkchocola en landt dan heel zachtjes; was sterk onder de indruk, écht mijn wijn, maar niet elk lid was hiervan overtuigd; heel hedonistische stijl, maar niet klassiek ♥♥♥♥

    Van de Morgadio de Calçada kwamen twee toppers. Deze wijnen komen van het historische landgoed Casa da Calçada in Provezende. Dirk sloot een akkoord af met de familie om hun porto's en wijnen te vinifieren en verdelen en ik proefde voorheen al enkele porto's, maar dit zijn de twee tafelwijnen:

    4: Morgadio da Calçada, Douro Branco, 2006:

    14,08 euro. Gouveio, codeio, rabigato, viosinho, ook wat zeer oude malvasia fina. Met de hand geoogst en getrieerd in de kelder. 7 maanden op inox en eik, geen malolactische fermentatie. 14,08 euro. Vandeze fles werden 8200 exemplaren gemaakt. Boter en eik, maar alles nog wat compact en gesloten; opende zich wel maar bleef sterk eikgedomineerd; in de mond opnieuw die eik maar zeer elegant, ook duidelijk abrikozen, zeer zuivere en frisse afdronk; zeer goed gestructureerd en een wijn met veel toekomst: een beetje kindermoord vandaag, maar al wel verduiveld lekker ! ♥♥♥

    5: Morgadio da Calçada, Douro Tinto, 2005:

    16,5 euro. Tinta roriz, touriga franca en touriga nacional; 15 maanden franse eik. Eerst vet, olie, maar heel complex, eik maar dan getoaste, nog absoluut niet versmolten, na een half uurtje mokka, caramel (roothoofd caramellekes); in de mond zeer mooi geëikt, rijp fruit, een beetje gekonfijt, een beetje vrouwelijk en elegant, in de afdronk specerijen; ziel en karakter; na enkele seconden komt er terug een echo naar boven; opmerkelijk lekker en de topper van de avond ♥♥♥♥(♥)

    Alle wijnen zijn verkrijgbaar bij Wijnhuis Jeuris in Heusden-Zolder, sommige ook bij Tasttoe in Kampenhout. De wijnen van Dirk Niepoort zelf zijn niet goedkoop maar schijnen geweldig goed te zijn. Mocht u in de verleiding komen om er te kopen of nog beter, ze ook te openen, dan ken ik nog een klein wijnbloggerke zonder pretentie…dat nog wel wat tijd kan vrijmaken…

    Je vindt het volledige verslag van de Douro degustatie hier.

     

  • A rebellious Duck

    Pin it!

    In één van mijn vorige posts, hier dus, sprak ik over ons bezoek aan Luis Pato en wat we daar leerden over de combinatie speenvarken en rode schuimwijn. In deze blog wil ik wat meer vertellen over Luis Pato zelf, een wijnmaker zoals ik ze graag heb.

    pato2

    Op de Quinta do Riberinho wordt al wijn gemaakt sinds de 18de eeuw maar het was Luis' vader die voor de eerste keer zelf begon te bottelen in de jaren 70. Luis, chemicus van opleiding, nam in 1980 het roer over en ontpopte zich al snel tot een visionair wijnmaker. Hij introduceerde temperatuurcontrole, inox en eik in de kelder en begon met de ontsteling van zijn druiven om minder zware tannines te krijgen. In de wijngaard past hij de groene oogst toe om de opbrengst te beperken. Luis is een grote fan van de lokale Baga, moeilijk te verbouwen maar complex, krachtig en subtiel en in staat om na drie à vijf jaar fles prachtige wijnen voort te brengen. In 2002 opende hij zijn niuewe gebouwen met gemoderniseerde kelders die hem toelaten om met zwaartekracht te werken. Hij gebruikt zowel Franse eik als lokale kastanje voor zijn vaten en dit geeft sommige witte wijnen een erg aparte smaak.

    Luis is naast een vernieuwer ook een rebel (houd ik van !). Hij was ooit de grote voortrekker en duwer van de appellatie Bairrada, maar toen de Portugese autoriteiten een nieuwe voorzitter aanstelden was Luis niet akkoord met hun keuze omdat hij de kandidaat niet vertrouwde. De autoriteiten zetten toch hun zin door, Luis nam afscheid van de DOC Bairrada en bottelde vanaf dan onder de Vinho Regional Beiras benaming en de kandidaat bezorgde de federatie zware financiële problemen, om na een jaar met de noorderzon te verdwijnen. Acht jaar lang weigerde Luis nog Bairrada op zijn etiketten te zetten. Bij ons bezoek vertelde Sara Rodrigues e Matos, de behoorlijk bekoorlijke marketing dame van het domein dat Luis terug een wijn naar de autoriteiten had opgestuurd om onder de DOC Bairrada uit te komen: een zoete witte (Bairrada s gewoonlijk rood, en als hij al wit is, is hij droog). Ik kan mij de grijns op zijn gezicht al voorstellen.

