provence

  • Ceci n'est pas un rosé: blindproeven en nederigheid in rood

    Pin it!

    Ook in rood was er deze keer gestuntel maar dat druiven als de Chatus of de Jaén niet onmiddellijk herkend worden is misschien wel des mensen. Maar er waren een paar verduiveld interessante wijnen bij !

    1: Natur, Château Penin, Bordeaux, 2010: Kijk, hier ben ik nu eens blij mee. In het veelgeplaagde Bordeaux zijn altijd mensen geweest die voor relatief weinig geld uitstekende wijnen maakten voor elke dag, echte maaltijdwijnen waarvan de prijs/kwaliteitsverhouding buiten kijf staat en die in elke kelder thuishoren. Dat die regio nu zo in crisis is beland heeft ze zogezegd aan zichzelf te danken, maar eigenlijk vooral aan een groep zeer hebzuchtige enkelingen of instellingen die de boel voor de rest verzieken. Wij waren dan ook meer dan verheugd om deze fles te proeven. En daar heeft het feit dat schrijver dezes er als eerste de druif herkende (100% merlot) niks mee te maken ! Eerst zette de uitgesproken kruidigheid van het aroma wat mensen op het verkeerde been, maar dat bittertje en die structuur verwezen toch naar iets frissere regionen dan de Languedoc. Een zekere monotonie verwees naar een monocépage, maar het dient onmiddellijk gezegd dat het wel een heel lekkere monotonie was. Wij waren dus zeer blij met deze niet gesulfiteerde Bordeaux, een bewijs dat er voor weinig geld (9 euro) prachtige wijn kan worden gemaakt. Gert bracht hem mee en baadde de rest van de avond in het warme licht van onze waardering. Wij danken trouwens de heer Anton Roobaert voor de sponsoring ! **, en een geweldige zomerwijn. http://www.chateaupenin.com/fr/index.php?option=com_content&view=article&id=43&Itemid=32

    2: Nero d'Avola, Noto DOC, Marabino, 2009: Er zijn van die clichées waaraan je als wijndrinker moeilijk ontsnapt, en het aroma van rubber voor nero d'avola is daar één van. De chocolade en het frisse rode fruit van deze wijn zette dus iedereen op de verkeerde voet en we zijn er nog nit uit of deze wijn al dan niet iets mankeert. Leker was hij wel, stevig en pittig en met een mooie afdronk. ** en van bij Pasqualinno.

    3: Gestad, Syrah, Deutscher Tafelwein, Ziereisen, 2009: Meegebracht door de schrijver die toen hij de fles zag liggen bij de wijnmaker een ideale BYOBB fles zag. Tot mijn verrassing eigenlijk zeer herkenbaar als Duits en zeker in de neus, met die karakteristieke geur van holzfass (16 maanden), maar dan moest de druif worden geraden en dat was een ander paar mouwen. Koffie, chocola, heel lang en rond maar toch met frisse zuren (typisch voor Ziereisen) en in de neus ook met een zekere rokerigheid (toch ook 25% barrique gehad) en vlezigheid (het enige element dat echt naar het ras verwees). De stokken werden in 1999 aangeplant. Een **** wijn en de president-fondateur had met de Pabiot en deze Syrah goed gescoord ! In september gaan we nog eens naar Ziereisen, wie wil bestellen mag (er komt nog een blog aan hun gewijd). Wel 22 euro maar hij is het waard.

