pretentie

  • Vinejo meets Rick: the whites

    Pin it!

    Sommigen onder het gezelschap vergeleken het met een ontmoeting tussen Poetin en Obama, andere haalden herinneringen op aan een discussie tussen Bob Dylan en John Lennon, en nog een derde was zo verbouwereerd dat het hem leek of de Kilimandjaro en de Mount Everest met elkaar stonden te praten. Even schokte het Vlaamsche Wijnlandschap op zijn fundamenten, even zag men in alle uithoeken van het land wijnjournalisten van de schrijvende pers tickets kopen naar Siberië en Zuid-Ingoestistan uit angst over de keiharde beslissingen die er die avond zouden worden genomen. Vlijmscherpe analyses, verbluffende pareltjes wijnliteratuur, uit de hemelen neerdonderende banbliksems, goddellijke inzichten, ze schoten als vuurpijlen neer op de met verstomming geslagen Belgische bevolking. Die nacht werden in de straten van Kessel-Lo opgewonden sms'jes gestuurd naar vaders en moeders, echtgenotes, minnaressen, bevriende staatshoofden: "ik zag Rick met Vinejo praten en IK WAS ER BIJ ! ". En dat alles in de bescheiden woning van de Président-Fondateur van CSP, de wijnclub zonder pretentie !

    vinejomeetsrick

    Leuven, 28 december 2009. Vinejo: nee, nee, Rick, er zitten vier cépages in die blend!

    De échte sterren stonden die avond op tafel en waren geblinddoekt: dit zijn de witte.

    1: L'Ivraie, Vin de Pays de l'Ardèche, Domaine Les Clapas: In het verleden hier al eens besproken en ook hier vind je alle informatie terug, maar deze avond werd hij direct door Vinejo ontmaskerd als een vin naturel. Deze 100% ugni blanc verrastte vooral door de combinatie in de mond van een hele grote vettigheid met frisse zuren en lekker wit fruit en hij leek te twijfelen of hij nu in het noorden of het zuiden behoorde, maar iedereen vond hem erg lekker. **

    2: Cuvée Confidentielle, Lirac Blanc, Chateau Saint-Roch, 2005: Maxime en Patrick Brunel zijn de eigenaars van het Château de la Gardine in Châteauneuf-du-Pape waar de wijnen ook gevinifieerd worden. Dit kasteel kochten ze in 1998 en ze maakten er één van de topdomeinen van Lirac van. Velen aan tafel (h)erkenden onmiddellijk de complexiteit van een blend (50% grenache, 30% clairette, 20% bourboulenc) en KK wist hem ook bijna onmiddellijk in de Rhône te plaatsen. Het was een zeer rijke wijn die heel sterk eikgedefinieerd leek en rook naar warme houtlijm en honing, maar die eigenlijk nooit nieuwe eik gezien heeft. Hij was én rijk én warm én heel droog, een wijn met veel karakter. De clairette was erg herkenbaar aan het typerende oxydatieve trekje. Hij kreeg *** van me en kostte 14 euro bij Cavopro.

    3: Blanc, Côtes du Jura, Château d'Arlay, 2002: kurk, helaas.

    4: Cuvée de Silex, Domaine des Aubuisières, Vouvray, 1999: Bernard Fouquet is een believer in terroir en in loepzuivere kelders, en hij maakt dan ook schitterende chenin blancs (al snel herkend door Vinejo) die verrassend goed verouderen. In de neus witte bloemen, maar ook iets heel eigenaardigs dat velen deed denken aan zout en hesp. In de mond droog, hele verfijnde frisse zuren en heel lang; verbluffend hoe zo'n chenin van ocharme 8,6 euro zo verfijnd kan verouderen...****

    5: Morgadio da Calçada, Douro Branco, 2007: de wijnen van dit domein worden gemaakt, gebotteld en gecommercialiseerd door Niepoort en is een blend van codeio, rabigato, viosinho, arinto en malvasia. Het was een hele vriendelijke, pure wijn, met toetsen van lieve-vrouwkes-snoep en bloemen, heel zacht en elegant en dus weggeduwd door al dat oxydatieve geweld van de vorige. Had in het begin van de degustatie moeten staan, was de dag erop nog erg lekker, en kreeg van mij **. Aan 14 euro (TastToe, Kampenhout) wel niet gegeven maar een hele goeie voor bij bacalhau-stoofschotels !

    6: Chardonnay SW, Martin Wassmer, Baden, 2005: Laatste witte en het startschot van Vinejo's korte onderdompeling in de verrukkingen van Baden. Martin Wassmer was ooit aspergekweker (iemand riep toen spontaan: dat kunt ge rieken !), maar het was een goede dag voor de Wereld toen hij besloot om over te stappen op wijn. Hij is één van de betere wijnmakers van Baden. Dit was een schaamteloos hedonistische chardonnay, heel sterk eikgedomineerd, maar met een perfect evenwicht en een ongelooflijk lange brede afdronk, fenomenaal zelfs. Lékker, maar ook interessant, met een wat roetachtig toetsje, bijna naar kurk verwijzend, dat in den neus opviel en in de afdronk verdween. Prachtig fruit ook en één van de mooiste bewijzen dat men in Baden met chardonnay kan werken, iets wat maar heel weinig mensen weten. 15 euro bij VeraVinum, maar zijn geld dubbel en dik waard. ****