    Wij hadden een mooie degustatie ter plekke en lieten ook een cadeautje achter: the art of being Belgian, een vreselijk leuk Engels boekje over de Belgen. Aangezien dochter Filipa Pato, ook een zeer getalenteerde wijnmaakster, de vriendin is van William Wouters van het restaurant Pazzo in Antwerpen, een beetje een handleiding dus... De bevallige Sara liet ondanks haar verkoudheid ook een stevige indruk na op sommige medereizigers die dat idee van Portugees-Vlaamse relaties helemaal zagen zitten. Op de foto hieronder zie je de stevig ingeduffelde Sara met één van haar bewonderaars, maar de foto op de site van Pato is veelzeggender...

    Wij proefden de volgende wijnen:

    Touriga Nacional, Vinho Espumante Bruto:  Vroeg, begin september, geoogst om de zuren te behouden (en om de oogst uit te dunnen voor de rode). Temperatuurgecontroleerde fermentatie op inox. Roze schuimwijn en echt roze, zoals spekjes en schuimpjes; aroma van aardbei, fruitsnoepjes, sugus, violetjes; frisse zuren ondersteunen het fruit; fijn parelend; lekker maar pas bij een speenvarken uit de regio écht tot zijn recht komend: ongewone maar zeer lekkere combinatie. ♥(♥) op zichzelf, maar bij dat varken ♥♥

    Maria Gomes, Vinho Espumante Bruto: Gedronken op de luchthaven van Porto. 95% maria gomes, 5% arinto. Twee weken fermentatie op inox. In de neus gist en gedroogde bloemen, erg zacht; in de mond lekker en vol, bijna vet, tegelijkertijd erg fris; bubbeltjes met ballen. ♥(♥)

    Vinhas Velhas, VR Beiras, 2004:  50% bical, 25% cerceal en 25% sercialinho. Vier maanden op inox en kastanje. In de neus vooral bloemen en een wat eigenaardige nootachtige toets (zeker geen okkernoot) die volgens Sara van de kastanjevaten kwam. Droog, fris, vinnig, zéér smakelijk; erg makkelijk maar ook complex; viel zeer in de smaak bij iedereen; mooie wijn ♥♥

    João Pato, VR Beiras, 2005:  85% touriga nacional, 15% baga. Geen eik. Eerst veel putteke, daarna kwamen fruit, cacao, koffie opzetten maar het geheel bleef eerder timide; zéér mooi echter in de mond, met chocola, koffie, cacao, houtskool, haardvuur, een rokerigheid zoals in een goede Britse pub, erg mooie fraîcheur ook maar zo goed als geen tannines. Erg lekker en mooie complexiteit voor wat toch eerder een basiswijn is. ♥♥♥

    Vinha Barrosa, VR Beiras, 2005:  100% Baga, 85 jaar oude stokken, omringd door naaldbomen en eucalyptus. Twee weken op inox, dan een jaar op een mix van gebruikte en nieuwe Allier vaten. Eerste jaar gewoon goed, dan erg gesloten gedurende een viertal jaren, om dan gemakkelijke de vijftien à twintig jaar te halen. Rood vlees, eend, wild. In de neus valt hetzelfde rokerige element op als bij de Joao Pato. Voor de rest nog wat te gesloten. Stevige, maar opmerkelijk zachte omfloerste tannines, mooi zuiver fruit, vooral in de afdronk heel veel kers, deed heel vaag wat denken aan een pinot noir uit een warmer jaar (en zou ook wat in die richting evolueren). ♥♥♥♥

    FLP, Bairrada DOC, 2006:  Blend van 50% bical uit klei en kalkrijke grond en cerceal en sercialinho uit zanderige grond. 11%. Luis noemt het een Moleculaire Wijn omdat hij de cryo-extractie toepast. Halfzoete wijn. Aroma's doen sterk denken aan een riesling spätlese, incl de mineraliteit. Ook in de mond zo. Opmerkelijke wijn, nu nog erg jong. Onder de DOC Bairrada geplaatst uit pure provocatie. ♥♥♥

    IMG_1103

    En vanwaar de titel ? Pato is het portugees voor eend. En dit is meteen dan ook een ode aan mijn favoriete tekenfilmfiguur:

    DaffyDuck

  • Wine World Taster of the Year 2008: Part One

    Pin it!