    4: Cuvée Palaio, Côtes de Provence, Château de Palayson, 2004: Syrah en cabernet, en met de verzamelde inspanningen vna de groep werden de twee min of meer geraden. Jaar of regio was al moeilijker, alhoewel iedereen wel erg zuidelijk dacht. In de neus vleesjus, zadelvet, leder en munt. Zacht en afgerond maar ook nog hevig en karaktervol. Mooi strak met een mooie afdronk. Proeft nog heel jong (alleen de neus gaf de leeftijd wat weg). *** 

    5: Quinta das Maias, Dão, 2003: Dat niemand hier de Jaén herkende mag niet echt verbazen, tot slot van rekening zijn wij ook amateurs, maar Dão was eigenlijk wel herkenbaar. Tot onzer verdediging misschien wel dat een wijn moeilijker wordt te herkennen naarmate hij ouder word en dit exemplaar was vermoeid en dof, alleen in de mond nog min of meer ok met een leuke afdronk.*(*)

    6: Chatus, Vignerons Ardechois, 2007: Chatus is een bijna verdwenen druif uit de Ardèche, en de kans dat iemand dit juist zou raden is zo groot als de kans dat u wordt getroffen door een meteoriet. In de hele lichte neus komen zweempjes chocola en karton naar voren, en in de neus is de wijn kort en karakterloos. De Chatus zou familie van de nebbiolo zijn...

    7: Celebratory Blend, Margaret River, 2005: Gemaakt ter gelegenheid van de 10e verjaardag van Ad Bibendum. Heel typisch Aussie Shiraz, heel kruidig; in de mond confituur en kruiden, een BBQ wijn van niveau, niet enorm complex maar wel stevig. Een dag later was de wijn nog intenser, maar ik zou hem graag jong geproefd hebben. Ik weet niet of deze cuvée gemaakt is om te ouderen. **

    Ondertussen waren wij weer al eens overtuigd van onze onkunde en werd een nieuw en wereldschokkend initiatief onder de doopvont gehouden door uw aller president. Enthousiaste leden sprongen onmiddellijk op de kar, maar net zoals Syeve Jobs dat deed, houden wij alles nog supergeheim...

     

  • Sommigen van ons waren belet, zij hadden ongeijk en diepe spijt: het was Bellet.

    Pin it!

    De appellation Bellet is één van de kleinste van Frankrijk. De wijngaarden kijken uit op de stad Nice en dat verklaart waarom u hem waarschijnlijk nog niet geproefd heeft. Zowat de hele productie wordt ter plekke opgedronken op de terrassen van Nice, aan geinflateerde prijzen, en wat er overblijft komt terecht in de kelders van toprestaurants in Monaco of wordt geschonken op prestigieuze evenementen. De appellation heeft dan ook een wat onnozele reputatie: die van veel te dure eenvoduige rosé's en van weliswaar goede maar eveneens véél te duren witte en rode wijnen die meer omwille van hun naam dan van hun kwaliteit worden gedronken. CSP stuurde dan ook één van zijn meest ervaren wijnguerilla's uit om de mooiste flessen bij de wijnboeren zelf te gaan halen.

    bellet.jpg

    Gesteund door schoonvader en andere mannelijke familieleden werd een strategie uitgewerkt om zonder al te veel huwelijkscrisissen en droevig kijkende kinderen toch een paar flessen vast te krijgen zonder ons blauw te betalen bij tussenpersonen. Bij Chateau Bellet was daarvoor nodig: een blitzbezoek waarbij men niet verder geraakte dan de poort waar een vrolijke tuinier hem zei dat hij al de twintigste was die hij die dag wandelen stuurde, enkele telefoons waarmee werd geschermd met de reputatie van csp, het argument dat een Bellet degustatie zonder Chateau Bellet toch niet echt af was en het doorslaggevende argument dat hij echt geen tijd had om nog een week te wachten want hij moest nog naar Tempier. Alors, après-demain à 11hrs, monsieur, et quelques bouteilles, pas plus! En ter verdediging van de wijnmaker die we hier niet willen beschuldigen van dikkenekkerij: zo goed als alles wordt op voorhand verkocht, en toen Venne aan de poort stond waren ze aan het bottelen, en dat doen ze hier zelf, en daar moet ge met uw hoofd bij zijn.

    Bellet telt nog een 50tal ha wijngaarden, uitkijkend over de stad Nice, en uitgebaat door een tiental wijnbouwers. Urbanisatie heeft de beschikbare oppervlakte sterk gereduceerd maar er ook voor gezorgd dat het de beste gronden zijn die overblijven. Het terroir is zeer arm, met zand en rolkeien, en sterk waterdoorlatend. De wijngaarden liggen redelijk hoog, tussen de 150 en 300m, met een stevige frisse ochtendbries en worden vaak afgekoeld door de mistral of de tramontane, de grote winden van de Middellandse Zee. Dit maakt het verschil tussen dag en nachttemperaturen groot en de constante wind is een erg goede remedie tegen een aantal ziektes. Voor de witte wijn worden rolle en chardonnay gebruikt, voor de rode folle noir en braquet, met wat grenache om af te ronden.

    Omdat wij in flights per kleur proefden geef ik u eerst wat meer uitleg over de domeinen: volgende week volgen dan de cépages en de proefnota.

    Les Coteaux De Bellet

    Dit domein, 7ha groot, ontstond toen in 1992 Marcel en Marie-Louise Raeser en Hélène Calviera en Paul Crulli besloten om hun domeine te laten samensmelten en zelf te gaan bottelen. Tot dan hadden ze hun wijnen doorverkocht aan een lokale grote producent, en waren ze vooral bezig met de kweek van anjers. Het terroir bestaat uit zand en kalk, en de wijngaarden liggen op 300m hoogte. Naast het klassieke Bellet-triumviraat (rolle, folle noir en braquet) ook grenache en cinsault. De stokken zijn nog redelijk jong, gemiddeld zo'n 23 jaar. Het domein trieert bij de oogst en aan de kelderingang en is modern uitgerust. Ze zijn bekend voor hun plezierige, goed gemaakte en eerder jong te drinken wijnen.

    bellet1.jpg

    Clos Saint-Vincent

    5ha groot domein met rolle, folle noir en een beetje grenache, en de productie is dan ook heel beperkt, maar een kleine 15.000 flessen per jaar. Joseph Sergi, met aan zijn zijde schoonvader Roland Sicardi baat dit domein sinds 1993 uit, toen met maar 1,8ha. In de wijngaard wordt biodynamisch gewerkt en de oogst wordt met de hand getrieerd in wijngaard en aan de ingang van de kelder. Er wordt nooit gefilterd of geklaard. Heel intense en zeer precieze wijnen, met een héél grote reputatie. De Vino di Gio is de zo goed als onvindbare topper, maar ook de rest van het gamma is subliem. Ze vragen wel een beetje keldertijd. Dit is de website: www.clos-saint-vincent.fr 

     

    closaintvenicent.jpg

    Château de Bellet

    Het Château de Bellet is al sinds de 15de eeuw in de handen van dezelfde familie, maar het is niet altijd even actief geweest. Het waren Rose de Bellet en haar echtgenoot, de kolonel Bernard de Charnacé, die er hun tijd begonnen in te steken toen de kolonel op pensioen ging (Rose erfde het in 1956) en de aanplant vernieuwden. Hun zoon, Ghislain de Charnacé, nam het in 1970 over en hij werd het boegbeeld van de appellation, waarvan hij trouwens nog steeds de voorzitter is. Het domein is 8ha groot, met vooral rolle, braquet en folle noire, een beetje grenache en een heel klein beetje chardonnay. De wijngaarden liggen op 300m hoogte, gekoeld door de mistral of de tramontane. Geen bio, maar wel lutte raisonnée. Eén van de meest gerespecteerde witte wijnen van de Provence. 

    chateaudebellet.jpg

    Domaine de la Source

    In 1962 begon Joseph Dalmasso dit domein om er groenten te gaan kweken, en in 1986 plantte zoon Jacques de eerste wijnstokken. Eerst was hun wijn strikt voor eigen gebruik, maar vanaf 1991 begonnen ze meer  te maken en te commercialiseren. Kleinkinderen Carine en Eric namen vanaf 2003 het beheer over (nog met de hulp van papa). 5ha met rolle, braquet, folle noire en grenache. Sinds 2007 bio. Redelijk jonge stokken, met nog nieuwe aanplant rond 2006, de rest is gemiddeld 25 jaar oud. Er wordt uiteraard met de hand geoogst, de vinificatie is tamelijk klassiek.

    domainedelasource.jpg

    Volgende week: de cépages van Bellet, en de proefnota's per kleur.