    Eénmaal per jaar gaan wij eens graag op onze bek. Eénmaal per jaar laten wij nog eens goed tot ons doordringen hoe weinig we er eigenlijk wel van afweten. Eénmaal per jaar aanzien we vloekend dat sommigen (of beter gezegd véél sommigen) er toch nog wel een pak meer van afweten dan wijzelf. Maar, zoals mijn oud leraar Frans altijd zei over het existentialisme, is dat een reden om droevig te zijn ? NEEN !

    Want in de zaal naast de Wine World Taster wedstrijd bevindt zich een keur aan uitgelezen wijnhandelaren die op je wachten en een groot voordeel van het niet de finale halen is dat je naar hartelust kan gaan proeven. En dat was ook deze keer een opmerkelijke belevenis, met veel nieuwe wijnen, enkele nieuwe inzichten en enkele nieuwe handelaren. Hier volgt een eerste overzicht, de rest volgt later deze week:

    1: Mijn niet deelnemende wine-buddy Ghil was uiteraard onmiddellijk de zaal ingedoken en ik vond hem (geen wonder na onze Porto reis) terug bij de stand van Wijnhuis Jeuris, waar onze positieve vooroordelen over Portugal bevestigd werden. Schitterende, originele wijnen aan nog redelijke prijzen en dit onder begeleiding van iemand die er iets van kent. Wij proefden heel wat, maar sprongen eruit: een erg originele Maria Gomes van de Qta de Cozinheiros (hier bloggen we nog over), een koel geserveerde fruitig-elegante rode Esboço die me deed wensen dat de zomer al was begonnen en een elegante, zuivere Vinha Paz uit de Dão. Het was echter de spirit van Dirk van der Niepoort die hier het meest rondwaarde en die ons tot vervoering bracht: de porto's van de Morgadio da Calçada verzoenen zelfs mij met deze niet-echt-mijn-favoriete wijnsoort en de Meruge 2005 van de Lavradores de Feitoria is zonder veel discussie één van de beste wijnen die ik dit jaar proefde (en aan 26 euro nog menselijk van prijs). Voor de van onder de tafel getoverde O Mouro 2005 en Poeira 2005 alleen maar diep respect. Betalen kan ik (wil ik) ze niet, maar verdraaid wat een wijnen... Wie graag eens kennis wil maken met Portugal moet echt eens met Kris Jeuris gaan praten. Dat kan je trouwens in Kampenhout, in Heusden-Zolder en in Roeselare.

    2: Naast Portugal ligt Spanje en dus moest er ook even gestopt worden bij La Buena Vida, waar de immer enthousiaste Stijn echt een voorbeeld was van hoe het verhaal er rond een wijn zo ongeveer 1000x interessanter maakt (ik weet het, het is een stokpaardje, maar hoe dikwijls ik mij die dag weer geërgerd heb aan géén verhaaltje bespaar ik U...). We proefden wijn van drie domeinen die elk op zich al een blogbericht waard zijn, maar u mag de volgende namen onthouden: Rafael Palacios die in Valdeorras riesling-achtig mineralige dingen doet met de Godello druif op zowat de moeilijkst gelegen wijngaarden van Spanje (we proefden de louro, de tweede wijn, zeer mooie prijs/kwaliteitsverhouding); Albert en Gerard Ventura uit de Penedès die met hun witte en rode uit de Finca Els Camps bewijzen dat er meer uit de Penedès komt dan supermarktwijn (de witte macabeu noteerde ik zo: fris! mineralig! lang! elegant! krachtig! geconcentreerd! en toen viel ik zonder !s); en last but not least de monastrell gekken Juan Carlos Lopez Delacalle (van het domein Artadi in de Rioja) en Agapito Rico (van het domein Carchelo in de Jumilla) die oude monastrell stokken dwingen tot toveren in Alicante.  Weet u, af en toe heb ik een natte droom...opgesloten worden in de kelders van La Buena Vida bijvoorbeeld...met hun geweldige catalogus, één van de meest informatieve die ik ken...een paar Riedel glazen...wat lomo, wat jamon, wat manchego...een mooie censuur...misschien ga ik vandaag maar eens wat vroeger slapen.