     

     

  • Domaine de Frégate, Bandol, 2003: alternatief besprekingske

    Pin it!

    Een kleine discussie bij Vinejo leidde tot de volgende bedenking. Punten geven aan wijn is een eeuwigdurende bron van onenigheid, waar je decennia over kan doorbomen, maar er zijn mensen als Hugh Johnson die proberen wijn te vatten in woorden en beschrijvingen in plaats van punten. En dan bedoel ik niet de klassieke wijnblabla maar iets poetischer. Hier volgt mijn poging. 

    "Een communiefeest. Veel volk, mooi weer, gepraat, wijn, gebabbel...links en rechtds staan er fruitschotels, maar er drijft al een geur van gebraad uit de keukens...alles is licht en vrolijkheid maar tegelijk is er ook een ondertoon van ernst: voor de communicant en zijn ouders is het een belangrijke gebeurtenis, spannend zelfs, vertrekken op wereldreis door het leven. Later op de avond halen de nonkels de sigaren boven en komen de serieuze gesprekken. Een erfeniskwestieke ? een lang weggedkt familiegeheim ? en de sfeer wordt nu zelfs wat dreigend. 

    Een dag later drinkt de zaaluitbater een glas in de zaal voor ze wordt leeggemaakt voor het volgende feest: er hangt een mengeling van mens en wijn en bier en sigaar in de lucht, maar je ruikt ook nog dat een mooie dag was."

    Of in klassieke wijnnotitie-taal:

    Stevig fruit met munt, peper en zoethout en een beetje onderhout; mooie eerste mondindruk, fris en fruitig dan interessanter en wat complexer, een tertiair element, een beetje warm achteraan maar soepel; zachte tannines maar nog duidelijk; na een uurtje of wat ernstiger, kruidiger met veel minder opvallend fruit; nog wat later: evolueert naar chocola, zoethout, zwarte bessen; drop in de afdronk en heel grote, diepe ernst, heel streng eigenlijk. Een dag later: nog ok maar het fruit is nu overrijp en wat eendimensionaal: het feest is voorbij, alleen de herinnering blijft...

    fregate
     Domaine de Frégate, Bandol: wish I was there

     

  • CSP goes Provence

    Pin it!

    DSC00221
    Normaal gezien gaat CSP in juli en augustus in zomerreces. Maar het moet worden toegegeven, twee maanden zonder wijnsessie houden we eigenlijk al jaren niet vol. En omdat er deze keer aardig wat CSP'ers in het land waren in juli werd besloten om geen BYOB te doen, maar om de popelende Tom de kans te geven zijn Provencaals ei te leggen. Dat had moeten gebeuren in Gert's mooie tuin, maar het normale subpolaire Belgische zomerklimaat (zo ongeveer de temperatuur van een ontmoeting tussen Joëlle Milquet en Bart Dewever) dreef ons helaas naar binnen. Omdat dat dan weer het geurvermogen bevoordeelde weenden wij niet, maar wij gooiden ons welgemutst op deze harde taak: een Provence degustatie.

    Het moet worden gezegd: ik was zeer nieuwsgierig. Sommige, al dan niet met metsersspleet pronkende, wijnliefhebbers zijn die-hard liefhebbers van wijnen uit de Provence. Deze bandeloze Bandolezen wijden complete blogs aan de geneugten van de grote rode wijnen van deze regio en het benieuwde me zeer of deze microbe aanstekelijk zou werken. Temeer daar Tom (bij de BB's gekend als Venne) ons beloofde om ook op dronk zijnde exemplaren mee te brengen, een niet wegdenkbaar voordeel voor deze tanninetijgers.

    Het startte eigenlijk zoals ik verwacht had. Ik ben al lang een grote liefhebber van de betere witte uit het zuiden van Frankrijk en de drie meegebrachte exemplaren stelden niet teleur. De twee eerste (de Blancs de Blancs van Domaine Trians en Domaine Mas Berthe, beide 2005) waren heel typerend én lekker, de derde eigenlijk voor dat eerste heel wat minder, maar hij was dan weer zo goed, zo rustig en beschaafd dat hem dit vergeven werd (Domaine des Planes, 2006).

    De reputatie van de Provencaalse rosé's is tweesnijdend: een zee van lichte terraswatertjes met daar doorheen dobberend de jerommekes van de Bandol. De eerste, de Mas Sainte Berthe 2006, was nog echt een, weliswaar superieur, Provencaals zomerroséke, gewoonweg heel lekker, maar de tweede, de Chateau Pibarnon 2006, begon al duidelijk wat ambitieuzere karaktertrekjes te vertonen: een complexe, trage, nadenkende rosé, mijlenver weg van de eerste. Nummer drie veroverde ons hart: de Domaine Tempier 2006 is één van de beste rosés die ik in mijn leven al proefde. Geen fles om te delen (of het moet met de allerbeste….) maar om leeg te drinken, slokje per slokje, alleen op je dakterras met zicht op zee, terwijl je naar de ondergaande zon kijkt en mijmert over het leven.

    Rood. Donkerrood. We kregen acht rode Provence's voorgeschoteld en leerden twee dingen: er zijn tamelijk uiteenlopende stijlen en geen van deze wijnen kon klagen over een gebrek aan karakter. Eigenlijk vonden we ze alle acht goed, met helaas, helaas, een nogal duidelijk verband tussen kwaliteit en prijs, op één uitzondering na. Om toch nog een beetje eenvoudig te beginnen kregen we eerst de Cuvée Louis David 2004 van Domaine Mas Saint Berthe, een Beaux de Provence, achter de kiezen. Een aardige, fruitige en sympathieke wijn die iedereen kon appreciëren. Het Jerommeke dat hierna in het glas kwam was wat controversiëler: een rokerige en erg krachtige Côtes de Provence uit 2003 van het Domaine Miraval. Niemand schrok ervan dat het domein een Amerikaanse eigenaar had. Sommigen hielden van deze wijn, anderen hadden het moeilijk: de nieuwe eigenaresse van dit domein, Angelina Jolie, riep dezelfde discussie op. Die de kop werd ingedrukt door wijn nummer drie: de Cotes de Provence 2001 van Domaine Sorin, de man van de draaiende fermentatievaten, die zijn bourgondische afkomst niet kon verstoppen. Een hele, mooie, elegante wijn, eerder een intellectueeltje, meer Nicole Kidman, die mij enorm kon bekoren (de wijn, dus). Leuk geprijsd ook. Na twee kneusjes, OK lekkere kneusjes, in-mijn-kelder-welgekomen kneusjes, maar toch een beetje, allé, u begrijpt wat ik bedoel, dipjes (Cuvée St Clement, Domaine Trians en Domaine de Marchandise, Mourvèdre, 2005) kwam er eentje voorbij van het postuur Aretha Franklin: indrukwekkend, schoon, maar er een beetje over…dat was de Bandol 1999 van Domaine Sorin, daarstraks nog zo bevallig. En dan draaide de wereld rond zijn as, vielen vooroordelen als aangeschoten eenden uit de lucht en zag Rick het licht. De Bandol 2003 van Domaine Pibarnon was de meest evenwichtige wijn van de avond, een wijn die bijna perfect was in zijn prijsklasse, een schitterende diepgang ook, gewoon indrukwekkend goed. Maar nog niks vergeleken met de volgende: de Domaine Trevallon 1999. Geen over-the-top Angelina, geen wat al te icy Nicole, geen Aretha-bom: Uma Thurman in Kill Bill. Vrouwelijk, geraffineerd, complex, dodelijk lekker. Vier ♥♥♥♥, en dat was weer even geleden.